‫[پورت هیون، نیوبرانزویک، سال 1814]
‫جلوش رو بگیرین!
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫[مینیاپولیس، مینه‌سوتا] ‫[اکنون]
‫♪دیوونه‌اتم، خیلی دیوونه‌اتم♪
‫♪من دیوونه‌اتم♪
‫♪خیلی♪
‫♪دیوونه♪
‫♪خیلی دیوونه‌اتم♪
‫خیلی خب، شرکت‌کننده بعدی‌مون، ‫آلیس داوان‌!
‫می‌دونستم شهرتت دوومی نداره.
‫واقعا معذرت می‌خوام. طبق معمول ‫یکی از والدین دیر می‌رسه.
‫چی شده؟
‫کسی نتونسته آلیس رو پیدا کنه.
‫از صحنه‌ی جرم فرار کرده.
‫جرم... آلیس از صحنه ترسیده. ‫این کجاش جرمه؟
‫خب این جرم نیست، ‫ولی صدای آژیر آتیش‌سوزی رو درآوردن جرمه
‫و جریمه‌ی هنگفتی هم داره.
‫خیلی خب، ببینین، من... ‫جریمه رو پرداخت می‌کنم
‫و حاضرم یه کمک حسابی دیگه ‫از طرف خانواده‌ی داوان
‫به مدرسه بکنم.
‫بِرِیدی، جدی می‌گم، فقط... ‫تمومش کن.
‫- با همسرتون موافقم. ‫- همسر سابق.
‫عذر می‌خوام. قبلا بهش اخطار داده شده بود. ‫این آخرین فرصتش بود.
‫خانم مندوزا، خواهش می‌کنم. ‫آلیس...
‫آلیس دیگه در این مدرسه جایی نداره. ‫اخراجه، متاسفم.
‫آلیس هنوزم جواب نمی‌ده.
‫آره و شارلوت هم گفت که اون و آلیس ‫کل تابستون رو با همدیگه حرف نزدن.
‫ظاهرا با یه اکیپ جدید می‌گرده، پس...
‫تو چطوری خبر نداشتی؟
‫ام، جفت‌مون خوب می‌دونیم
‫که نمی‌شه هیچ حرفی از آلیس کشید بیرون.
‫چرا امروز نبودی؟
‫من داشتم... اخراج می‌شدم.
‫تو بهترین گزارشگرشون هستی.
‫آره، ولی یهو اداره داره تعدیل نیرو می‌کنه ‫و من...
‫اضافی‌ام. عجیبه.
‫بابت این قضیه متاسفم، کت.
‫ولی هی، اینجوری برای آموزش توی خونه ‫وقت داری، مگه نه؟
‫اون شغل... ‫برای من همه چیزم بود.
‫و همه که نمی‌تونن روی ارثیه خانوادگی‌شون ‫حساب باز کنن.
‫بی‌خیال. می‌تونم کمکت کنم، ‫فقط باید...
‫نه، نه، خواهش می‌کنم. ‫من... من دیگه نمی‌تونم.
‫نمی‌تونم توی خونه باشم.
‫کت، هنوزم خونه‌ی خودته.
‫نه، نیست.
‫پس... ریچل امروز کجا بود؟
‫ام، به ریچل گفتم نیاد،
‫چون اتفاق جدیدی برام افتاده.
‫خب، باید بگم اتفاق جدیدی برامون افتاده.
‫ریچل دیگه با من زندگی می‌کنه.
‫من... نمی‌دونستم، ام....
‫نمی‌دونستم تا این حد پیش رفتین.
‫ام... پس... ‫کِی می‌خوای به آلیس بگی؟
‫ریچله. اون می‌دونه آلیس کجاست.
‫چی؟ کجاست؟
‫خیلی خب، همگی بیرون.
‫شنیدین که، جشن تمومه. ‫از خونه‌مون برید بیرون!
‫جدی می‌گین؟
‫خودت چی؟ و... واقعا؟ ‫آخه این؟
‫چطوری تونستین با دوست‌هام ‫همچین کاری کنین؟!
‫آلیس. اونا دوست‌هات نیستن.
‫اونا به حرفم گوش می‌دن. آخرین باری که شماها ‫به حرفم گوش دادین کِی بوده؟
‫خب، گوش دادن مستلزم حرف زدنه.
‫بشین.
‫هی، کت. من باید برم.
‫وایسا، چی؟ هی، هی، هی، ‫یه دقیقه وایسا. داری چی کار می‌کنی؟
‫خب، نمی‌تونم بمونم. فردا صبح زود دادگاه دارم
‫و چند ساعت پیش ‫باید برمی‌گشتم اداره.
