‫آنچه در "راه بازگشت به خانه" گذشت...
‫برگشتن به اینجا خیلی برات خوبه... ‫برای جفت‌مون.
‫به مزرعه‌ی لندری خوش اومدی.
‫کاترین لندری هستم. ‫من به زمان سفر کردم.
‫و من دوستِ مامانم، آلیس، هستم ‫ولی همچنین...
‫خودمم آلیسم...
‫نمی‌تونم پیداش کنم. ‫اون رفته.
‫- جیکوب! ‫- جیکوب!
‫جیکوب!
‫هی، کاترین.
‫باید فصل جدیدی رو شروع کنم.
‫باید ببینم سرنوشت خودم ‫منو به کجا می‌کشونه.
‫می‌دونستی جهانگردها ‫وقتی گم می‌شدن...
‫با استفاده از ستاره‌ها ‫راه خونه‌شون رو پیدا می‌کردن؟
‫وایسا! سگ کوچولو!
‫شبی که فکر کردم ‫جیکوب رو نجات دادم،
‫اون دنبال فین رفته توی دریاچه.
‫بیا. می‌دونم تو رو صدا می‌زنه.
‫چیزی که گفتم رو یادت بمونه،
‫"همیشه تو رو به جایی می‌بره ‫که نیازه بری."
‫ولی فعلاً باید اینجا بمونی.
‫مامان، فکر کنم بدونم ‫چه اتفاقی واسه جیکوب افتاده.
‫شنیدی چی گفتم؟ گفتم ‫می‌دونم چه اتفاقی واسه جیکوب افتاده.
‫کافیه! فکر کردم اوضاع‌مون داره ‫بهتر می‌شه،
‫- چرا نمی‌تونی بی‌خیالش بشی؟ ‫- مامان، این فرق می‌کنه، باشه؟
‫خواهش می‌کنم به حرفم گوش کن.
‫نه! آخه حرفی که قراره بزنی ‫چه کمکی می‌تونه بهمون بکنه؟
‫نه...
‫متأسفم.
‫مامان!
‫مامان! مامان، نکن، باشه؟ وایسا!
‫اون یه‌جایی اون بیرون ‫گم شده، آلیس.
‫مامان؟
‫آلیس؟
‫وای خدا.
‫کمکم کنین!
‫یکی کمک کنه!
‫خیلی‌خب. عزیزم، خواهش می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم بیدار شو، ‫خواهش می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم بیدار شو.
‫خواهش می‌کنم. آلیس، خواهش می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم بیدار شو.
‫وای خدا.
‫حالت خوبه؟
‫عزیز دلم، واقعاً معذرت می‌خوام.
‫چیزی نیست، چیزی نیست.
‫خیلی معذرت می‌خوام.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫[کت]
‫خیلی‌خب...
‫پس...
‫- تو فکر می‌کنی که فین... اون... ‫- آره، به زمان سفر کرده.
‫مطمئنم. ‫چون شبی که...
‫جیکوب رو از کارناوال ‫آوردم خونه،
‫صدای پارسش رو شنیدم. جیکوب حتماً ‫دنبال فین توی دریاچه رفته...
‫و بعدش افتاده داخل.
‫پس... اون باید یه‌جایی ‫اون بیرون باشه.
‫مامان، فقط باید یه چند ماهی صبر کنیم...
‫- تا یخ آب بشه... ‫- نه. نه.
‫دریاچه دیگه کاری به کارمون نداره. ‫آلیس، ما هم باید کاری به کاریش نداشته باشیم.
‫من نزدیک بود از دستت بدم.
‫پس بیا یه قراری بذاریم.
‫دیگه دریاچه ‫و گذشته ممنوع.
‫ما اینجا و الان زندگی می‌کنیم.
‫[پورت هیون، نیوبرانزویک] ‫[هفت ماه بعد]
‫سلام، پسر.
‫تو کی هستی؟
‫روز قشنگیه، مگه نه؟
‫روز آخر مدرسه معمولاً قشنگه.
‫همیشه اینو گفتم و می‌گم: ‫"فصل تابستون جادوییه."
‫خصوصاً توی پورت هیون.
‫این نکته هم امروز ثابت شد.
‫- سلام، آلیس! ‫- سلام!
‫در چه حالی، داوان؟
‫هر چقدر زودتر روزمون رو شروع کنیم، ‫زودتر هم تموم می‌شه.
‫دارم میام!
‫دوستت دارم، عزیز دلم.
‫منم دوستت دارم، مامان‌بزرگ.
‫- سلام، اسپنسر. ‫- سلام! آره!
‫حدس بزن چی شده؟ ‫توی دوره آشپزی ثبت‌نام کردم.
‫توی توسکانی؟ نه بابا!
‫وای خدا، خیلی وقته که ‫موقع فصل گردشگری توی شهر نبودم.
‫یادم رفته بود جمعیت چطوری ‫سرازیر می‌شه.
