‫آنچه در "راه بازگشت به خانه" گذشت...
‫- سم بیشاپ هستم. ‫- کیسی... گودوین.
‫واسه کارآموزی اومدی؟
‫از پارسال که توی راکسی دیدمت یادمه.
‫اون همچنان برمی‌گرده، مگه نه؟ ‫یعنی می‌بینه...؟
‫توماس همون مردیه که ‫بهم شلیک کرد؟
‫یکی از گذشته نقاشیت رو کِشیده ‫و تو رو "کاترین من" صدا می‌زده.
‫جیکوبِ این زمان ‫یه پسر کوچولو نیست، کاترین.
‫رفته واسه جنگ یه کشتی تحویل بده.
‫این فرصت رو دارم که واقعاً بیارمش خونه!
‫آخه این کار کِی جواب داده؟!
‫درسته پیر شدم ولی از پا نیفتادم.
‫دارم دردش رو از بین می‌برم ‫و اینم جای تشکرشه.
‫آره، داره غرورمم از بین می‌بره.
‫من طرف کسی رو نمی‌گیرم.
‫باید بری سر زمین. ‫چیزی به برداشت نمونده.
‫- خب، تو که نمی‌تونی... ‫- تو فقط ویلیام رو نداری.
‫منو داری. و همین‌طور کاترین.
‫درضمن، من به پسرت قول دادم
‫که مراقبتم تا اون برگرده ‫و قصد دارم سر قولم بمونم.
‫هی! هی!
‫کاترین. برو انبار و همون‌جا بمون.
‫چرا؟ ‫برو!
‫سایرس. باعث افتخاره.
‫الایژا. دوشیزه آگوستین. ‫صبح بخیر.
‫چی شده بهمون افتخار دادین؟
‫اجازه ندارم به دوستان قدیمیم سر بزنم، ‫دوشیزه آگوستین؟
‫نگران اوضاع اینجا بودم.
‫حالا که جیکوب نیست ‫به افرادم برای برداشت محصول نیاز داری؟
‫لطف داری. ولی نه.
‫یه لندری این محصولات رو کاشته ‫و یه لندری هم برداشت می‌کنه.
‫- خبری از بازگشت جیکوب نیست؟ ‫- اون به‌زودی میاد خونه.
‫امیدوارم به خاطر همه‌ی ما هم که شده ‫همین‌طور باشه.
‫خصوصاً به خاطر شما، دوشیزه آگوستین.
‫حتماً خیلی دلتنگ عشق‌تون هستین.
‫امر دیگه‌ای ندارین، جناب گودوین؟
‫حق با دوشیزه آگوستینه.
‫بهتره برم تا زودتر ‫به تدارکات برداشت محصول رسیدگی کنید.
‫- الایژا. ‫- سایرس.
‫می‌بینم که همچنان با مرهمت ‫بیماری‌ها رو درمان می‌کنی.
‫واقعاً جادویی هستن.
‫مراقب باش. اگه مردم ازشون خبردار بشن، ‫همه دربه‌در دنبالت می‌گردن.
‫جیکوب که برگشت بهم خبر بده.
‫از سایرس گودوین بیزارم.
‫جوری میاد مزرعه و در مورد جیکوب می‌پرسه ‫که انگاری ازمون جواب طلب داره.
‫ولی چرا بهم گفتی قایم بشم؟
‫چون دانش واسه سایرس یعنی قدرت.
‫هر چقدر کمتر در مورد ماها بدونه بهتره. ‫بهم اعتماد کن.
‫به‌علاوه، همین‌جوری ‫بدون دخالت‌های سایرس هم...
‫نگران الایژام.
‫خب، تو خیلی هوای الایژا رو داری.
‫اون خوش‌شانسه که تو رو داره.
‫تا منتظریم جیکوب بیاد خونه، ‫یکی باید مراقبش باشه.
‫می‌تونم تماس بگیرم یا پیام بفرستم یا حتی ‫این بازی اعتیادآور که اسمش "مار" هست رو بازی کنم.
‫علاقه‌ات به اون وسیله ‫دقیقاً مثل سال 2024 می‌مونه.
‫خب، این اولیمه. تابستون از خونه مراقبت کردم ‫و دستمزدش عالی بود.
‫- از خونه مراقبت کردی؟ ‫- آره، خونه‌ی بزرگی که بالای تپه‌ست. لینگرمور.
‫- صبر کن ببینم... اون خونه‌ی ‫اِولین گودوینه، مگه نه؟
‫آره، رفته اروپا مسافرت ‫و منم در نبودش...
‫مراقب خونه‌ام. خانواده‌هامون ‫در گذشته همدیگه رو می‌شناختن.
‫با این حال تابستون 2002 که فاجعه بود.
‫فقط باید "روز بنیان‌گذار" بگذره ‫و بعدش دیگه... مشکلی نیست.
‫این قراره زمان من اتفاق بیفته.
‫متأسفم که اینو می‌شنوم ‫چون واقعاً افتضاحه، ولی...
‫من و کت قبلاً ‫آلاچیق رو تزئین می‌کردیم،
‫و به تست صدای ‫گروه موسیقی گوش می‌دادیم، ولی...
‫دیگه تموم شده.
‫ام... ‫این خیلی خاصه.
‫خب... گمونم دیگه وقت رفتنه.
‫شاید دفعه‌ی بعد که همدیگه رو می‌بینیم ‫جیکوب خونه باشه.
‫همون‌طور که گفتی دریاچه همیشه ‫تو رو به جایی می‌بره که نیازه بری.
‫آره.
‫من می‌ترسم، کاترین... ‫به خاطر جیکوب.
‫تا الان باید می‌اومد خونه، ‫ولی هیچ خبری نیست.
‫حتی خبری از یه یادداشت در مورد کشتی‌ای که ‫داره باهاش برمی‌گرده هم نیست.
‫گوش کن.
‫بهت قول میدم که دارم ‫تمام تلاشم رو...