‫ولی...
‫اوه، نه، نه، نه. هنوز حرف‌هامون تموم نشده.
‫بابا که حرفش تموم شد. ‫در ضمن، من اخراج شدم، مگه نه؟
‫دیگه چی برای گفتن وجود داره؟
‫آخه تو چه مرگت شده؟
‫پارسال سالن نمایش رو محو خودت کرده بودی.
‫به‌خاطر اینه که من و پدرت...
‫خودت رو تحویل نگیر.
‫آلیس، تو خیلی با استعدادی.
‫همچین استعدادی نصیبت شده. ‫چرا داری می‌ندازیش دور؟
‫چرا برات مهمه؟ ‫تو حتی نیومدی!
‫باشه، وایسا، وایسا، فقط...
‫حقمه.
‫ولی اونجا نبودنم ‫به این معنی نیست که برام مهم نیست.
‫من مدام نگرانتم
‫و مراقبتم و من...
‫و اگه بذارم اشتباه گذشته‌ی منو تکرار کنی،
‫داغون می‌شم.
‫- پس الان من شدم اشتباه. ‫- نه، منظورم این نبود.
‫باشه. شاید من اشتباهم. واضحه که ‫این خانواده یه اشتباه بزرگه.
‫آلیس.
‫[خیلی بهش فکر کردم و با اینکه می‌دونم راه همیشه برامون ‫هموار نبوده، به نظرم مهمه که الان دوباره به راهمون ادامه بدیم.]
‫[حداقل به‌خاطر خانواده. زمان زیادی گذشته. خیلی فاصله افتاده. ‫امیدوارم برای از بین بردن این فاصله زیاد دیر نشده باشه.]
‫[در مورد خیلی چیزها باید حرف بزنیم، خیلی حرف‌های نگفته داریم. ‫گمونم چیزی که می‌خوام بگم اینه که... بیا خونه. (مادر)]
‫- سلام. ‫- سلام مامان، ام... منم.
‫اینجا واقعا زیبا نیست؟
‫برگشتن به اینجا واقعا برات خوبه. ‫برای هر دومون.
‫برگشتنی در کار نیست.
‫وقتی کار بابا کمتر بشه، ‫منو برمی‌گردونه پیش خودش.
‫ام... خب، به نظرم الان ‫این بهترین گزینه‌ست.
‫و به نظرم واقعا مزخرفه که ‫تو شغلت رو از دست دادی،
‫ولی به این معنی نیست که من مجبورم بیام
‫وسط ناکجاآباد توی کانادا ‫و با مادربزرگی زندگی کنم
‫که اصلا نمی‌شناسمش.
‫اصلا چطوری می‌تونی راحت برگردی اینجا؟
‫منظورم با وجود همه‌ی اتفاقاتی که افتاده ‫و برام تعریف کردی.
‫نمی‌دونم اگه برادرم رو توی همچین سن کمی ‫از دست بدم، چی کار می‌کنم.
‫اینجام چون با وجود همه‌ی اینا،
‫اینجا واقعا جای خاصیه.
‫اگه انقدر خاصه، پس چطوریه که ‫20 سال ازش فاصله گرفتی؟
‫مامان. سلام.
‫کاترین.
‫ام... اول از همه ‫می‌خوام ازت تشکر کنم که...
‫آلیس.
‫آخه ببینش!
‫چه دختر خوشگلی شدی. آخی...
‫به مزرعه‌ی لندری خوش اومدی.
‫دوست داری یه گشتی بزنی؟
‫اوه، می‌خواستم تازه وسایل ماشین رو بیارم داخل، ‫پس...
‫مشکلی نیست، تو رو که دعوت نکردم.
‫نگران مامانت نباش. ‫اون اینجا رو مثل کف دستش می‌شناسه.
‫توی این 20 سال ‫چیز زیادی عوض نشده.
‫خانواده‌ام اهل کارولیناس هستن، ‫ولی مزرعه نسل‌هاست
‫که متعلق به خانواده‌ی لندری‌ئه.
‫آخرین بار به شوهرم کولتون به ارث رسید.
‫و یه روزی، از کجا معلوم، ‫اگه کارت رو درست انجام بدی...
‫- شرمنده، من کشاورز نیستم. ‫- درسته.
‫خواننده‌ای، آره؟
‫خب، بودم، ولی دیگه نیستم.
‫یه خواننده همیشه خواننده‌ست.
‫این رو از خانواده‌ی کول به ارث بردی.
‫نمی‌شه جلوی اونا رو گرفت که آواز نخونن.
‫اه، فین! ‫نه، سگ دیوونه.
‫نمی‌تونی با این سر و وضع ‫برگردی خونه. اهه!