‫فکر کردی واسه چی ‫دنبال مجوزم؟
‫این مردم مرفه عشقِ تابستونن ‫و می‌خوان همیشه خوش بگذرونن.
‫آره، خب شاید نه فقط کسایی که ‫عاشق تابستونن.
‫اوه، درسته. ‫آلیس کِی میره؟
‫هوف... یه چند روز دیگه.
‫آره، مشکل حضانت مشترک اینه که...
‫بالأخره باید به اشتراک بذاری.
‫خب، بِرِیدی حتماً گل از گلش شکفته.
‫کل تابستون آلیس توی مینیاپولیسه.
‫آره، آره، بایدم کبکش خروس بخونه. ‫ریچل هم همین‌طور.
‫هوف! خیلی‌خب. ‫انتخاب بعدیت رو من باید تأیید کنم.
‫این دوتای آخری اصلاً ‫چنگی به دل نمی‌زنن.
‫خیلی‌خب، برِیدی فقط ‫چند سال آخر رو گند زد، درسته؟
‫ما... ‫ما در مورد الیوت حرف نمی‌زنیم.
‫این راز همچنان...
‫- ...جاش پیش من امنه. ‫- ممنونم.
‫- اووه! ‫- آهان.
‫پلاک جدید از راه رسید!
‫ببخشید.
‫هرالد.
‫عذر می‌خوام، کدوم مؤسسه حقوقی؟
‫کِی فوت کرده؟
‫اوه، روز غم‌انگیزیه.
‫اِولین گودوین ‫قدیمی‌ترین عضوِ...
‫مشهورترین ‫خانواده‌ی این شهر بود.
‫حالا اینکه پولدارترین بود بماند.
‫اون بنیان‌گذار پورت هیون بود.
‫به نظرت چه اتفاقی ‫واسه لینگرمور می‌افته؟
‫سلام! روز آخرت مبارک باشه، بچه جون.
‫ممنونم. نامه‌ها رو برداشتم. ‫مامان، این واسه توئه.
‫یه نامه‌ی دیگه از طرف الیوت. ‫مکزیک.
‫می‌گه: ‫"با آرزوی بهترین‌ها برای خانواده،
‫و تبریک به آلیس ‫بابت پایان سال تحصیلی."
‫هنوزم باورم نمی‌شه ‫که الیوت خودمون...
‫این همه‌جا رو رفته.
‫همین رو بگو. انگاری ‫حسابی داره بهش خوش می‌گذره.
‫اسپنسر می‌گفت که اِولین...
‫یه‌جورهایی گوشه‌گیر بوده، ‫ولی اون‌طور که ریتا می‌گفت...
‫انگاری واسه خودش کسی بوده.
‫اوه، همین‌طوره. ‫خانواده‌اش پورت هیون رو تأسیس کردن.
‫اونا کارخونه چوب‌بُری باز کردن، ‫کشتی ساختن.
‫بزرگ‌شدن توی لینگرمور مثلِ...
‫- بزرگ شدن توی یه قصر بالای تپه بود. ‫- آره.
‫این شهر خانواده‌ی بنیان‌گذارش رو ‫از دست داده.
‫نه، اجداد ما هم بنیان‌گذار بودن.
‫الایژا و ربکا لندری ‫با خانوادۀ گودوین به اینجا اومدن.
‫و اونا این مزرعه رو ‫از صفر ساختن.
‫حتی حرف اول اسم‌شون رو ‫روی شومینه حک کردن.
‫درست مثل کولتون حرف می‌زنی.
‫اون واسه هر موقعیتی ‫یه حکایت از خانوادۀ لندری داشت.
‫باید بگم حتی بیشتر از آواز خوندن، ‫این چیزها رو تعریف می‌کرد.
‫فکر نمی‌کردم تو ‫مورخ بعدی خانواده باشی.
‫خب، یکی باید داستان‌ها رو ‫به نسل بعد منتقل کنه، مگه نه؟
‫- و اونا رو گرامی بداره. ‫- حالا که حرفش شد،
‫به فکر اینم یه جشن راه بندازم.
‫به تابستون خوش‌آمد بگیم...
‫و درست حسابی آلیس رو بدرقه کنیم.
‫یادته؟ هر سال جشن می‌گرفتیم.
‫وای خدا، خیلی کیف می‌داد.
‫و البته من...
‫من خفن‌ترین مهمونی آخر شب رو ‫توی خلیج برگزار می‌کردم.
‫به این می‌گفتن ‫یه خوش‌آمدگویی خفن واسه تابستون.
‫- هی! ‫- خب، نه، نه، نه.
‫واسه تو هم عالی بود.
‫خب، ما داریم در مورد ‫تابستون حرف می‌زنیم
‫و سرود تابستون نهایی پخش می‌شه.
‫ببینین آخه، کار سرنوشته. ‫- باشه. ‫- بزن بریم.
‫باشه، باشه.
‫بی‌خیال. ‫هیچ‌کس این قسمت رو یادش نیست.
‫بلد نیستم. شرمنده.
