‫شیوری-سان.
‫تو واقعاً‌ یه یوکای‌ای؟
‫آره،‌ خب، فکر کنم.
‫واقعاً اومدی اینجا تا من رو بخوری؟
‫حرفم اینه، هیناکو...
‫اگه گوشت گاو و مرغ در مقطع خاصی از زندگی‌شون بهترین طعم رو داره،
‫فکر نمی‌کنی این موضوع درمورد آدم‌ها هم صدق کنه؟
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫هـیـولا مـی‌خـواد مـن رو بـخـوره
‫دریای امید
‫تشریف بیارید!
‫بیا بعدش اون رو یه امتحانی بکنیم!
‫قبوله! ‫بزن بریم!
‫ای وای من، این رو نگاه!
‫ببین چه غرفه‌های باحالی اینجا هست!
‫هیناکو، بیا اینجا!
‫بجنب، زود باش!
‫هیچ معلوم هست داره چیکار می‌کنه؟
‫اومدم دعوتت کنم جشنواره.
‫می‌خوایم خوش‌مزه‌ت کنیم.
‫بفرما.
‫خیلی‌ها رو دیدم از اینا دست‌شون دارن، ‫گفتم شاید تو هم خوشت بیاد.
‫ممنونم.
‫یا شایدم این رو ترجیح می‌دی؟
‫نه، همین خوبه.
‫چه شیرینه.
‫خیلی سمج و خودخواهه.
‫گوشش به حرف هیچ‌کس بدهکار نیست.
‫عه‌وا؟
‫یهو جمعیت چند برابر شد!
‫آه، فهمیدم. آتیش‌بازی داره شروع می‌شه!
‫هیناکو!
‫با همه‌ی این حرف‌ها...
‫لطفاً ازم جدا نشو.
‫به‌طرز ترسناکی... مهربونه.
‫حس عجیبی داره.
‫وقتی از دستم می‌گیره و من رو توی جشنواره این‌ور و اون‌ور می‌بره...
‫یادِ... گذشته‌ها می‌افتم...
‫بابایی! مامانی!
‫اونی-چان! جشنواره خیلی خوش می‌گذره، مگه نه؟
‫هیناکو؟ مشکلی پیش‌ـــ
‫ببخشید.
‫هیناکو؟
‫از اولشم اومدنم به اینجا اشتباه بود.
‫نمی‌خواستم خاطرات گذشته برام زنده شه.
‫نه... اینطور نیست.
‫مسئله این نیست که نمی‌خوام خانواده‌م رو به یاد بیارم.
‫هرگز نخواستم فراموش‌شون کنم...
‫ولی...
‫هی، کو-کون!
‫آسمون رو نگاه کن! آتیش‌بازی الان شروع می‌شه!
‫هر دفعه که یادم میاد...
‫نفسم بند میاد...
‫و احساس خفگی می‌کنم.
‫آتیش‌بازی خیلی قشنگ بود، نه؟
‫بعداً عکس‌هاشو برام بفرست!
‫آه.
‫پس اینجا قایم شده بودی، هیناکو.
‫یهو جیم شدی!
‫همه‌جا رو دنبالت گشتم.
‫جلو نیا.
‫هیناکوـــ
‫ببین، شیوری-سان.
‫می‌دونم گفتی تا وقتی به اوج خو‌ش‌طعمی نرسم، من رو نمی‌خوری...
‫ولی شک دارم خوش‌طعم‌تر از این بشم.
‫آخه... من همین الانشم از اومدن به این جشنواره پشیمونم.
‫از اینکه تصمیم گرفتم بهت اعتماد کنم، پشیمونم.
‫گفتی می‌خوای خوش‌مزه‌م کنی...
‫اما هرچی بیشتر بهم محبت می‌کنی، ‫بیشتر به این فکر می‌کنم که...
‫واقعاً قصد داری آخرش من رو بخوری یا نه؟
‫تو اصلاً...
‫هیچی حالیت نیست.
‫شیوری-سان؟
‫جای نگرانی نیست.
‫من...
‫آدم نیستم.
‫واقعیتش به کسایی که تسلیم غریزه‌شون می‌شن و ‫سعی می‌کنن یه ناخونک بهت بزنن، حسودیم می‌شه.
‫من ترجیح می‌دم پوستت رو بِکنم،
‫شکمت رو باز کنم، دل و روده‌ت رو بریزم بیرون،
‫و همین حالا درسته ببلعمت؛ ‫طوری که حتی یه ناخن هم ازت باقی نمونه.