‫توی جنگل یه دریاچه‌ست ‫و اونم همه‌اش اونجاست.
‫بیشتر شبیه گودال آبه.
‫به نظر جالبه.
‫شام عالی بود مامان. ‫واقعا دلم برای مرغ سوخاری‌هات تنگ شده بود.
‫اوه، خواهش می‌کنم.
‫خب، شما دو تا وقتی که اینجایین ‫چه برنامه‌ای دارین؟
‫باید یه برنامه‌ای داشته باشین.
‫خانم‌های لندری باید سرشون گرم باشه.
‫ام... من... من...
‫راستش داشتم به نوشتن کتاب فکر می‌کردم.
‫می‌دونی، توی این سال‌ها ‫یه سری ویراستار
‫بهم درخواست کار دادن و منم ‫ایده‌های فوق‌العاده‌ای دارم، پس...
‫این راه‌حل عملیه؟
‫نگران نباش، هنوزم توی شهر کار هست.
‫شنیدم دارن توی پوینت ‫نیرو استخدام می‌کنن.
‫بهتره یه دستی به رزومه‌ات بکشی، مامان.
‫و آلیس، از فردا می‌ری مدرسه.
‫ام، راستش می‌خوام ‫بقیه‌ی سال رو آنلاین بخونم.
‫چه ایده‌ی افتضاحی. ‫برو مدرسه و با بچه‌های هم‌سن خودت آشنا شو.
‫واقعا به نظرم مشکلی نیست.
‫هر جور راحتی، ولی اینترنت اینجا ‫چنگی به دل نمی‌زنه.
‫باید بری تا کتابخونه.
‫خوبیش اینه که،
‫شنیدم تازه یه مجموعه ‫از کتاب‌های گرگ‌ومیش رو آوردن.
‫باشه. می‌رم مدرسه.
‫خوبه. چون ثبت‌نامت کردم.
‫از فردا شروع می‌کنی.
‫کدوم اتاق مال منه؟
‫طبقه بالا، انتهای راهرو.
‫اوه نه، راستش گذاشتم توی اتاق خودم بمونه، ‫اونجا فضاش بیشتره.
‫منم اتاق جیکوب می‌مونم.
‫[بابا، واقعا شرایط مزخرفیه! ‫بهم زنگ بزن. خواهش می‌کنم!!]
‫آخه من اینجا چه غلطی می‌کنم؟
‫خب، اوضاع با بِرِیدن چطوره؟
‫جدایی‌مون دیگه موقتی نیست.
‫درخواست طلاق دادیم.
‫نشد که بشه.
‫خب، توی کمپ همدیگه رو دیدین، ‫15 ساله‌ات بود؟ آدم‌ها عوض می‌شن.
‫آره، ولی تو و بابا وقتی نوجوون بودین ‫همدیگه رو دیدین و موفق شدین.
‫خب، عشق جوونی همینه.
‫یا با همدیگه پیر می‌شین ‫یا از هم جدا می‌شین.
‫می‌دونی، من... باید بگم واقعا ‫خیلی برام ارزش داشت
‫که قدم اول رو برای آشتی ‫تو برداشتی.
‫نامه‌ات انقدر تاثیرگذار بود...
‫نامه؟ ‫چی داری می‌گی؟
‫خودت قدم اول رو برداشتی ‫و بعد از این همه سال بهم زنگ زدی.
‫به‌خاطر نامه زنگ زدم.
‫واقعا داری می‌زنی زیرش؟
‫آره، چون من نفرستادمش.
‫مامان، دست‌خط خودت بود.
‫خواهش می‌کنم، بابا. ‫می‌خوام بیام خونه.
‫می‌دونم سرت شلوغه، ولی من 15 سالمه. ‫نیازی به پرستار ندارم.
‫خواهش می‌کنم.
‫آره، فراموشش کن.
‫صدات قطع و وصل می‌شه، بابا. ‫بابا؟ الو؟
‫- دستم نمی‌رسه. ‫- بذار کمکت کنم.
‫- تکون نخور. ‫- خیلی سنگینی!
‫می‌دونستی کاوشگرها وقتی گم می‌شدن ‫با استفاده از ستاره‌ها
‫راه خونه‌شون رو پیدا می‌کردن؟
‫صبح بخیر.
‫نمی‌خوای لباست رو عوض کنی؟ ‫دیرت می‌شه ها.
‫اول کافئین.
‫صبحونه هم بخور.
‫شرمنده، من اهل صبحونه نیستم.
‫که اینطور.
‫می‌شه لطفا در رو باز کنی فین بره بیرون؟
‫فین!