‫♪ ب-ع-د-اً همون هفته ♪
‫اوه، این شعر واسه وقتیه که ‫تو نوجوون بودی!
‫- آره! ‫- یکسره همین آهنگ رو می‌ذاشتی.
‫کمتر حرف بزنین و بیشتر برقصین.
‫هی، این قسمتش رو بلدی، ‫می‌دونم که بلدی.
‫خیلی‌خب، آماده شو، ‫آماده شو.
‫♪ می‌دونم دست خودمه ♪
‫♪ که تو آفتابم رو بدزدی ♪
‫♪ اگه آفتابم رو بدزدی ♪
‫سلام! بابا؟
‫ام، آره، آره. ‫تقریباً وسایلم رو جمع کردم.
‫من... ‫منم خیلی هیجان‌زده‌ام.
‫خب؟ توی نامه چی نوشته بود؟
‫از طرف انجمن تاریخی بود، درسته؟
‫یه بن‌بست دیگه.
‫اون نبود.
‫هوف! توی گواهی فوت بنجامین لندری
‫نوشته شده که چشم‌های سبز...
‫و موهای بوری داشته.
‫واقعاً متأسفم، مامان.
‫یه روزی،
‫فقط یه اسم باقی می‌مونه
‫و اون اسم جیکه.
‫و ما می‌فهمیم که اون ‫سر از کجا در آورده.
‫پس در حال حاضر...
‫من فقط باید ‫روی حقایق تمرکز کنم.
‫وقتی سال‌نما وجود داشته ‫جیکوب اونجا بوده
‫تا بتونه پیغامش رو ‫داخلش بنویسه.
‫این یعنی اون حتماً ‫به خانواده ملحق شده.
‫مامان، هفت ماه گذشته.
‫می‌تونیم این کار رو ‫به روش آسونش انجام بدیم.
‫نه. نه.
‫الیوت همیشه می‌گفت که ‫حتماً یه راه دیگه‌ای...
‫برای حل معماها وجود داره و من...
‫- من بهش باور دارم. ‫- آره، خب...
‫الیوت دیگه نیست که... ‫سخنان گوهربارش رو به خوردمون بده.
‫کِی می‌خوای بی‌خیال ‫این قضیه بشی؟
‫الیوت قول داد که همیشه ‫بهمون کمک می‌کنه.
‫و وقتی که بیشتر از همیشه ‫بهش نیاز داشتیم،
‫بعد از چیزهایی که سرمون اومد، ‫بعد از چیزهایی که از دست دادیم،
‫اون جا زد.
‫سلام به مردی که ‫داره بچه‌ام رو می‌دزده.
‫آره، درسته. ‫خودت این جنگ رو شروع کردی،
‫اونم وقتی که تنها دخترمون رو...
‫فوراً بردی یه کشور دیگه.
‫نمی‌دونم، حس می‌کنم ‫چندتا تابستون که بگذره...
‫- حساب بی‌حساب بشیم. ‫- ام... باشه.
‫تند نرو، ‫چون قرار نیست هر سال...
‫ماه‌های باحال به تو برسه.
‫گوش کن، اتاق مهمان کاملاً آماده‌ست.
‫ریچل حتی کمک کرد ‫و یه سری کالای خواب جدید انتخاب کرد.
‫خب، از طرف من ازش تشکر کن.
‫ولی زیادی دنجش نکن، ‫چون سیگنال وای‌فای تو انقدر قویه
‫که همین باعث می‌شه نگران بشم...
‫آلیس دیگه برنگرده.
‫گوش کن، فقط خواستم بگم ‫خیلی ازت ممنونم که...
‫در مورد این قضیه خوب رفتار می‌کنی.
‫شاید این برای تو و مامانت خوب باشه.
‫بهتون این فرصت رو میده که ‫بدون هیچ حواس‌پرتی با همدیگه جور بشید.
‫آلیس باعث حواس‌پرتی‌مون نیست، برِیدی.
‫اون... اون چسبیه که ‫ما رو کنار هم نگه می‌داره.
‫هی، برو جواب بده. ‫ممکنه خبر فوری باشه.
‫نمکدون.
‫خیلی‌خب، بعداً حرف می‌زنیم. ‫خداحافظ.
‫با هرالد تماس گرفتین.
‫اون هرالد رو ‫توی وصیت‌نامه‌اش گذاشته؟
‫آره. ظاهراً اِولین گودوین...
‫هنوزم چندتایی حقه ‫توی آستینش داره.
‫و اون چه وسایل تاریخی‌ای رو ‫از بایگانی به‌جا گذاشته؟
‫و مهم‌تر از همه، ‫چقدر می‌ارزن؟
‫نمی‌دونم. باید برم دنبالشون.
‫می‌خوای بری لینگرمور؟
‫آره.
‫تعجبی نداره چرا ‫روزنامه رو هفتگی کردی.
‫همیشه اینجایی.
‫خب، در واقع...
‫من قراره واسه کار ‫به جایی برم.