‫ولی جنابعالی...
‫بعد از اینکه به هزار زحمت آوردمت جشنواره،
‫اومدی می‌گی، «شک دارم خوش‌طعم‌تر از این بشم»،
‫و «تقصیر توــه که بهم محبت می‌کنی.»
‫یعنی چی این حرفا، ایش!
‫من دارم برای خوش‌مزه کردنت این‌همه دردسرو به جون می‌خرم.
‫اصلاً قدر زحماتم رو نمی‌دونی!
‫منو ول کردی به امون خدا و گذاشتی رفتی!
‫عـــه... آه... خب، متأسفم.
‫چرا من دارم معذرت‌خواهی می‌کنم؟
‫اگه برات درس عبرت شده باشه،‌ اشکالی نداره.
‫تازه‌شم، تو یه‌چیزی درموردم فهمیدی!
‫برای اینکه با شناخت همدیگه رابطه‌مون رو صمیمانه‌تر کنیم،
‫منم یه سؤالی ازت می‌پرسم.
‫یه سؤال؟
‫چند وقته ذهنم رو درگیر کرده...
‫تو...
‫چرا انقدر برای مُردن له له می‌زنی؟
‫اونطوری که فکر می‌کنی‌ــــ
‫...نیست. ‫...نیست.
‫بهم دروغ نگو.
‫درسته که بوی خون و گوشت تو نسبت به بقیه‌ی آدم‌ها، خیلی خوش‌مزه‌تره...
‫ولی برای من هیچ تفاوتی با بوی یه والِ به‌ساحل‌نشسته‌ی درحال فاسد شدن، نداره.
‫این بوی اولیه‌ی فاسدشدگی برای خیلی‌ها به اندازه‌ی کافی خوش‌مزه‌ست؛
‫اما همون‌طور که ملاحظه می‌کنی، من استانداردهای بالاتری دارم.
‫می‌گما، یکم زیاده‌روی نیست که من رو ‫با یه وال درحال فاسد شدن یه کاسه می‌کنی؟
‫هیچ می‌دونستی، هیناکو؟
‫که این بوی آدم‌هاییه که آرزوی مرگ دارن؟
‫تازه فقط این نیست.
‫اون روزی که اون خون‌آشام دریایی خفتت کرد، غافلگیر شدی،
‫اما اصلاً سعی نکردی برای نجات خودت دست‌وپا بزنی.
‫و هردفعه که بهت گفتم می‌خوام بخورمت،
‫واکنشت یه‌طوری بود که انگار از خداته.
‫دلیلش چیه؟
‫واقعاً...
‫رنگ چشم‌هاش...
‫عین دریایی.
‫از همون لحظه‌ی اولی که دیدمت، به این فکر می‌کنم.
‫منظورت چیه؟
‫خانواده‌م...
‫خانواده‌م تو یه تصادف سوختن... ‫و ماشین‌شون افتاد دریا...
‫چشم‌هات انقدر شبیه اون دریاست که... ترسناکه.
‫وقتی شیش سالم بود،
‫همه‌ی اعضای خانواده‌م مُردن.
‫اولین سفر خانوادگی‌مون بود.
‫بابایی...
‫مامانی...
‫اونی-چان...
‫وقتی ماشین از پرتگاه سقوط کرد، من افتادم بیرون.
‫به خودم که اومدم،
‫دیدم امواج دریا، اون ماشین سوخته رو همراه با پدر و مادر و برادرم بلعیدن.
‫هیچ کاری ازم ساخته نبود.
‫اون روز...
‫باید همراه اون‌ها می‌مردم.
‫اگه می‌تونستم فقط چند متر خودمو جلو بکشم،
‫همراه با خانواده‌م توی اون دریای تیره و تاریک غرق می‌شدم.
‫ولی...
‫ولی اون صدا رو شنیدم.
‫«هیناکو، تو باید زنده بمونی.»
‫شاید خیالاتی شده بودم.
‫امکان نداشت صداشون از اون ماشین سوخته به گوشم رسیده باشه.
‫اما شک نداشتم که اون صدا رو شنیدم.
‫قشنگ یادمه.
‫پس حتی اگه اون‌قدری دل‌شکسته و افسرده باشم که بخوام بمیرم...
‫نمی‌تونم این خواسته رو به زبون بیارم.
‫باید محض خاطر خانواده‌م زندگی کنم.