‫تو باید نوه‌ی اون خانم آمریکایی باشی. ‫آلیس، درسته؟
‫برات درس عبرت شد ‫که قبل صبحونه لباست رو عوض کنی.
‫از عمد اون کار رو کردی؟
‫- اصلا اونا کی هستن؟! ‫- کدوم‌ها؟
‫اه، اونا بچه‌های مدرسه‌ان.
‫با کار کردن توی مزرعه ‫خدمات اجتماعی ارائه می‌دن.
‫اگه بخوای، می‌تونم معرفیت کنم.
‫وای. کار شرورانه‌ای بود، ‫ولی واقعا خوشم اومد.
‫هی بچه‌ها! ‫باغ عالی شده!
‫جک، سلام، سلام! ‫کت لندری‌ام.
‫چند سال پیش توی جشن هری ‫همدیگه رو دیدیم.
‫درسته. داوان. کت، کت داوان.
‫ام، خب، نمی‌دونم یادته یا نه، ‫ولی توی جشن گفته بودی
‫اگه یه وقت جدی‌جدی خواستم کتاب بنویسم،
‫بهت زنگ بزنم و... ‫الان جدی‌ام!
‫درسته. درسته. ام... خب، ‫باهات تماس می‌گیرم، من...
‫ممنون.
‫شاید پیش خودت فکر کردی داری کمک می‌کنی، ‫ولی فرستادن اون نامه
‫کار خودسرانه‌ای بود. ‫از کجا پیداش کردی؟
‫دل، اصلا داری در مورد چی حرف می‌زنی؟
‫خودت می‌دونی دارم در مورد چی حرف می‌زنم.
‫خب، کت لندری. ‫به خونه خوش اومدی.
‫الیوت آگوستین. وای خدای من! ‫سلام! وای! ال!
‫ببینش... ببینش آخه.
‫وای، چون چند وقتی گذشته.
‫اینجا چی کار می‌کنی؟
‫چند سال پیش اومدم اینجا.
‫توی دبیرستان ‫علوم درس می‌دم.
‫اصلا غافلگیر نشدم.
‫خب، شما دو تا حرف‌های نگفته ‫زیاد دارین.
‫خیلی تفاهم دارین. ‫هی چی نباشه جفت‌تون طلاق گرفتین.
‫هنوزم نامحسوس رفتار می‌کنه.
‫- پس، تو و بِرِیدی؟ ‫- آره.
‫- بابتش متاسفم. ‫- خب، منم همینطور.
‫من حتی نمی‌دونستم ‫تو ازدواج کردی.
‫- سورپرایز. ‫- آره.
‫مامان!
‫اینکه دانش‌آموز جدیدم یه طرف ‫و اینکه قراره دیر کنم یه طرف،
‫و قرار نیست همچین اتفاقی بیفته، باشه؟ ‫باید بریم!
‫ام... اون دخترمه.
‫ام، وقت انجام وظیفه‌ست، پس... ‫آره، باید همدیگه رو ببینیم.
‫- آره. ‫- آره.
‫حتی نمی‌دونستم چی بپوشم! ‫واقعا از همه‌ی لباس‌هام متنفرم!
‫اوهوم... باشه!
‫هی، تویی.
‫بدون دمپایی خرگوشیت به زور شناختمت. ‫آلیس بودی، درسته؟
‫من اسپنسر هستم و اینم دوست‌دخترمه، زویی
‫باشه، خب، ‫از آشنایی با جفت‌تون خوشبختم.
‫نگران نباش. ما در برابر بچه‌ها ‫ازت محافظت می‌کنیم.
‫و از شایعاتی که هست.
‫- شایعات؟ ‫- شهر کوچیکیه و خبرها زود پخش می‌شه.
‫مثلا اینکه مدرسه‌ی قبلیت رو ‫به آتیش کشیدی. همچین چیزهای احمقانه‌ای.
‫ناهار بیا پیشمون، باشه؟
‫هی. سریع حرفت رو بزن. ‫کی می‌دونه تا کِی می‌تونم تحملت کنم.
‫خیلی خب، ام، زنگ زدم که ببینم ‫اوضاع شماها چطوره.
‫اوه، حتما. حتما، آره.
‫خب، بیا در مورد تماس دیشبت ‫با آلیس حرف بزنیم.
‫اونجوری روش رو زمین زدی
‫و کار رو بهونه کردی؟
‫و باورم نمی‌شه هنوز در مورد ریچل ‫بهش چیزی نگفتی.
‫به‌خاطر ریچل روی آلیس رو زمین نزدم.
‫با موافقت تو این کار رو کردم.
‫ببین، می‌دونم چقدر مهمه که ‫آلیس اونجا کنارت باشه.