‫کجا بری؟ ‫به بالای تپه.
‫باهات میام.
‫خانم لندری، ‫تلفنی با هم حرف زدیم.
‫من وکیلی هستم که انحلالِ
‫دارایی خانم گودوین رو زیر نظر دارم.
‫انحلال؟
‫پسر خانم گودوین برنامه داره که ‫اینجا رو بفروشه،
‫البته اول باید یه دستی ‫به اینجا بکشن.
‫وسایل خونه هم قراره ‫به فروش برسه.
‫خانواده‌ی ایشون ‫خارج از ایالت زندگی می‌کنن
‫و هیچ تمایلی ‫برای نگه داشتن اینجا ندارن.
‫ملک لینگرمور خیلی وقته که ‫متعلق به خانوادۀ گودوینه، از زمانِ...
‫از وقتی که پورت هیون وجود داشته.
‫از دست دادن این‌همه تاریخ ‫مایۀ تأسفه.
‫خانم لندری؟
‫لطف کنین همراهم بیاین.
‫باشه.
‫اِولین هر چیزی که ‫مربوط به خانواده‌اش بود رو نگه می‌داشت...
‫تا سرآخر به موزه تبدیل بشه.
‫خواست حکومت گودوین ‫در تاریخ پورت هیون رو گرامی بداره.
‫متأسفانه زمان امان نداد.
‫حالا، این واسه شماست.
‫ام... فکر کردم فقط ‫چندتا جعبه باشه.
‫این مثل آخر فیلم ایندیانا جونزه.
‫خوش بگذره.
‫- نباید می‌اومدی اینجا. ‫- برو بیرون.
‫خیلی وقته همدیگه رو ندیده بودیم، هان؟
‫فقط اومدم خداحافظی کنم
‫چون قراره یه مدتی نباشم ‫و من...
‫دلم برات تنگ می‌شه.
‫واقعاً دلم برات تنگ شده.
‫اوه، اِولین...
‫کاترین؟ کجایی؟
‫من... اینجام. ‫الان میام پیشت.
‫چی؟
‫اوه، کت لندری.
‫اوه، الیوت آگوستین.
‫به خونه خوش اومدی.
‫نمی‌دونستم که برگشتی.
‫الان دیگه می‌دوئی؟
‫آره. آره، خوبه برام.
‫می‌دونی، روان‌پاک‌سازه.
‫و تو؟
‫تو هم عوض شدی.
‫ممنون. فکر کنم...
‫نه، نه. عالیه، ‫به نظر... سالم و تندرستی.
‫تازه از کارائیب اومدم ‫و کلی ویتامین دی گرفتم.
‫پس روبه‌راهی؟
‫آره، آره. ‫آره، سفر...
‫خارق‌العاده بود. ‫با آدم‌های فوق‌العاده‌ای آشنا شدم،
‫یه‌عالمه مناظر الهام‌بخش دیدم.
‫- تو چی؟ ‫- اوه، عالی‌ام.
‫راستش دیگه از این بهتر نمی‌شه، ‫چون الان دیگه اداره‌ی روزنامه با منه.
‫این... این عالیه.
‫- آره. ‫- تبریک می‌گم.
‫و دل هم کسب‌وکار ‫عسل رو گسترش داده.
‫و آلیس، اون...
‫اون اوضاعش خیلی خوبه.
‫خوبه. ‫مشتاقم که ببینم‌شون.
‫خب، بهتره هر چه زودتر دست به کار بشی
‫چون آلیس قراره تابستون رو ‫با برِیدی بگذرونه.
‫راستش مامان داره امشب ‫جشن خداحافظی می‌گیره.
‫- نمی‌خوام خودم رو تحمیل کنم. ‫- نه. نه، نه، نه.
‫نه، بیای عالی می‌شه. ‫منظورم اینه...
‫بدون تو مثل همیشه نیست.
‫پس میام. ‫- ممنون. ‫- عالیه.
‫- آره، خواهش. ‫- آره.
‫من... ‫مشتاقم که...
‫من میرم...
‫به دویدنم برسم.
‫میرم...
‫ایول.
‫وایسا ببینم، ‫تو واقعاً دعوتش کردی؟
‫آره خب، هر چی نباشه
‫- اون عضوی از خانواده‌ست. ‫- آره، اعضای این خانواده...
‫خوب بلدن رابطه‌شون رو ‫با همدیگه قطع کنن، پس...
‫ببخشید، فراموشش کن.
‫اصلاً تو کتم نمیره چرا
‫از مسافرت رفتن الیوت ناراحت شده.
‫آره، نوجوونن دیگه. ‫همه‌شون عجیب و غریبن.
‫ولی من درکت می‌کنم.
‫و واقعاً بهت افتخار می‌کنم که ‫بزرگواری به خرج میدی.
‫- جانم؟ ‫- یه مادر دخترش رو می‌شناسه.
‫چند ماه پیش یه اتفاقاتی ‫بین تو و الیوت افتاد.