‫واسه پیدا کردن جیکوب می‌کنم. ‫به خاطر جفت‌مون.
‫ممنونم.
‫آره.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫از منظره لذت می‌بری؟
‫شرمنده، منم قصد داشتم ‫اینجا یه آبی به سر و صورتم بزنم،
‫ولی شما اینجایی و منم نمی‌تونم. ‫پس ممنون می‌شم زودتر تمومش کنی.
‫خب، شاید بهتر باشه بعداً برگردی.
‫مگر اینکه برات مهم نباشه. ‫آب حرف نداره.
‫خوابش رو ببینی، رفیق.
‫پس تو خواهر گمشده‌ی جیکوبی.
‫اوه، فکر کردی این یه رازه؟ ‫توی پورت هیون راز معنایی نداره.
‫یا حداقل واسه من رازی وجود نداره.
‫چون تو فضول همه‌چی هستی، مگه نه؟
‫ازقضا برادرت دوست خوب منه.
‫اوه! باشه... ‫واقعاً؟
‫فکر نمی‌کردم اصلاً دوستی داشته باشی.
‫می‌دونی، خصوصاً چون ‫هم توی جبهه‌ی دوستی و هم دشمن.
‫یه نصیحتی بهتون کنم، دوشیزه...؟
‫کاترین. کت.
‫آدم‌هایی که نمی‌شناسی رو ‫قضاوت نکن، کت.
‫ممکنه یه روزی ‫تو رو به دردسر بندازه.
‫از صحنه‌ی روزگار محوت کنه.
‫من ازت نمی‌ترسم، جناب کویل.
‫چون می‌دونم تو چی هستی.
‫تو یه دروغگو و یه دزدی.
‫در موردم اشتباه فکر کردی.
‫اوه.
‫و من فضول همه‌چی نیستم.
‫نه، من توی کسب‌وکار امن‌تری هستم ‫و اون کار...
‫به دست آوردن چیزهاست.
‫باشه. پس برادرم رو بیار.
‫- دارم روش کار می‌کنم. ‫- خوبه. خب، زمان حمام به اتمام رسیده.
‫منو باش که فکر می‌کردم ‫بانوی متشخصی باشی.
‫و اگه تو مرد متشخصی باشی،
‫پس باید پای حرفت بمونی.
‫خصوصاً با توجه به اینکه ‫بهم شلیک کردی.
‫می‌تونستم ولت کنم ‫و بذارم توی دریاچه غرق بشی.
‫ولی نه، موش آبکشیده بودی ‫با وجود وزن زیادت کولت کردم.
‫با پای پیاده ‫تا شهر آوردمت...
‫راستش یادم نمیاد بابت ‫این نجات قهرمانانه‌ام ازم تشکر کرده باشی.
‫چطوره جل و پلاست رو جمع کنی... ‫و بری؟
‫قلم‌موی نقاشی؟
‫این شما و اینم دریاچه...
‫کاترین من.
‫می‌دونم، می‌دونم. ‫خیلی خوشتیپم، مگه نه؟
‫باورت می‌شه تابستون تموم شده؟
‫محصولات واسه برداشت آماده‌ان.
‫دیگه چیزی نمونده هنک از مزرعه بره.
‫خب، هنوز تصمیمی نگرفتی؟
‫قبل از اینکه مسئولیت‌های سپتامبر ‫از راه برسه، یه‌کم خوش بگذرون.
‫- درسته. خوش گذرونی توی "روز بنیان‌گذار". ‫- اوه، تمومش کن.
‫من و اعضای کمیته ‫قراره امسال سنگ تموم بذاریم
‫و برگردیم به دهه 1800، ‫تولد شهرمون.
‫گردشگرهای تابستونی عاشقش می‌شن.
‫بهترین راه واسه خداحافظی ‫با این فصله.
‫آره و اینکه تا قرون آخر ‫جیب‌شون رو بزنیم.
‫اوه، حالا که حرفش شد...
‫واسه تو که توی این روز بزرگ بپوشیش.
‫اوه. هر سال دارن بزرگ‌تر می‌شن.
‫اوه، اوه. ببین، ببین، ببین.
‫سم بیشاپ داره تمام تلاشش رو می‌کنه ‫که از تنهایی بیرون بیاد.
‫بوی ناامیدی تا اینجا میاد، مگه نه؟
‫مانیکا، تو عضو کمیته‌ی ‫"روز بنیان‌گذار" هستی.
‫اوهوم.
‫شماها هنوزم...
‫داوطلب قبول می‌کنین ‫که واسه مراسم آلاچیق رو تزئین کنن؟
‫البته، چطور مگه؟ ‫می‌خوای داوطلب بشی؟
‫- آره، اسم منو بنویس. ‫- عالیه.
‫اینم به مناسبت "روز بنیان‌گذار"!
‫دویستمین سالگرده ‫و یعنی باید 200برابر بیشتر جشن گرفت.
‫واسه نورافکنی آگوستینی ‫آماده‌ای، الیوت؟
‫شاید خیلی به میل خودم ‫آماده نباشم...
‫می‌شه همون همیشگی رو ‫آماده کنی ببرم لطفاً؟
‫وایسا.
‫قبل از اینکه بری...
‫"در مورد خانواده‌ام ازم بپرس."
‫مشتاقانه منتظرم.
‫از رزرو مصاحبه ‫واسه چاپ "روز بنیان‌گذار" عقب موندیم.
‫همچنین تابستون تموم شده و این یعنی ‫این هفته‌ی آخرمه، به خاطرِ... مدرسه.
‫- اوه، درسته. ‫- کاش می‌تونستم اینجا بمونم و باهات کار کنم...
‫- ولی نمی‌تونم. ‫- چی شده؟
‫اون... خانم موقرمز ترسناکی که اداره‌ی ‫روز بنیان‌گذار با اونه، سر راهم سبز شد.
‫- باید ارائه بدم. ‫- ریتا اینو گفته؟
‫مادربزرگم به شهر پول اهدا کرده ‫که کتابخونه یا یه همچین چیزی بسازن...