‫و اینم می‌دونم
‫فقط آلیس نیست که ‫احساس آسیب‌پذیر بودن می‌کنه.
‫برگشتن به اونجا کار آسونی نیست.
‫مامان تقریبا هیچ ردی ‫از جیکوب و بابا باقی نذاشته، و...
‫این خونه پر از خنده و آواز بود.
‫یادمه.
‫ببین فقط، ام...
‫قوی باش. ‫از پسش برمیای، باشه؟
‫درسته. ممنونم.
‫و به آلیس بگو که دوستش دارم.
‫و من چی؟
‫آره معلومه، تو هم همینطور. ‫خیلی خب، خداحافظ.
‫پس الان زنبورداری هم می‌کنی؟
‫آره. از کریگزلیست گرفتم‌شون.
‫در خطر انقراضن.
‫گفتم منم سهم خودم رو انجام بدم، ‫می‌دونی؟
‫آره، به نظر کار درستیه.
‫من، ام... خواستم ‫از چیدمان مجددت تعریف کنم.
‫خیلی شبیه ایربی‌ان‌بی شده.
‫کِی تصمیم گرفتی این کار رو کنی؟
‫نمی‌دونم. طی این سال‌ها ‫اتفاق افتاد.
‫اوه. عکس‌های ما چی؟ ‫عکس جیکوب و بابا؟
‫اونا هم طی این سال‌ها ‫ناپدید شدن؟
‫مامان، انگار که هرگز وجود نداشتن.
‫ببین، کت.
‫چون اومدی خونه، ‫دلیل نمی‌شه زندگی از همون موقعی که رفتی
‫ادامه پیدا کنه.
‫من فراموش کردم. تو هم باید فراموش کنی.
‫دوباره زندگیت رو شروع کن. ‫سردرگمی، مشخصه کاملا.
‫سردرگمم چون هیچی ندارم ‫که بهش تکیه کنم.
‫همه‌چی رو پاک کردی.
‫محدودیت ادراک انسان ‫واقعا شگفت‌انگیزه.
‫مثلا خطای دید رو در نظر بگیرین.
‫اونا مغز رو فریب می‌دن،
‫ولی در واقع به نور ‫و نحوه حرکتش بستگی داره.
‫خیلی خب، بچه‌ها. ‫زنگ تفریح جونتون رو خرید.
‫فردا می‌بینمتون.
‫ام، ببخشید، آلیس؟
‫گفتم بهتره رسما خودم رو معرفی کنم.
‫جلوتر فرصتش پیش نیومد.
‫مطمئن نیستم مامانت ‫حرفی زده باشه.
‫ولی بگذریم، من یه دوست قدیمی‌ام. ‫همسایگی مزرعه بزرگ شدم.
‫اوه. عالیه.
‫برای خانواده‌ی لندری ‫هر کاری می‌کنم.
‫اونا برام مثل خانواده‌ی دومم هستن.
‫خوبه که نسل بعدی‌شون رو می‌بینم.
‫خب، در اصل من داوانم، پس...
‫حتما. ولی اگه خواستی با کسی حرف بزنی، ‫من اینجام.
‫هر جا و هر زمانی که خواستی، باشه؟
‫باشه، ممنون. ‫باید برم به کلاس بعدیم برسم.
‫آره.
‫زود باش، نذار بهش دست بزنه.
‫وای، اینجا گرم نیست؟
‫چرخ‌هاش رو ببین. ‫همه‌چی به همدیگه وصله، مگه نه؟
‫آره.
‫خیلی خب، حالا بیا ‫روش رو ببینیم.
‫- درپوشش می‌ره اینجا. ‫- گمونم درست می‌گی.
‫- هی، نکنه قبلا انجامش دادی؟ ‫- شاید.
‫توش رو پر از گنج می‌کنم ‫و قایمش می‌کنم.
‫اینجایی. ‫آلیس مدرسه رو پیچونده.
‫چی؟ تو از کجا می‌دونی؟
‫مثل اینکه فراموش کردی ‫اینجا خبرها چقدر سریع پخش می‌شه.
‫هی. وقت کادوئه. ‫تولد 13 سالگیت مبارک بچه.
‫اوه، ببین.
‫جدی؟ ولی این مال توئه، مامان. ‫بابا داده بودش به تو.
‫خب، این مناسب نوجوون‌هاست،
‫و تو همیشه دوستش داشتی.
‫نظرت چیه، بابا؟
‫آم، آره. ‫خیلی بهت میاد، آل.
‫توی ماشین. همین الان.
‫هی. هی! فکر کردی داری ‫کجا می‌ری؟
‫یه جایی دور از تو.