‫و به نظرم حتی قبل از اینکه ‫شروع بشه تموم شد.
‫ولی الان اوضاعت خیلی بهتره.
‫دیگه درگیر گذشته نیستی
‫و الیوت متوجه این موضوع می‌شه.
‫مامان، من دنبال این نیستم که ‫چیزی رو از سر بگیرم.
‫حتی اگه چیزی... ‫از اولشم شروع شده باشه.
‫- منظورت چیه؟ ‫- منظورم اینه که...
‫بی‌خیالش.
‫- نوش. ‫- نوش!
‫- آره. ‫- نوش.
‫اوه، خیلی وقت بود که این دستبند رو ‫دستت نمی‌نداختی.
‫دیگه کم‌کم داشتم فکر می‌کردم ‫که گمش کردی.
‫عصر همگی بخیر.
‫هی، ایناهاش.
‫فکر کنم باید آتیش روشن کنم، درسته؟
‫اوهوم.
‫اوه، برگشتی.
‫قراره... جالب باشه.
‫الیوت، به خونه خوش اومدی.
‫از خوندن نامه‌هات لذت بردم.
‫بذار برات نوشیدنی بیارم، ‫با رفتاری که اینا
‫از خودشون نشون میدن نیازت می‌شه.
‫اینو واسه تو گرفتم.
‫خب، بعضی‌ها حسابی تغییر کردن.
‫به قول بچه‌های امروزی ‫انگاری الیوت...
‫داره در لحظه زندگی می‌کنه. ‫می‌گیری چی می‌گم؟
‫- اوه، ریتا... ‫- چیه؟
ا‌را‌‌ئ‍ه‌ا‌‌ی ا‌ز وب‌‌‌گا‌ه ب‍ا‌‌م‍اب‍ی‍ن
‫پس...
‫همچین خوش‌آمدگویی گرمی هم نبود.
‫و اون‌وقت منظورت چیه؟
‫اگه فکر می‌کنی به آلیس گفتم که ‫چرا رفتی،
‫در اشتباهی. من هرگز...
‫این‌جوری نظرش رو ‫نسبت به تو عوض نمی‌کنم.
‫تو خودت این کار رو کردی.
‫پس اون راجع به ما نمی‌دونه؟
‫می‌دونی، به نظرم گفتنش درست نبود.
‫به‌علاوه، آخه اصلاً مایی وجود نداره.
‫مگه نه؟
‫ببین، آلیس به زمان نیاز داره.
‫اون حس کرد تو ولش کردی.
‫آخه تو حتی بدون خداحافظی رفتی، الیوت.
‫هی، آلیس...
‫باشه.
‫اینا رو می‌برم بیرون.
‫باشه.
‫- جشن حرف نداره، دل. ممنون. ‫- خواهش.
‫بهتره بری بیرون و خرچنگ بخوری...
‫تا ریتا دخل همه‌شون رو نیاورده.
‫مامان گفت خانواده‌مون ‫حرف اول اسم‌شون رو...
‫- روی شومینه نوشتن. ‫- آهان، آره.
‫الایژا و ربکا لندری.
‫اونا شروعش کردن.
‫عزیزم، جریان چیه؟
‫من نمی‌خوام برم.
‫تو گفتی تابستون جادوییه ‫و اگه جادویی وجود داشته باشه،
‫همین‌جا اتفاق می‌افته؛ ‫پس اگه برم، از دستش میدم.
‫یادته بار اول که اومدی اینجا،
‫من مزرعه رو بهت نشون دادم؟
‫گفتم نمی‌خوام کشاورز بشم.
‫و منم بهت گفتم که...
‫این مزرعه نسل‌هاست که ‫واسه این خانواده‌‌ست.
‫و همیشه اینجا منتظرت می‌مونه.
‫حالا، وقتی امروز هنوز تموم نشده، ‫نگران فردا نباش.
‫یه سورپرایز دارم!
‫این به افتخار شوهر عزیزمه.
‫و همچنین نوه‌ی عزیزم که قراره ‫اون‌قدری دلم براش تنگ بشه...
‫که قابل وصف نیست.
‫کولتون همیشه آخرش ‫آتیش‌بازی می‌کرد.
‫و حالا که بعد از مدت‌ها ‫داریم انجامش می‌دیم،
‫امیدوارم همگی حس کنین که ‫اون اینجا کنارمونه.
‫اون واقعاً عاشقش می‌شد.
‫بچرخ، بچرخ. آفرین!
‫خیلی‌خب، شروع شد، بچه‌ها. ‫آتیش‌بازی نهایی بزرگ!
‫واای!
‫آره!
‫نمایش آتیش‌بازی امسال چطور بود، هان؟
‫عالی بود، بازم ممنونم ‫که دعوتم کردین.
‫خوبه یه وقت‌هایی آدم از واقعیت دور باشه.
‫ویکتور در چه حاله؟
‫خب، بابا فهمید ‫من پس‌انداز سال‌های تحصیلیم رو...