‫من...
‫هیناکو.
‫و همون‌موقع بود که...
‫سروکله‌ی تو پیدا شد.
‫من؟
‫دقیقاً همون چیزی هستی که می‌خواستم.
‫چیزی به این اندازه بی‌رحم، بامحبت و آشفته در تعیین مرگ و زندگی.
‫چیزی که تحت کنترل هیچ آدمی نیست.
‫چیزی شبیه اون دریایی که اون روز خانواده‌م رو در خودش فرو برد،
‫و بی‌شک من رو به کام مرگ می‌فرسته...
‫متوجه منظورت شدم.
‫به‌نظرت از خوش‌شانسیت نبود که جون سالم به در بردی؟
‫همه‌ی عزیزهام رو توی یه چشم به‌هم زدن از دست دادم.
‫کجای این خوش‌شانسیه؟
‫من که همچین فکری نمی‌کنم!
‫الحق که یه هیولایی.
‫با شنیدن این داستان، چیزهای زیادی درباره‌ت فهمیدم!
‫انصافاً صمیمی شدن با بقیه حس فوق‌العاده‌ای نیست؟
‫اگه آرزوی مرگت رو به زبون بیاری، هیچ‌وقت نمی‌تونی خودتو ببخشی.
‫یه احساس کاملاً انسانی.
‫ولی بذار یه نصیحتی بهت بکنم.
‫باید به حرف خانواده‌ت گوش بدی...
‫و از تک‌تک روزهای زندگیت نهایت لذت رو ببری.
‫ولی...
‫سعی کن از دریچه‌ای دنیا رو ببینی که غمی توش نباشه.
‫اگه به حرفم گوش کنی، دیر یا زود زمان مرهمی روی زخم‌های قلبت می‌شه.
‫و وقتی اون روز برسه، توی زندگی به امید و شادی می‌رسی.
‫و پیش خودت فکر می‌کنی، ‫«نمی‌خوام بمیرم. می‌خوام مدت بیشتری زندگی کنم...»
‫و همون‌موقع‌ست که من درسته قورتت می‌دم.
‫پس، هیناکو... اگه واقعاً می‌خوای هرچه زودتر بخورمت،
‫باید همه‌ی سعیتو بکنی که شاد باشی.
‫برای مُردن، باید بیشتر تلاش کنم که زنده بمونم؟
‫چقدر مسخره.
‫این چیزیه که بهش می‌گن منافع مشترک.
‫هرچی بیشتر تلاش کنی، همه‌ی طرفین بیشتر سود می‌برن.
‫ولی حس می‌کنم همه‌ی زحمتشو انداختی گردن من.
‫این نشون می‌ده چقدر روت حساب باز کردم، هیناکو.
‫شیوری-سان.
‫اگه به تور کسی بی‌رحم‌تر از تو بخورم...
‫احتمالاً بذارم اون به‌جای تو من رو بخوره.
‫همچین احتمالی وجود نداره.
‫هر هیولایی هم که سراغت بیاد،
‫نمیذارم دستش حتی به یه انگشتت برسه.
‫راستی، شاید مغازه‌ها هنوز باز باشن!
‫بیا تا دیر نشده یه سر بهشون بزنیم!
‫هـــــه؟ آخه الان سر و صورت هردومون خونیه...
‫آدم‌های عادی خون یوکای‌ها رو نمی‌بینن.
‫و آخرسر از بین می‌ره، خیالت راحت.
‫خب دیگه، بریم!
‫کاری از: Cielo
‫سعی کن خوش‌حال باشی...
‫بابا... مامان... اونی-چان...
‫همه‌ی تلاشم رو می‌کنم.
‫با لبخندی روی لب از بدترین جهنم ممکن عبور می‌کنم...
‫تا هرچه زودتر بهتون ملحق بشم.
‫چی می‌خوری؟!
‫آه، تقریباً همه‌ی غرفه‌ها تعطیل شده!
‫غرفه‌ی کیک‌های توکیو هنوز بازه.
‫چه شکلی‌ان؟
‫یه‌جورایی مثل بیبی کاستلا ــه؟ نوعی کیک اسفنجی ژاپنی
‫هیناکو؟
‫اگه واقعاً می‌خوای هرچه زودتر بخورمت،
‫باید همه‌ی سعیتو بکنی که شاد باشی.
‫من رفتم.
‫خیلی عجیبه.
‫تا به امروز امواج، صدای ناخوشایندی برام داشتن.