‫چطوری یه روزم نتونستی دووم بیاری؟
‫باورم نمی‌شه حتی تلاش نمی‌کنی
‫اینجا یه شروع جدید داشته باشیم.
‫- من که شروع جدیدی نخواستم! ‫- خب، خیلی بد شد، چون اینجا با من گیر افتادی.
‫نخیر، می‌رم با بابا زندگی می‌کنم.
‫اوه، درسته. باشه خب، خوبه، ‫به همین خیال باش.
‫تو بهش گفتی بهم نه بگه؟
‫تو بهش گفتی نذاره باهاش زندگی کنم؟ ‫برای همین گفت نه؟!
‫نه، من هرگز همچین کاری نمی‌کنم!
‫- پس اون منو نمی‌خواد. منظورت اینه؟ ‫- نه. بابات دلایل خودش رو داره.
‫آره، مشغول کارشه. ‫همین.
‫فقط همین نیست، باشه؟ ‫ریچیل دیگه باهاش زندگی می‌کنه.
‫پس همینه؟ ‫تموم شد؟
‫اوه، آلیس، عزیزم... ‫خیلی وقته که تموم شده.
‫واقعا متاسفم، ‫ولی باید می‌دونستی.
‫آلیس. آلیس، خواهش می‌کنم، وایسا! ‫فقط...
‫برگرد!
‫وایسا، گرفتمت.
‫نفس عمیق بکش، باشه؟
‫چه فکری پیش خودت کردی ‫اومدی اینجا شنا؟
‫پر از زالوئه ‫و خدا می‌دونه دیگه چی توشه!
‫در ضمن، تو توی زمین خانوادگیم هستی،
‫که البته اشکالی نداره، ‫ولی اگه غرق می‌شدی،
‫توی دردسر بزرگی می‌افتادیم.
‫وایسا ببینم، اینجا ‫زمین خانوادگیته؟
‫آره. کاترین لندری هستم. ‫ولی همه کت صدام می‌کنن.
‫تو کت لندری هستی؟
‫آلیس مدرسه رو پیچونده ‫و رسما در رفته.
‫ظاهرا تازگی‌ها این‌کاره شده.
‫- در رفته، هان؟ ‫- فکر کنم گندیه که من زدم.
‫خب، برگشتن به اینجا. ‫آلیس داشت دست و پنجه نرم می‌کرد.
‫می‌دونی، اون واقعا بچه‌ی خوب ‫و دانش‌آموز فوق‌العاده‌ای بود،
‫و گمونم پیش خودم فکر کردم ‫اومدن به اینجا
‫باعث می‌شه آلیس مثل قبلش بشه.
‫مطمئنم می‌شه.
‫نمی‌دونم. کم‌کم دارم به این فکر می‌کنم ‫که اومدن به اینجا تصمیم خودخواهانه‌ای بود.
‫آلیس نیاز نداشت بیاد اینجا، ‫من... نیاز داشتم.
‫سن که بالا می‌ره،
‫بیشتر نیاز داری دور و بر کسایی باشی ‫که موقع جوونی می‌شناختی‌شون.
‫نه، خدایا.
‫یادته این آهنگه که اومده بود ‫چه گیری بهش داده بودیم؟
‫آره، معلومه! "همه آزادن" اواخر دهه 90 ‫حسابی معروف بودن.
‫یکسره بهش گوش می‌کردیم ‫و سعی می‌کردیم متنش رو حفظ کنیم.
‫اگه درست یادم باشه، دکمه‌ی تکرار ‫پخش‌کننده سی‌دی ارزونم رو خراب کردم.
‫ارزون بود، آره.
‫ببخشید که ارتباطمون قطع شد.
‫منم همینطور. زندگیه دیگه.
‫زندگیه دیگه.
‫من دیگه... باید راه بیفتم.
‫- تا بعد، کیت. ‫- تا بعد.
‫خب اصلا تو کی هستی؟
‫این اطراف ندیدمت. ‫اسمت چیه؟
‫ام، آلیس. تازه اومدم اینجا. ‫منظورم همینجا نیست، ولی...
‫هی، وایسا. ‫امشب ماه صورتیه، کت.
‫برام جذابیتی نداره، الیوت.
‫الیوت؟
‫ال، با دختر جدید شهر آشنا شو. ‫آلیس.
‫آلیس، این الیوته، بهترین دوستم.
‫سلام. جدی می‌گم کت، ‫بیا یه نگاه بنداز.
‫این ماه واقعا خفنه. ‫دارم تلسکوپ رو تنظیم می‌کنم.
‫شرمنده. بابام دوست داره ‫شب باهاش شام بخورم.