‫صرف خرید تلسکوپ جدید کردم و...
‫زیاد خوشحال نبود.
‫خب، همیشه توی کلوپ ‫براش جا هست.
‫حالا می‌تونی شب ‫یا روز ازش استفاده کنی، چون...
‫چراغ داره. چی...
‫- چی... ‫- یه یارویی رو از شهر آوردم...
‫و کمکم کرد که واسه امشب...
‫و تابستون آماده بشه.
‫نمی‌دونم چی بگم.
‫کولتون، ممنونم.
‫واسه همین اینجا رو ساختیم، ‫مگه نه؟
‫که تو همیشه ‫یه جایی داشته باشی.
‫حتی وقتی کت بره کمپ هم...
‫اشکالی نداره از کلوپ استفاده کنم؟
‫معلومه.
‫ولی کت هنوز نرفته.
‫وقت تلف نکن، بچه جون.
‫چون هیچ‌وقت تضمینی نیست.
‫شنیدین؟
‫یالا، اِل. ‫خلیج منتظره!
‫بهتون خوش بگذره.
‫در لحظه زندگی کنید!
‫هی، مگه قرار نیست اسپنسر رو ‫توی خلیج ببینی؟
‫آره، میرم ژاکتم رو بردارم.
‫دیگه باید برم. ‫می‌بینمت، مانیکا.
‫کت...
‫دیدم تو و الیوت ‫چطوری همدیگه رو نگاه می‌کردین.
‫خبریه؟
‫نه.
‫ولی... خبری بود.
‫بعد از میلیون‌ها سال دوستی.
‫من... پیش خودمون گفتیم ‫شاید بشه.
‫اینکه شاید بشه تا ابد ‫کنار هم باشیم.
‫منظورت از تا ابد اینه که ‫عاشق همدیگه بودین؟
‫دووم نیاورد.
‫نشد. نه بعد از تموم اتفاقاتی که...
‫- پشت سر گذاشتیم. ‫- پس داری می‌گی...
‫بعد از تموم اتفاقات وحشتناکی که افتاد،
‫الیوت تو رو قال گذاشت؟ ‫بعد از اینکه کولتون...
‫نه. الیوت 20 سال از زندگیش رو ‫با دونستن آینده‌اش گذروند.
‫واسه همین وقتی تموم پیشگویی‌ها ‫به حقیقت تبدیل شد، به فضا نیاز داشت.
‫و من نتونستم بی‌خیال گذشته بشم.
‫اون نیاز داشت که ازش رها بشه... ‫از من.
‫می‌دونی، لطفاً از دستش ناراحت نباش.
‫باشه؟ این تقصیر منه.
‫- نه، تقصیر منه. ‫- چی؟
‫تموم پیشگویی‌هایی که الیوت
‫منتظر بود از دست‌شون خلاص بشه،
‫من اونا رو گفتم.
‫آلیس، می‌دونی که ‫انقدرها هم ساده نیست.
‫باشه، می‌دونی چیه؟ ‫باید برم جشن...
‫من اینو واسه همه خراب کردم، ‫مگه نه؟
‫- سلام! خانم تشریف آورد. ‫- سلام.
‫- بالأخره. ‫- ممنون.
‫تابستون!
‫آزادی!
‫نوش.
‫- هوم. ‫- دیدم چراغ روشنه.
‫نه، نه، نه، نه. اشکال نداره. ‫اشکال نداره.
‫گفتم شاید...
‫ببخشید یه‌کم پیش یهو رفتم.
‫انگاری این روزها این کار عادتت شده.
‫درسته. شاید من ‫دست به رفتنم خوب باشه، ولی...
‫بازگشت، نه زیاد.
‫آخرین تابستونی که ‫توی فضای باز مهمونی گرفتیم رو یادته؟
‫آره، امشب بهش فکر کردم.
‫دو هفته بعدش ‫آلیس رو دیدیم؟
‫آره.
‫فکر کنم اون آخرین باری بود که...
‫مثل سابق همگی ‫کنار هم بودیم.
‫قبل از اینکه... همه‌چی عوض بشه.
‫و حالا انگار ‫همه‌چی دوباره داره عوض می‌شه.
‫اوهوم. اوضاع عوض می‌شه.
‫یه چیزی هست که ‫می‌خوام ازت بپرسم.
‫تمام این مدت در سفر بودم
‫و همه‌اش برام سؤال بود که...
‫شاید تو هم رفته باشی سفر.
‫نه.
‫نرفتم.
‫کل این مدت نرفتی؟
‫نیاز داشتیم که التیام پیدا کنیم.
‫واسه همین داشتیم سعی می‌کردیم.
‫وقتی امروز صبح برگشتم...
‫و اون یادداشت هنوز ‫روی درم چسبیده بود.
‫کت، من...
‫من... معذرت می‌خوام که ‫خداحافظی نکردم.
‫می‌دونستم اگه...
‫اگه ببینمت، نمی‌رم.