‫و اونا می‌خوان یکی از اعضای ‫خانواده‌ی گودوین چک رو به نمایش بذاره،
‫ولی وقتی به اون خانم موقرمز گفتم ‫که پدرم نمی‌تونه این کار رو کنه، منو مجبور کرد.
‫"در مورد خانواده‌ام ازم بپرس."
‫من خانواده‌ام رو نمی‌شناسم.
‫نه خانواده‌ی بنیان‌گذارم رو.
‫آخه من حتی اسمش رو هم نمی‌دونم.
‫سایرس گودوین.
‫آره. باید اصل و نسبم رو پیدا کنم.
‫به اجدادم افتخار کنم.
‫"افتخار" کلمه‌ی بزرگیه.
‫آره، ولی فکر کنم ‫من واسه همین اینجام.
‫اینکه بدونم از کجا اومدم.
‫امروز روز بزرگداشت اسم‌مونه، پسرم. ‫بزرگداشت میراث‌مون.
‫"روز بنیان‌گذار" تنها روز در ساله...
‫که پورت هیون ‫احترامی که لایقش هستیم رو بهمون میده.
‫روزیه که اونا به یاد میارن ‫که ما هم به تأسیس این شهر کمک کردیم.
‫آخ.
‫مرد باش، پسر.
‫اینو باید با غرور بپوشی.
ا‌را‌ئه‌ا‌ی ا‌ز وب‌‌گا‌ه ب‍ا‌‌م‍ا‌ب‍ی‍ن
‫یه چیزی رو متوجه شدم.
‫پیغام جیک کاملاً با اون مطابقت داره.
‫یعنی داره از کسی ‫قایمش می‌کنه؟
‫مامان، راستش نمی‌دونم.
‫یکی از سال 1814 بهم گفت که اگه ‫با آدم‌های اشتباهی دربیفتی،
‫از صحنه‌ی روزگار محوت می‌کنن، ‫پس همین اتفاق واسه جیکوب افتاده؟
‫واسه همین اون توی هیچ‌کدوم ‫از کتاب‌های تاریخی نیست؟
‫کیه که همچین اخطار شومی بهت میده؟
‫ولش کن. ‫من هیچی نمی‌دونم.
‫خب، یه چیزهایی رو می‌دونیم.
‫جیکوب یه هنرمنده
‫و این یعنی اون نقاشیت رو کِشیده ‫و این یعنی اینکه اون میاد خونه.
‫خیلی‌خب، ولی اگه اون نقاشی رو ‫نکِشیده باشه چی؟
‫ولش کن... معذرت می‌خوام،
‫فقط دارم در مورد خودم حرف می‌زنم.
‫از سفرت بهم بگو.
‫کسل‌کننده بود. ‫حتی تو اونجا نبودی.
‫خواهش می‌کنم بهم قول بده ‫که اگه چیز ناراحت‌کننده‌ای دیدی،
‫بهم می‌گی، باشه؟
‫شماها اون بالایین؟ ‫شام آماده‌ست!
‫الیوت اینجا چی‌کار می‌کنه؟
‫من واسه شام دعوتش کردم. ‫یالا، فین. بیا بریم.
‫اوه!
‫- نوش. ‫- نوش.
‫پس... "روز بنیان‌گذار".
‫حتماً حسابی براش مشتاقی، مامان.
‫آخه نوجوون که بودم ‫عاشقش بودی.
‫می‌دونی واسه چی مشتاقم؟
‫اینکه امسال تو و آلیس رو دارم.
‫لندری واقعی شماها هستین. ‫من فقط اسمش رو یدک می‌کِشم.
‫بیخیال، مامان‌بزرگ... ‫خودت خوب می‌دونی که از همه‌ی ما لندری‌تری.
‫- موافقم. ‫- اوه! ام...
‫مانیکا متقاعدم کرد ‫واسه این کار داوطلب بشم،
‫ولی من قراره آلاچیق رو تزئین کنم.
‫اوه، ما همیشه این کار رو می‌کردیم!
‫یادته اونجا می‌نشستیم ‫و تمرین گروه رو گوش می‌دادیم؟
‫- انگار کنسرت خصوصی خودمون بود. ‫- و نورهای چشمک‌زن؟
‫آره. واقعاً... عالی بود.
‫اون خیلی باهوش و بااستعداده.
‫می‌دونی، چیزی که سوزانا ‫راجع‌به طبیعت می‌دونه
‫و اینکه چطوری ازش برای درمان ‫استفاده می‌کنه واقعاً تحسین‌برانگیزه.
‫باعث افتخارمه که ‫می‌ذاره رازهاش رو بدونم،
‫برخلاف اون یکی آگوستینی که می‌شناسم.
‫- کت... ‫- نه، بیخیال.
‫چطور تونستی بهم نگی ‫که آلیس توی اون آشفته‌بازار اونجا بوده؟
‫اگه قبلاً می‌دونستی، ‫کمکی بهت می‌کرد؟
‫دریاچه داره به یه دلیلی ‫اونو به اونجا می‌بره.
‫ما فقط باید امید داشته باشیم ‫که دلیل خوبی واسه این کار داره.
‫واقعاً؟
‫چون هنوزم سر در نیاوردم ‫که چرا دریاچه فکر کرده که...
‫بردن جیکوب به دهه‌ 1800 ‫فکر خوبی بوده.
‫حالا که حرفش شد...
‫دنبال فهرست مسافران و محموله‌ کشتی‌ای که ‫پدرم درگیرش بود گشتم.
‫- واقعاً؟ ‫- اوهوم.
‫- و؟ ‫- تونستم به سه کشتی‌ محدودش کنم...
‫که جیکوب می‌تونسته ‫در اون بازه زمانی...
‫به پورت هیون ببره.
‫ولی جیکوب توی هیچ‌کدوم از ‫فهرست‌ها نبود.