‫بابای پیرت رو بهونه نکن.
‫این... این... ‫اون...
‫آره. بابامه.
‫ولی واقعا باید امشب رو جشن بگیریم، مگه نه؟
‫آره، هی، بابت انتشار مقاله‌ات ‫توی هرالد تبریک می‌گم.
‫دخترم، گزارشگر ماجراجو.
‫ایشون کی باشن؟
‫آلیس هستم. ‫واقعا از آشنایی باهاتون خوشبختم.
‫منم از دیدنت خوشحالم، آلیس. ‫چه بلایی سرت اومده؟
‫ام... توی دریاچه پیداش کردم. ‫راستش داشت شنا می‌کرد.
‫آره، اون تازه به این شهر اومده.
‫موقع شام بهت توضیح می‌دم.
‫یالا.
‫خیلی خب، بیا بهت لباس بدم.
‫وای! واقعا از همه‌ی لباس‌هام متنفرم.
‫لباس‌هام افتضاحن، شرمنده.
‫درکت می‌کنم. اشکال نداره.
‫به هر حال دهه 90 اصلا رو مُد نبودن.
‫چی؟
‫هیچی. ام... ‫ببینم چی داری!
‫عکس‌هات حرف ندارن.
‫چشم قشنگی داری، جیکوب.
‫بی‌مزه، من دو تا چشم دارم.
‫شنیدم نزدیک بود توی گودال آب ‫گیر بیفتی.
‫نزدیک بود. ولی ‫به لطف کت اومدم بیرون.
‫خیلی خوشحالیم که اینجایی. ‫خوش اومدی، آلیس.
‫عشقم، یذره مرغ سوخاری برام بریز.
‫چشم عزیزم.
‫باور کن به‌خاطر دستپختش باهاش ازدواج نکردم. ‫دروغ نمی‌گم.
‫اه. فکر کردم به‌خاطر پولم ‫باهام ازدواج کردی.
‫این دیگه دروغه.
‫راستش چون باهوش و بامزه‌ای ‫باهات ازدواج کردم،
‫و از قضا خوشگل‌ترین دختر ‫این شهرستان بودی.
‫- ایش، بابا! ‫- چیه؟ راست می‌گم خب! هنوزم خوشگله.
‫خب، خوشحالم که اینجوری فکر می‌کنی عزیزم.
‫ولی داری بچه‌ها رو ‫خجالت‌زده می‌کنی.
‫اوه، خب، عذر می‌خوام.
‫باید لوبیا سبز بخوری. ‫خب آلیس، ‫اهل کجایی؟
‫ام... راستش اهل ایالتم.
‫کدوم ایالت؟
‫خب، ما زیاد اسباب‌کشی کردیم، ‫برای همین واقعا می‌شه گفت اهل همه‌جام.
‫چی شد که تو و خانواده‌ات ‫به پورت هیون اومدین؟
‫خب، فقط خودم و مامانم هستیم،
‫و والدینم اخیرا ‫از همدیگه جدا شدن.
‫اوه، واقعا متاسفم. ‫حتما خیلی سخته.
‫آره، کت. ‫آره، واقعا سخته.
‫کت که بره ‫اتاقش مال ما می‌شه؟
‫- الان نه، جیکوب. ‫- بری؟ مگه قراره کجا بری؟
‫اونورِ مرز کار مشاوره توی کمپ ‫بهم پیشنهاد شده.
‫کمپ تاناماکان؟
‫آره. تو از کجا می‌دونی؟
‫ام، من... من فقط ‫در موردش شنیدم.
‫واقعا؟ عجیبه.
‫و نخیر، اتاق من مال تو نمی‌شه.
‫راستش حتی خودمم نمی‌دونم ‫می‌خوام برم یا نه.
‫خیلی استرس دارم.
‫اوه، ولی حتما باید بری.
‫چرا؟
‫خب، از کجا معلوم ‫چه کسایی رو اونجا ببینی، مگه نه؟
‫حق با آلیسه. ‫تجربه‌ی فوق‌العاده‌ایه.
‫راحتی رو کنار گذاشتن ‫و رفتن به یه جای جدید
‫می‌تونه ترسناک باشه، ‫ولی همین‌جوریه که خودمون رو بیشتر می‌شناسیم.
‫قانون شماره یک: ‫از تغییر نترس.
‫مطمئنم آلیس که تازه اومده اینجا ‫می‌دونه چی دارم می‌گم.
‫باید دل رو بزنی به دریا. ‫مگه نه، آلیس؟
‫آره. آره، درسته.
‫چطوری می‌تونی انقدر خونسرد باشی؟
‫من... من دیگه دارم کم‌کم ‫عقلم رو از دست می‌دم.