‫- و نیاز داشتم که... ‫- بسه.
‫کافیه.
‫داریم موزیک گوش می‌دیم،
‫این تموم چیزیه که الان نیاز دارم.
‫من خیلی... خیلی متأسفم.
‫نمی‌خواستم ‫این اتفاق بیفته.
‫تو در جریان خیلی چیزها نیستی.
‫می‌تونی برام تعریف کنی. ‫من اینجام.
‫من دیگه مشکلت نیستم.
‫شب خوش.
‫ام...
‫به خونه خوش اومدی.
‫رفیق، انقدر وقت تلف نکن.
‫پدرش بهت چراغ‌ سبز نشون داده. ‫حتماً موفق می‌شی.
‫فقط برو به کت بگو چه حسی داری.
‫اگه جواب رد شنیدی، ‫کل تابستون رو وقت داری که روبه‌راه بشی.
‫منم می‌شم رفیقت.
‫کسی رو ندارم ‫و آماده‌ام که یه تکونی به خودم بدم.
‫نیک، ممکنه دوستی‌مون ‫کاملاً نابود بشه.
‫یا... ممکنه اوضاع ‫میلیون‌ها بار بهتر بشه.
‫الیوت، امید داشته باش.
‫- حق با توئه. ‫- می‌دونم.
‫حق با توئه، میرم بگم.
‫هی اِل، دیروقته. ‫باید برم.
‫مشکلی نیست. ‫فردا می‌بینمت، کت.
‫بعداً بهش می‌گم.
‫بعد از اینکه از کمپ برگشت.
‫سردته؟
‫- اوه. ‫- اوه، مشکلی نیست.
‫- بفرما. مشکلی نیست. خب؟ ‫- ممنون.
‫آلیس. ‫گیتارت رو آوردی؟
‫اجرای خداحافظی می‌خوایم.
‫ام...
‫- آلیس! ‫- آره، آلیس!
‫معذرت می‌خوام، من... ‫باید برم.
‫دیگه داشتم فکر می‌کردم در رفتی که... ‫مهمونی آخر شب خودت رو شروع کنی.
‫نه، نه دقیقاً.
‫می‌خوای بهم ملحق بشی؟
‫آره.
‫داشتم به این فکر می‌کردم که ‫آلیس کل تابستون رو نیست
‫و تصمیم گرفتم که ‫ما باید روبه‌راه باشیم.
‫هستیم، نیستیم؟
‫شاید در مورد قضیه‌ی الیوت...
‫یه‌کم زیاده‌روی کرده باشم.
‫ولی...
‫به خاطر اینه که ازت می‌خوام ‫منو بپذیری.
‫می‌دونی عزیزم، ذهنم همه‌اش ‫درگیر لینگرموره،
‫اون جای افتضاح تسخیرشده.
‫اِولین با دنیا قطع رابطه کرد.
‫انقدر گذشته رو ‫دور خودش تلنبار کرد...
‫که جلوی نور رو گرفت.
‫حالا...
‫این باعث می‌شه ‫چه فکری کنی؟
‫یا بهتره بگم تو رو یاد کی می‌ندازه؟
‫مامان، تو هیچیت شبیه اِولین نیست.
‫حداقل تو مرامش رو داشتی...
‫که جعبه‌ها رو ‫توی زیرزمین نگه داری.
‫جدی می‌گم.
‫دنیای اِولین داشت ‫کوچیک و کوچیک‌تر می‌شد و...
‫خدای من، من می‌خوام دنیای خودم ‫بازِ باز باشه.
‫و به نظرم این با ما شروع می‌شه.
‫اینجا توی خونه.
‫می‌خوام رابطه‌مون رو ‫بازسازی کنم.
‫می‌خوام دوباره بشناسمت.
‫منم اینو می‌خوام.
‫و همیشه می‌خواستم.
‫و از شنیدن اینکه اسم جیکوب ‫و بابا رو میاری خوشحالم.
‫نه از روی ترس یا غم،
‫بلکه جوری که...
‫اونا رو به آغوشت کشیدی ‫و عاشقشون هستی.
‫آره.
‫با خودمون شروع می‌شه.
‫فقط کاش یه چیزهایی...
‫جور دیگه‌ای پیش می‌رفت.
‫دیگه پشیمونی کافیه، فقط شروع دوباره.
‫باید اتفاقی که افتاده رو قبول کنیم،
‫چون نمی‌شه تغییرش داد.
‫دوستت دارم، عزیزم.
‫دوست دارم، مامان.
‫شب بخیر.
‫وقت تلف نکن، بچه جون.
‫چون هیچ‌وقت تضمینی نیست.
‫شنیدی؟
‫یالا اِل، خلیج منتظره.
‫بهتون خوش بگذره. ‫در لحظه زندگی کنید!
‫سلام، رفیق.
‫سلام.
‫کاش یه عکس گروهی داشتیم، می‌دونی؟
‫این‌جوری مطمئن می‌شدم ‫واقعاً اتفاق افتاده.