‫- پس رسیدیم به یه بن‌بست دیگه. ‫- آره.
‫اشکال نداره.
‫راستش...
‫می‌شه دوباره چک کنی،
‫و ببینی کسی به اسم توماس کویل ‫داخل فهرسته یا نه.
‫توماس کویل کیه؟
‫شخص خاصی نیست، فقط... ‫یه حدسه.
‫حتماً.
‫خیلی‌خب، وایسا، تکون نخور... تکون نخور. ‫این...
‫- خیلی‌خب! ‫- ...خیلی خطرناکه. اینم از این.
‫بفرما.
‫می‌بینی؟ عالی شد.
‫اولین روزی که به ‫"روز بنیان‌گذار" اومدی رو یادته؟
‫آره، یادمه. ازش متنفر بودم.
‫حس کردم یه دغل‌باز تمام‌عیارم.
‫آخی... تو یه لندری تمام‌عیاری، دلی.
‫و همیشه هم می‌مونی.
‫مادربزرگم چیزهای عجیب و غریبی ‫نگه می‌داشته.
‫خیلی‌خب. مثلاً چی؟
‫سوابق اعدام؟
‫می‌دونستی اون دوران ‫توی شهر...
‫به جرم خیانت ‫واقعاً به آدم‌ها شلیک می‌کردن؟
‫آره، اونا دهه 1800 ‫خیلی بی‌رحم بودن.
‫در مورد سایرس گودوین تحقیق کردم.
‫مثل اینکه که اون دوران جنگ 1812 ‫خیلی با بریتانیا صمیمی بوده.
‫واسه نیروی دریایی‌شون ‫کلی کشتی ساخته...
‫و اونا رو به کانادای علیا فرستاده.
‫- آهان. ‫- خوبی؟
‫شرمنده، فقط... ‫یکی از آشناهام...
‫فکر کنم اون به ساخت یکی از اون ‫کشتی‌ها کمک کرده و تحویلش داده.
‫فقط نمی‌دونستم که ‫واسه سایرس بوده.
‫حالا ببین بریتانیا ‫درعوض چی به سایرس داده.
‫- مدرک تحصیلیه؟ ‫- اجازه‌نامه‌ست.
‫اساساً می‌تونی باهاش هر چیزی رو...
‫از هر کسی بدزدی و به غارت ببری.
‫خانواده‌ام این‌جوری ‫پول‌شون رو به دست آوردن؟
‫ما واقعاً این‌جوری شکل گرفتیم؟
‫ببین... من نمی‌دونم، باشه؟
‫ولی ما خودمون تاریخ خودمون رو می‌سازیم.
‫آره، آره... می‌تونیم از گذشته ‫درس بگیریم،
‫ولی لطفاً نذار این موضوع ‫روی آینده‌ات تأثیری بذاره.
‫فقط می‌خوام بگم که...
‫جدا از اینکه فهمیدم ‫ممکنه خانواده‌ام واقعاً مزخرف باشن،
‫اینجا پیش تو کار کردن ‫واقعاً فوق‌العاده‌ست.
‫همین‌طوره. اوه!
‫باید یه عکس با هم بگیریم.
‫که بذارمش روی هرالد.
‫- مطمئنی؟ ‫- خب تو اولین کارآموز من هستی!
‫- یالا دیگه! بیا. ‫- نه آخه... مطمئنی؟
‫- آره! ‫- آخه از عکس گرفتن متنفرم.
‫خب نباید متنفر باشی، ‫چون خیلی خوشگلی. آماده‌ای؟
‫خیلی‌خب، سه، دو...
‫هی. میزت دلش برات تنگ شده بود.
‫اوه، شرمنده. من باید...
‫[سلام! الیوت داره چراغ‌های ‫آلاچیق رو راست و ریست می‌کنه...]
‫[- ازم خواست بهت بگم که می‌تونی بری کمکش کنی؟] ‫[- باشه. اگه ازم کمک بخواد، میرم.]
‫- بذار حدس بزنم، فقط قهوه؟ ‫- اوه، خودم میارم.
‫مانیکا، دو نفر دیگه رو هم پیدا کردم ‫که به تزئین کردن آلاچیق علاقه دارن.
‫نگران نباش، این دو نفر ‫قبلاً این کار رو کردن.
‫اگه داری کاری رو می‌کنی ‫که من فکر می‌کنم...
‫پس منم همه‌جوره پایه‌ام.
‫پس برم برات قهوه بیارم؟
‫بزرگ باشه.
‫آخر فصله و منم دارم ‫دو شیفت کار می‌کنم.
‫صبر کن ببینم، ‫مگه جایی کار می‌کنی؟
‫فکر کردی کل تابستونم رو ‫بی‌هدف توی شهر پرسه زدم؟
‫ام، آره.
‫امشب اگه بیای دریا ‫و گذرگاه ساحلی منو می‌بینی،
‫البته اگه واسه شاغل بودنم ‫مدرک بخوای.
‫خیلی‌خب، توماس کویل.
‫تو کجایی...
‫هر کسی که هستی.
‫اینا، ببین... ‫پیداش کردم!
‫ببین، همین‌جاست.
‫سیاه و سفید. ‫ساموئل آگوستین،
‫بنیان‌گذارمون.
‫اون با بقیه‌شون اومده!
‫می‌بینی؟
‫ما هم به خوبی خانواده‌ی لندری ‫و گودوین هستیم.
‫درسته. آره، فهمیدم. ‫داری چی‌کار می‌کنی؟
‫فقط صبر کن.
‫دیگه نوبت ماست.
‫وای خدای من. توماس کویل.
‫هوف!
‫نمی‌تونم این ریسمان مزخرف رو روشن کنم.
‫باید ببینی کدوم لامپ خرابه.
‫مرسی که واسه کمک داوطلب شدی.
‫همیشه فکر می‌کردم ‫از "روز بنیان‌گذار" متنفری.