‫خب آره، این چیزها از آلیس برمیاد ‫و بهترین کار اینه که
‫اون رو به حال خودش بذاریم، ‫ولی اون با این شهر آشنا نیست.
‫ممکنه هر جایی باشه.
‫مشکلی برای آلیس پیش نمیاد.
‫خب، برای جیکوب پیش اومد.
‫آخه چرا پیش خودم فکر کردم ‫با اومدن به خونه
‫این خانواده به هم نزدیک‌تر می‌شه؟
‫و تو...
‫می‌دونی، من... من جیک و بابا رو ‫همه‌جا می‌بینم.
‫می‌تونی قایمشون کنی، مامان. ‫اونا هنوز اینجان.
‫♪یه جایی در اعماق وجودت ♪
‫♪یه چیزی تاثیر زیادی روت گذاشته♪
‫♪و داره منو به فراموشی می‌سپاره♪
‫♪می‌بینم که داره تا ابد ادامه پیدا می‌کنه♪
‫♪و می‌دونم برای اولین بار توی زندگیم♪
‫♪حق با منه♪
‫♪برای همین بهت می‌گم♪
‫♪بهتره زود برگردی خونه♪
‫ببخشید، من...
‫نه، هیچ‌وقت به‌خاطر استعدادت ‫عذرخواهی نکن.
‫آخه مامانم یه گیتاری بهم داده
‫که دقیقا شبیه همینه
‫و یکی از وسایل مورد علاقه‌امه.
‫آهان. پس تو هم می‌زنی و می‌خونی؟
‫ام، آره. می‌خونم.
‫هوا داره تاریک می‌شه. ‫نمی‌خوام تنها پیاده بری.
‫کولتون و کت باهات میان.
‫نه، نمی‌خواد. مشکلی نیست. ‫فقط لباس‌هام رو برمی‌دارم.
‫- می‌بینمت دیگه؟ ‫- ام، آره. سعیم رو می‌کنم.
‫هی، آلیس!
‫بعدا می‌بینمت.
‫مراقب خودت باش، باشه؟
‫باشه، تو هم همینطور. ولی بهتره ‫مراقب جادوگر سفیدی که سر راه خونه‌تونه باشی .
‫اون جنگل رو تسخیر می‌کنه ‫و بچه‌های کوچیک رو می‌بره و...
‫اوه، هیس، جیکوب!
‫آلیس برای یاد گرفتن ‫افسانه‌های اینجا کلی وقت داره.
‫خب، فقط می‌خوام بگم که شما ‫خانواده‌ی فوق‌العاده‌ای هستین.
‫واقعا خوشبختم ‫و خیلی خوشحالم که دیدمت.
‫بگین پنیر!
‫جیک! اگه زشت افتاده باشم، ‫می‌سوزونمش!
‫- فرار کن، رفیق. فرار کن. فرار کن! ‫- بده من ببینم!
‫جیک، نه، جدی‌ می‌گم! ‫عکس رو بده من!
‫سلام، با آلیس تماس گرفتین. ‫پیام بذارین.
‫یا نذارین. هر جور راحتین.
‫آلیس، منم. ‫ام، خواهش می‌کنم...
‫بیا خونه، عزیزم. من...
‫حق با تو بود، باشه؟
‫اومدن به اینجا اشتباه بود، ‫ولی ما می‌تونیم...
‫با همدیگه یه کاریش می‌کنیم، ‫باشه؟
‫دوستت دارم. ‫تو همه‌چیم هستی دخترم.
‫می‌دونی که؟
‫خیلی خب، ام... بهم زنگ بزن.
‫باشه، خواهش می‌کنم... خداحافظ. ‫من... من دوستت دارم.
‫[نگران آلیس نباش. اون راه خونه رو پیدا می‌کنه.]
‫آره. ممنون، الیوت. ‫کمک بزرگی کردی.
‫کت؟
‫منم، آلیسم. ‫دیدم چراغ روشنه.
‫اوه، تو اینجا چی کار می‌کنی؟
‫قبلا بهم گفته بودی کمکم می‌کنی.
‫هر وقت و هر جایی که شد.
‫من... من... من نگفتم. ‫ما تازه همدیگه رو دیدیم.
‫نه، بهم اعتماد کن، خودت گفتی ‫و من به کمکت نیاز دارم.
‫همینجا، همین الان.
‫- کت؟ ‫- نگران نباشم؟ جدی گفتی؟
‫ال، از کجا می‌دونی آلیس برمی‌گرده خونه؟ ‫چطوری؟
‫فقط... می‌دونم دیگه.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.