‫و آفتابِ بی‌اندازه روشنِ تابستون اذیتم می‌کرد...
‫باورم نمی‌شه فقط با چند کلمه‌ی‌ اون، دیدگاهم به دنیا انقدر عوض شده.
‫هیناکو، صبح بخیر!
‫صبح بخیر، میکو-چان.
‫انگار امروز به‌موقع بیدار شدم.
‫می‌بینم امروز سرحالی.
‫آره خب.
‫نمی‌شه که هر روز هر روز الکی توی تختم غلت بخورم.
‫راستی، هیناکو، تو هم انگار امروز کیفت کوکه ها.
‫اتفاق خوبی افتاده؟
‫نمی‌دونم.
‫چرا دوپهلو حرف می‌زنی؟!
‫هی، جدی چه خبر شده؟ بدجوری فضولیم گل کرد!
‫چیزی نشده جان تو.
‫عــــــــــه!
‫آه، راستی.
‫آتیش‌بازی رو دیدی؟
‫هــــــــــه...
‫خــــــــب...
‫نکنه اونجا من رو با شیوری-سان دیده؟
‫منظورت جشنواره‌ی دیروزیه؟
‫آره، آره!
‫گفته بودی می‌تونی از خونه ببینیش، درست می‌گم؟
‫از خونه؟
‫مگه راه دیگه‌ای هم بود؟
‫نــ ــ‌ نه...
‫آره، چیزه...
‫آخیش. پس سؤالش واسه این نبود که ما رو دیده.
‫توی خونه، راستش...
‫درست موقع آتیش‌بازی حموم بودم...
‫پس ندیدیش؟!
‫نــ ــ نه...
‫آتیش‌بازی پارسال حرف نداشت، ولی برای امسال خیلی بزرگ‌تر بود!
‫جدی می‌گی؟
‫ای‌ کاش تو هم می‌دیدی، هیناکو!
‫چندتا عکس گرفتم. بیا ببین!
‫آه... این یکی تاره...
‫یه‌طورایی احساس می‌کنم به میکو-چان خیانت کردم.
‫نمی‌خوای بهش بگم که با هم رفتیم جشنواره؟
‫اگه می‌شه.
‫مسئله‌ای نیست، ولی بهش نمی‌خوره از اون آدم‌هایی باشه که ‫سر همچین چیزی ازت کینه به دل بگیره.
‫اگرم بهش بربخوره، احتمالاً کله‌ی من رو می‌کنه.
‫به‌خاطر این نیست که می‌ترسم عصبانی بشه.
‫بیشتر نگران اینم که یه‌وقت دلش بشکنه.
‫می‌بینم خاطرش خیلی برات عزیزه.
‫بعد از اون تصادف...
‫اوناهاش، اون دختره‌ست.
‫دختر اون سبزی‌فروشه.
‫حس می‌کردم همه خیلی رعایت حالم رو می‌کنن.
‫خیلی بچه‌ست.
‫طفلک.
‫ولی...
‫هیناکو!
‫صبح بخیر! زود باش بریم مدرسه!
‫میکو-چان تنها کسی بود که بعد از تصادف، رفتارش باهام عوض نشد.
‫تمام این مدت علی‌رغم همه‌چی...
‫کنارم موند...
‫دختر خیلی مهربونیه.
‫متوجهم.
‫به احترام ارادتت به دوستت،
‫قضیه‌ی دیشب رو بهش نمی‌گم.
‫ممنونم.
‫تازه‌شم، اگه اون بهترین دوستته، عملاً بهترین دوست منم به حساب میاد!
‫فکر نکنم اینجوری باشه.
‫خب، من آشغال رو می‌برم بیرون.
‫حله! منم جاروها رو میذارم سرجاشون.
‫باشه، قربون دستت.
‫ای داد بیداد.
‫خیال می‌کردم با کشتن اون خون‌آشام دریایی، ‫یوکای‌های ضعیف به خودشون جرئت نمی‌دن که نزدیک بشن ولی...
‫به‌نظر میاد این انگل‌های بی‌عقل تهدید و هشدار سرشون نمی‌شه.
‫ولی انتظار این‌همه رو نداشتم.
‫وقتی چپ و راست داره یوکای به خودش جذب می‌کنه...
‫تعجب می‌کنم چطوری تونسته تاحالا زنده بمونه.
‫یا خدا.
‫اینجا چه خبره...
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫4 قسمت شکننده پـیوند یک