‫وایسا ببینم... ‫مگه تو داوطلب نشدی و کمک نخواستی؟
‫این چیزیه که آلیس بهم گفت.
‫نه... نه، اون گفت که ‫تو به کمک من نیاز داری.
‫- یعنی دخترم... ‫- ما رو گول زده؟
‫- آره. همین کار رو کرده. ‫- آره.
‫دیدی؟
‫فقط کافی بود یه چیز کوچیک درست بشه ‫تا همه‌چی دوباره روشن بشه.
‫هی، ببخشید؟ ‫واسه تست صدا اومدیم.
‫- اوه، ام... ‫- عالیه.
‫اشکالی نداره همین‌طور که داریم ‫اینو درست می‌کنیم گوش بدیم؟
‫آره، حتماً.
‫هی، اومدی.
‫- ممنونم. ‫- خواهش می‌کنم.
‫پس تو واسه والی کار می‌کنی؟
‫آره، البته ترجیح میدم بگی ‫"با" والی کار می‌کنم. اون پدربزرگمه.
‫وای. آشنای یه سلبریتی بودن ‫چه حسی داره؟
‫اگه انقدر بهم شیفت شب نده، ‫حس بهتری بهم دست میده.
‫وای.
‫واقعاً حال بهم زنه.
‫چی؟ من خوشم میاد. بذار زندگی کنم.
‫پس تو می‌خوای سرآشپز بشی؟
‫خدای من، نه. ام...
‫من عاشق پدربزرگمم ‫ولی از این شغل متنفرم.
‫پس مشغول این کاری ‫تا دانشگاه شروع بشه؟
‫توی آمریکا واسه شنا ‫بورسیه گرفتی، درسته؟
‫معذرت می‌خوام، من معمولاً در مورد ‫کسایی که نمی‌شناسم اظهار نظر نمی‌کنم،
‫فقط آخه اونا موقع فارغ‌التحصیلی ‫خیلی در موردش آب و تاب دادن، واسه همین...
‫آره، نه، نه. می‌دونم. ‫می‌دونم شلوغش کردن. ولی، ام...
‫من اون بورسیه رو نگرفتم.
‫چی؟ ولی تو که شنات خیلی خوبه.
‫نکته این‌جاست که وقتی دبیرستانت ‫توی یه شهر کوچیک باشه...
‫همه بهت می‌گن که کارت حرف نداره. ‫مشکل اینه که این دبیرستان توی یه شهر کوچیکه.
‫مشخص شد که توی دنیای واقعی،
‫من مثل یه ماهی خیلی کوچیک ‫توی یه دریاچه‌ی خیلی بزرگ بودم.
‫متأسفم.
‫خب حالا چی می‌شه؟
‫فردا توی پوینت قهوه می‌خورم؟
‫نمی‌دونم.
‫نمی‌دونم، حقیقت اینه.
‫خیلی‌خب، پس...
‫به سیب‌زمینی سرخ‌شده خردل می‌زنی.
‫خوشمزه‌ست. ‫امتحان کن شاید مشتری بشی.
‫خب...
‫این بدترین چیزیه که خوردم.
‫چیز دیگه‌ای برات بیارم، دل؟ ‫واسه دسر پای بیارم؟
‫این بهترین پایان ‫واسه کسیه که تک و تنها اومده بیرون.
‫حله.
‫عصر بخیر! ‫هر جایی که دوست دارید بشینید!
‫خیلی ممنونم.
‫دل.
‫اوه! سلام، دل.
‫چه تصادفی.
‫عصر بخیر، دل.
‫عصر شما هم بخیر باشه.
‫- من... ‫- آره، آره.
‫پس تو هم می‌خوای ‫شانست رو با سم امتحان کنی.
‫اوه، بیخیال. ‫عشق که آدم رو صدا بزنه،
‫من کی باشم که نادیده‌اش بگیرم؟ ‫برام آرزوی موفقیت کن.
‫- اگه دوست داشتی، بهمون ملحق شو. ‫- وای نه، ممنونم.
‫دارم آماده می‌شم که برم خونه.
‫یه تیکه پای ریواس.
‫عزیزم، یادت رفت؟ ‫می‌خواستم با خودم ببرمش خونه.
‫ام... درسته! ‫بمون بذارمش توی ظرف.
‫مثل قدیم‌هاست، مگه نه؟
‫آره! اصلاً کی به دریاچه نیاز داره؟
‫فکر کردیم داریم اینجا ‫دوران جوونی‌مون رو مرور می‌کنیم.
‫الیوتِ نوجوون هیچ‌وقت ازم ‫درخواست رقص نکرد.
‫خب... باید می‌کرد.
‫اینو خوب اومدی. ‫خوب حرفی زدی.
‫داریم چی‌کار می‌کنیم، الیوت؟
‫نمی‌دونم. ‫فقط می‌خوام تجربه‌اش کنم.
‫ظاهراً سوزانا ‫تنها آگوستینی نیست که طلسم کردن بلده.
‫از داشتن جفت‌تون توی هر دو دوره ‫واقعاً خوشحالم.
‫این حمایت...
‫توی این مسیری که پشت سر گذاشتم ‫برام مثل غریق نجات می‌مونه.
‫ببخشید... مگه سوزانا می‌دونه ‫که تو از آینده به گذشته سفر کردی؟
‫آره. چیه مگه؟
‫چطور... ‫چطور تونستی این کار رو کنی، کت؟
‫- اینکه گذاشتی از این راز باخبر بشه. ‫- خب من به کمک نیاز داشتم.
‫به این فکر نکردی این روی زندگی ‫زمان اون چه تأثیری می‌ذاره؟
‫من انتخاب زیادی نداشتم.
‫اون خنجر کشید روم، رسماً مجبورم کرد ‫که بهش بگم.
‫چرا هی این بلا سرمون میاد؟
‫تو از یکی دیگه از ‫اعضای خانواده‌ام استفاده کردی!