‫چون دیگه دارم حس می‌کنم ‫همه‌اش یه رؤیا بوده.
‫اتفاق افتاده بچه جون، قول میدم.
‫می‌دونم یه قراری گذاشتیم ‫و خیلی دارم سعی می‌کنم...
‫که سر قولم بمونم، ولی...
‫دلم تنگ می‌شه. دلم برای گذشته تنگ می‌شه.
‫و مدام بهش فکر می‌کنم.
‫ببین... درکت می‌کنم.
‫واقعاً می‌گم، آلیس. ‫ولی ما نمی‌تونیم.
‫اون روز نزدیک بود بپرم.
‫- چی‌کار کردی؟ ‫- ولی دریاچه جلوم رو گرفت،
‫و اینو بهم داد.
‫نه، من اینو بهت دادم.
‫آره، می‌دونم... ‫ولی من...
‫گمش کردم.
‫راستش، این حقیقت نداره.
‫اون موقع که واسه اولین بار ‫اومدیم اینجا...
‫و تو بهم گفتی که تو و بابا جدا شدین، ‫انداختمش توی دریاچه.
‫و بعد که سعی کردم بردارمش، ‫افتادم توی دریاچه و...
‫و همون موقع همه‌ی اینا شروع شد.
‫به خاطر این دستبند ‫سفر به زمان رو شروع کردم
‫و بعدش دریاچه ‫بهم پسش داد
‫و انگاری گفت: "دیگه کارم تمومه".
‫ولی ما قبلشم اینو می‌دونستیم، آلیس.
‫- تو هیچ‌وقت برنگشتی. ‫- می‌دونم. می‌دونم.
‫ولی از اونجایی که ‫داریم صداقت به خرج می‌دیم،
‫دیگه نباید رازی در کار باشه.
‫مامان، این... این تویی.
‫می‌دونم. می‌دونم، من پیداش کردم.
‫توی لینگرمور آویزون بود.
‫و من... نمی‌دونم چرا،
‫یا چطوری یا اصلاً ‫ربطی به جیکوب داره یا نه،
‫ولی فقط یه راه وجود داره...
‫که من توی نقاشی‌ای باشم ‫که 200 سال پیش کشیده شده.
‫- من برمی‌گردم. ‫- خارق‌العاده‌ست.
‫این چیزیه که ‫تو رو به جیکوب می‌رسونه.
‫حسش می‌کنم.
‫ولی فقط منم با خودت ببر.
‫اصلاً حرفشم نزن.
‫آخرین باری که پریدی ‫نزدیک بود بمیری.
‫نه، منتظر می‌مونم ‫تا صحیح و سالم بری پیش پدرت.
‫مامان خواهش می‌کنم، باشه؟
‫می‌شه واسه آخرین بار ‫با همدیگه سفر بریم؟
‫به خاطر من. ‫و به خاطر جیکوب.
‫بجنب!
‫وایسا دیگه!
‫سلام، همسایه.
‫بابت سر و صدای دیشب ‫معذرت می‌خوام.
‫باید یه خبری می‌دادم.
‫آتیش‌بازی ‫یه سنت خانوادگی بود.
‫نه دل، اشکال نداره.
‫خوبه که اینجا یه‌کم شلوغ بشه.
‫اومدم یه سری بزنم،
‫چون خواستم تو اول از همه بدونی...
‫که من مزرعه رو فروختم.
‫نمی‌دونستم واسه فروش گذاشتی.
‫خودمم نمی‌دونستم.
‫ولی یه خریداری پیداش شد
‫و پیشنهادش انقدر خوب بود ‫که نمی‌شد ردش کرد.
‫ام...
‫جالب اینجاست که این خریدار...
‫نمی‌خواد اجاره‌ی من ‫واسه زمین‌هات رو بر‌ عهده بگیره.
‫شهرنشینن دیگه، می‌دونی؟
‫می‌تونم سعی کنم ‫یکی رو پیدا کنم تا...
‫نه، نه.
‫بیست ساله که ‫تو روی زمین‌مون کار می‌کنی.
‫نمی‌ذارم هر کسی انجامش بده.
‫خودم ترتیبش رو میدم.
‫اگه کس دیگه‌ای رو پیدا نکنی،
‫اصلاً دوست ندارم که...
‫نمی‌فروشمش. ‫نسل‌هاست که این مزارع...
‫واسه این خانواده‌ست. ‫این قرار نیست تغییری کنه.
‫حرف حق جواب نداره.
‫و بازم می‌گم، من...
‫- معذرت می‌خوام. ‫- اشکالی نداره.
‫نگران نباش، مامان.
‫ما رو به جایی می‌بره ‫که نیازه بریم.
‫نمی‌خوای بدونی اون کیه؟
‫نمی‌خوام.
‫مامان!
‫مامان، کجایی؟
‫مامان!
‫- مامان؟ ‫- آلیس؟
‫آلیس!
‫وای خدا.
‫تو کجایی؟!
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.