‫نه... تو خودت مایل به این کار بودی، خب؟
‫حتی وقتی سعی کردم تو رو از این موضوع ‫دور نگه دارم، خودت اومدی سراغم. یادته دیگه؟
‫نمی‌فهمی با درگیر کردن سوزانا توی این قضیه ‫چه بلایی سرش میاد؟
‫طبق تجربه باید بگم که ‫به معنای واقعی زندگیش رو نابود می‌کنه، کت!
‫تمومش کن. تو پشت این قوانینی ‫که ازش دَم می‌زنی...
‫و گفتن اینکه دریاچه قوانین خودش رو داره ‫قایم شدی.
‫ولی خودت هیچ‌وقت تجربه‌اش نکردی.
‫پس حق نداری چیزی که ‫درک نمی‌کنی رو قضاوت کنی.
‫نمی‌دونم چرا همیشه "روز بنیان‌گذار" ‫اخلاقت این‌جوری می‌شه،
‫ولی چطوره دیگه نقاط ضعف خانواده‌ات رو ‫سر من خالی نکنی؟
‫توماس کویل رو پیدا کردم، ‫گرچه نمی‌دونم کدوم خریه.
‫اولین روز برداشت سال 1814
‫سوار کشتی‌ای به اسم بلادونا ‫از راه می‌رسه.
‫سلامم رو به جیکوب برسون.
‫صبح بخیر.
‫واسه رفتن آماده‌ای؟
‫- ام... ‫- اون چیه؟
‫- موضوع جیکوبه. اون داره میاد خونه. ‫- چی؟ منظورت چیه؟
‫ببین.
‫از کجا می‌دونی که جیکوب ‫همین توماس کویلی هست که اینجا نوشته شده؟
‫توی سال 1814 می‌شناسمش.
‫گفت داره واسه آوردن جیکوب به خونه ‫تلاش می‌کنه،
‫و فکر کنم داره این‌جوری انجامش میده.
‫کِی قراره برگردی؟
‫مامان می‌خواد "روز بنیان‌گذار" ‫اونجا باشیم.
‫و ببین، واقعاً باید واسه سخنرانی الیوت ‫اونجا باشم،
‫اگرچه الان اوضاع بین‌مون ‫زیاد خوب نیست.
‫پس گمونم نقشه‌ام برعکس جواب داد؟
‫آخه چرا نقشه کشیدی؟ ‫چرا خواستی ما همدیگه رو ببینیم؟
‫من دنبال یه هدفم، مامان.
‫هدف تو اینه که جیکوب رو بیاری خونه ‫و من نمی‌دونم چرا دارم به اونجا فرستاده می‌شم.
‫الیوت در مورد آلاچیق ‫سال 2002 بهم گفت،
‫و منم با خودم گفتم شاید دریاچه داره بهم نشون میده ‫که این‌جوری شما دوتا رو به همدیگه برسونم.
‫ولی این کار وظیفه‌ی تو نیست.
‫پس فقط برو، مامان! ‫برو جیکوب رو بیار، باشه؟ منتظر چی هستی؟
‫هی، می‌خوای حرف بزنیم؟
‫چی شده، دلی؟
‫بازم حس یه دغل‌باز رو دارم.
‫وقتی لندریم رفته ‫چطور می‌تونم خودم رو یه لندری بدونم؟
‫و زمینش هم ممکنه بره.
‫حس می‌کنم دارم ناامیدت می‌کنم.
‫تو بهم افتخار نمی‌کنی.
‫من هر روز بهت افتخار می‌کنم.
‫با نگاه کردن بهت. با کارهایی که کردی.
‫تو دوباره خانواده‌مون رو ساختی.
‫تو این کار رو کردی.
‫- دخترمون رو آوردی خونه. ‫- اوهوم.
‫و همین‌طور نوه‌ی فوق‌العاده‌مون رو.
‫اون فوق‌العاده‌ست، مگه نه؟
‫آره.
‫اون منو یاد تو می‌ندازه.
‫تو همه‌چیزی رو ‫واسه افتخار کردن داری،
‫و حتی بیشتر.
‫- اینم از این. ‫- یه‌کم زیادی... شلوغش کردن.
‫لقب ریتاست دیگه.
‫همگی پشت همیم، درسته؟
‫معلومه. همیشه.
‫دل، دل، دل! ‫اینجا! یالا!
‫- ای وای. ‫- موفق باشی!
‫و محض اطلاع باید بگم که ‫دهه 1800 اصلاً این شکلی نیست.
‫راستش... من باید برم،
‫- ولی اشکال نداره امروز به‌جای ما سال 1814 رو انتخاب کنی. ‫- باشه.
‫سلام!
‫خوب گروهیه، هان؟ اگه جرئتش رو داری، ‫برو بالا و بهشون ملحق شو.
‫تو هم اگه جرئتش رو داری، ‫اون کلاه مسخره رو از سرت بردار.
‫این شما و این "جی‌جی و پیلارز"! ‫خوش اومدین!
‫به "روز بنیان‌گذار" پورت هیون ‫خوش اومدین!
‫روز بزرگداشت تاریخ شهرمون!
‫یوهو!
‫همین‌طور که می‌دونین امسال ‫عضو مهمی ازش رو از دست دادیم.
‫اِولین گودوین.
‫باعث افتخارمه که جوون‌ترین ‫عضو خانواده‌ی گودوین رو بهتون معرفی کنم...
‫تا مبلغ اهدایی که میراثی از اِولین هست رو ‫به نمایش بذاره.
‫کیسی گودوین! ‫کجایی، بچه جون؟
‫وای خدای من! اینجا رو نگاه کنین!
‫ایول، کیسی!
‫چی؟ خیلی ممنونم!
‫سلام.
‫س... سلام.
‫فکر می‌کردم الان دیگه باید دریاچه باشی.
‫خب خواستم از خانواده‌ام ‫حمایت کنم.
‫و از تو.
‫لازم نبود.
‫مرسی که بهم یادآوری کردی ‫باید کجا باشم...
‫و اون اینجا... نیست.
‫- وای خدا. ‫- بعضی‌ها عجله دارن.
‫لطفاً فقط بهم بگو...
‫بلادونا رسید؟ ‫جیکوب اینجاست؟
‫از کجا در مورد بلادونا می‌دونی؟
‫چرا جیکوب واسه اومدن به خونه ‫از اسم تو استفاده کرده؟
‫برادرم رو توی چه دردسری انداختی؟
‫اوه، شرمنده...
‫از بس از خیلی چیزها خبر داشتی، ‫فکر کردم استفهام انکاریه.
‫فقط...
‫ببین، جیکوب خواست خودش ‫قایق رو به نیروی دریایی تحویل بده...
‫- تا باعث افتخار الایژا بشه. ‫- قایق سایرس گودوین.
‫آره.
‫ولی نتونست هزینه‌ی ‫بازگشت به خونه رو بپردازه.
‫من می‌تونستم و واسه همین هزینه رو پرداخت کردم ‫و به همین دلیل به اسم منه.
‫چرا این‌جوری نگاهم می‌کنی؟
‫کار خوبی کردی.
‫به برادرم کمک کردی.
‫پس... ازت ممنونم.
‫- به این زودی داری می‌ری؟ ‫- باید برم الایژا رو ببینم.
‫اون پیرمرد با وجود تذکرهای همه ‫رفته مزرعه.
‫اون اولین روز برداشت رو از دست نمیده.
‫- امروز اولین روز برداشته؟ ‫- آره.
‫پس جیکوب داره میاد خونه.
‫محبوب‌ترین عضو خاندان ‫آگوستین رو به استیج دعوت می‌کنم.
‫الیوت آگوستین!
‫یه کف مرتب بزنین! الیوت!
‫ممنونم.
‫بیا. باشه.
‫سلام.
‫بدون فوت وقت شروع می‌کنم.
‫بیاین به افتخار "روز بنیان‌گذار" سال 1999 ‫دست بزنیم، هان؟
‫بعدش گروه موسیقی قراره...
‫- یه لحظه صبر کن! آقای ام‌سی! ‫- هی...
‫می‌خوام چند کلمه‌ای حرف بزنم.
‫حتماً، باشه. ‫شما چی می‌گین، رفقا؟
‫یه کف مرتب به افتخار کولتون لندری!
‫آره، کولتون!
‫می‌دونین که من و کولتون ‫با همدیگه بزرگ شدیم؟
‫ولی پیش خودتون فکر نکنین که خانواده‌های ‫بنیان‌گذارمون با هم رفیق جون‌جونی بودن.
‫نه، نه. می‌دونین...
‫خاندان گودوین در رأس بودن...
‫و بعد خاندان لندری.
‫و بعدش اون تهِ ته...
‫خاندان آگوستین رو ‫با خاک یکسان می‌کردن.
‫- فکر کنم دیگه کافی باشه. ‫- اِولین روی تپه توی عمارتش
‫و کولتون روی هکتارها ‫زمین طلاییش،
‫در حالی که ویکتور...
‫وسط اقیانوس ‫تا کمر توی آت و آشغال ماهی‌هاست!
‫- فکر کنم وقت رفتنه. ‫- اوه! نگاه کنین، رفقا.
‫یه لندری از این که مدت زیادی ‫از مرکز توجه دور باشه متنفره.
‫هیچ‌کدوم از شماها ‫خبر نداشتین، مگه نه؟
‫این شهر با خانواده‌ی من ‫مثل آشغال رفتار کرده!
‫اونم تا 200 سال!
‫باشه. باشه، دیگه کافیه. یالا.
‫به افتخار "روز بنیان‌گذار" دست بزنید!
‫مثل روز روشنه که ‫ارتباط خانواده‌ام با پورت هیون...
‫پیچیده‌ست.
‫ما مثل خاندان گودوین ‫معمار و سازنده نبودیم.
‫مثل خاندان لندری کشاورز نبودیم.
‫ما نظارت کردیم.
‫ولی چیزهایی که دیدیم رو نوشتیم...
‫و شدیم حافظان تاریخ شهرمون.
‫ولی نسل‌ها می‌گذرن...
‫و اهمیت این مشارکت کمتر و کمتر می‌شه.
‫این آخر هفته همیشه بهش سخت می‌گذره.
‫می‌دونم این اسم...
‫برای یه عده سربار بوده.
‫انگاری سایه‌ی بزرگ ‫و تعیین‌کننده‌ای روی زندگی‌شون انداخت
‫و بزرگ یا کوچیک بودن اون زندگی رو ‫براشون تعیین می‌کرد.
‫ولی عضوی از خاندان آگوستین بودن ‫یه سایه نیست.
‫نوره.
‫ما با نوشتن داستان ‫چیزی که مهمه رو ثبت و ضبط می‌کنیم.
‫و هنوزم این کار رو می‌کنیم.
‫من می‌کنم.
‫چون آگوستین بودن...
‫آره، این یه مسئولیته.
‫ولی مهم‌تر اینکه...
‫... این یه افتخاره.
‫ممنونم.
‫با این سخنرانیش ‫رو دست ویکتور زد، مگه نه؟
‫- ویکتور؟ ‫- بابای الیوت.
‫یه آدم دمدمی مزاجی بود که نگو.
‫بدبختی‌ها همیشه روی دوش الیوت بود، ‫خصوصاً نزدیک‌های "روز بنیان‌گذار".
‫ام... من باید برم. ‫اشکالی نداره؟
‫باشه. حتماً.
‫ممنون.
‫خب.
‫کاترین! بیا کمکمون کن!
‫بفرمایین.
‫- می‌شه به منم یه امضا بدی؟ ‫- سلام، سم.
‫"در مورد خانواده‌ام ازم بپرس"، هان؟
‫اگه اشکالی نداره، ‫ترجیح میدم در مورد خودت سؤال بپرسم.
‫- چی می‌خوای بدونی؟ ‫- روبه‌راهی؟
‫زیاده‌روی کردم؟
‫نه، نه... فقط...
‫مدتی می‌شه کسی اینو ‫ازم نپرسیده.
‫اگه بخوام راستش رو بگم،
‫خسته شدم.
‫از؟
‫از همین. ‫از نقش بازی کردن.
‫خب نکن! ‫اون نشان مسخره رو بردار.
‫انقدر برات آسونه؟
‫تو می‌تونی هر کاری بخوای ‫انجام بدی،
‫هر وقت و با هر کسی که بخوای ‫سر و کله بزنی.
‫من همچین مزیتی رو ندارم.
‫حداقل اینجا نه.
‫واسه من خیلی آسون نیست.
‫منظورم این نبود که آسونه، دل.
‫خیلی از کارها ‫ارزش انجام دادن ندارن، مگه نه؟
‫منم قبلاً یکی از این نشان‌ها داشتم. ‫نشان وکیل شهر بزرگ.
‫هر روز می‌زدمش به کتم ‫و می‌رفتم پِی کار،
‫تا اینکه یه روز ‫دیگه جونم به لبم رسید
‫و اون نشان مسخره رو درآوردم ‫و دیگه هرگز به عقب نگاه نکردم،
‫و توی عمرم هیچ‌وقت انقدر ‫حس آزادی نکردم.
‫به این می‌گن بازنشستگی، دوست من. ‫دام دارا دام.
‫نمی‌ذاری یه آب خوش ‫از گلوم پایین بره، مگه نه دل؟
‫- نخیر. ‫- خوبه.
‫می‌خوای از اینجا بزنیم بیرون؟
‫- آره. ‫- آره؟
‫آره. آره.
‫هی.
‫سلام. الیوت خونه‌ست؟
‫تو دوست بچه‌ی منی؟
‫- آره، آره. دوستشم. ‫- پس از دیدنت خوشحالم. ویک هستم.
‫- آلیس هستم. سلام. ‫- آهان.
‫آلیس، یعنی "روز بنیان‌گذار" ‫بهمون ملحق می‌شی؟
‫هر چی نباشه بزرگ‌ترین رویداد ساله.
‫آره، آره. اگه الیوت بخواد، حتماً میام.
‫آلیس؟
‫- اینجا چی‌کار می‌کنی؟ ‫- با دوستت آشنا شدم.
‫آفرین، پسر.
‫ناسلامتی عضوی از خاندان آگوستینی.
‫چطوره شما دوتا رو ببرم جشن؟ ‫ولی هی...
‫عجله نکن.
‫می‌خوای از اینجا بریم؟
‫آره واقعاً. ممنونم.
‫آستین پاورز جدید رو دیدی؟ ‫مثل اینکه بیانسه توش بازی می‌کنه،
‫در حالی که کِلی داره ‫با نِلی موزیک مسخره می‌سازه.
‫همونی که با اکسل ‫براش پیام می‌فرسته، مگه نه؟
‫آره، آره، دیدیش. ‫فکر کردم فقط خودم اینو فهمیدم.
‫هی، الیوت.
‫در مورد بابات نمی‌دونستم.
‫در مورد اینکه اون چطوریه.
‫و هیچ‌وقت به فکرم نرسید که بپرسم، ‫واقعاً... واقعاً معذرت می‌خوام.
‫همین که اینجایی کافیه.
‫فقط لطفاً هیچ‌وقت به کت نگو.
‫آخه اون چطوری نمی‌دونه؟
‫اون می‌دونه که بابام زیاد پیداش نیست، ‫ولی نمی‌دونه که...
‫نمی‌دونه که اوضاع چقدر بده.
‫ولی اون بهترین دوستته.
‫نمی‌خوای در مورد همه‌ی اینا ‫بهش بگی؟
‫نه، من هیچ‌وقت نمی‌خوام ‫که کت دلش به حالم بسوزه.
‫می‌تونه دوستم داشته باشه یا ازم متنفر باشه، ‫یا شایدم یه روزی عاشقم باشه،
‫ولی ترحم هرگز. اینو نمی‌تونم تحمل کنم.
‫رازت پیش من جاش امنه.
‫بریم.
‫سگ کوچولو!
‫یه قایق! یه قایق نزدیک بندره!
‫کاترین. جیکوب اومده خونه.
‫همه رو میاری اینجا؟
‫همه‌ رو؟
‫به نظرت چند نفرن، دل؟
‫نمی‌خواد بشمری. ‫وگرنه کل هفته رو اینجا موندگاریم.
‫به نظرم باید قبل از شنا، ‫اول انگشتت رو به آب بزنی.
‫و من هنوزم می‌خوام شنا کنم.
‫تو نمی‌خوای؟
‫معلومه داری چی‌کار می‌کنی؟
‫از بس حرف شنا شد ‫دلم خواست بپرم توی آب.
‫جدی که نمی‌گی! ‫لباست رو بپوش.
‫بیخیال دل، یه نگاه به آب بنداز، ‫حرف نداره.
‫اقیانوس یه چیزیش خاصه ‫که نمی‌دونم چیه.
‫خیلی سریع و بی‌کرانه.
‫می‌دونی چیش خاصه؟
‫آزادی‌بخشه.
‫یخه!
‫یالا، مگه نمی‌خوای شنا کنی دل؟
‫خودشه!
‫زندگی همینه، دل! ‫یوهو!
‫عاشقش می‌شی! یوهو!
‫دل، یالا!
‫بجنب! خودشه!
‫یوهو!
‫ببین! ایناهاشن!
‫خودشه، کاترین. حسش می‌کنم.
‫جیکوب.
‫جیکوب!
‫هی! جیکوب لندری!
‫به جرم خیانت به کشور بازداشتی!
‫صبر کن ببینم، چی؟ وایسا!
‫جیکوب، نه! صبر کنید!
‫نبرینش!
‫هی!
‫جیکوب! ‫ولش کنین!
‫نه!
‫جیکوب!
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.