‫چرا
‫اینقدر می‌خوای بمیری؟
‫شنیدم.
‫«هیناکو، باید زنده بمونی.»
‫پس حتی اگه اونقدر ناراحت باشم که بخوام بمیرم...
‫نمی‌تونم بهش اعتراف کنم.
‫باید برای خانواده‌ام زنده بمونم.
‫از سر تا پا می‌خورمت.
‫اوه.
‫این دیگه چه کوفتیه...
..ای وای
‫توسط یه آدم نامربوط در یه زمان نامربوط دیده شدم.
‫انسان‌های معمولی نمی‌تونن خون یوکای رو ببینن.
‫و در نهایت محو می‌شه، نگران نباش.
‫واقعاً، به چی فکر می‌کنی؟
‫وقت تمیزکاریه، اما اینجایی و داری گند می‌زنی.
‫چه مسخره.
‫تو دیگه کی هستی.
‫بهتره زود اینو تمیز کنم.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫ایـن
‫لاهیو
‫میخواد
‫ منو
‫ بخوره
‫ایـن
‫هیولا
‫میخواد
‫ منو
‫ بخوره
‫ایـن
‫هیولا
‫میخواد
‫ منو
‫ بخوره
‫تعجب کردم.
‫یک
‫ پیوند
‫ زودگذر
‫تو برای من بوی یه انسان معمولی رو می‌دادی...
‫نه خیلی خوشمزه و نه چندان نفرت‌انگیز.
‫از همون لحظه‌ای که همو دیدیم بوی گند می‌دی.
‫مثل آب شور سواحل سنگی که با خاکستر قاطی شده باشه—
‫بوی یه یوکای که انسان می‌خوره.
‫فهمیدم، فهمیدم.
‫پس تو همونی هستی که تمام این مدت از هیناکو محافظت می‌کردی؟
‫من با هرکسی که اونو فقط یه تیکه گوشت برای خوردن می‌دید، برخورد کردم.
‫و به این کار ادامه می‌دم.
‫هر کسی که بخواد به هیناکو آسیب بزنه...
‫مهم نیست کی باشه، از من رحمی نمی‌بینه.
‫چقدر تو با شرافتی.
‫هان؟
‫میکو-چان؟
‫امروز... شیفت تمیزکاری بودی؟
‫اوه نه، من برای این کار اینجا نیستم.
‫پس اینجا چیکار می‌کنی؟
‫منتظرت بودم، هیناکو!
‫هیناکو! تمیزکاریت تموم شد؟
‫آ-آره... داشتم تمومش می‌کردم.
‫عالیه! بیا با هم بریم خونه!
‫یه جا هست که می‌خوام بهش سر بزنیم.
‫واقعاً؟
‫آره! همون کافه‌ای که قبلاً رفتیم!
‫یه میان‌وعده جدید تو منوشون دارن!
‫میان‌وعده؟
‫اول می‌ریم سر کلاس و کیفتو برمی‌داریم!
‫د-درسته...
‫من اینجارو تموم می‌کنم. مراقب خودتون باشید.
‫حتما. فردا میبینمت.
‫خب، حالا.
‫باید چیکار کنیم؟
‫آره، آره، آره، آره، آره!
‫عالیه! عاشقشم!
‫بازم یه زاویه عالی!
‫ هی، میکو چان.
‫ بله؟
‫چیزی بین تو و شیوری سان پیش اومد؟
‫مثل چی؟
‫دعوا کردید؟
‫گوش کن، هیناکو.
‫اون ضرب المثل رو میدونی که میگه: ‫'دوستایی که انقدر صمیمی هستن که با هم دعوا میکنن'؟
‫من و اون دانش آموز انتقالی اونقدر خوب همو نمیشناسیم که سر چیزی دعوا کنیم.
‫هــــــــــــــــــــــــــــــــــوم
‫خـــیلــــی
‫ خــــــــوبــــــه!!
‫میدونستم عالی میشه!
‫تو هم بخور، هیناکو!
‫فکر کنم داشت درمورد دیروز ازش سوال میکرد.
‫واقعا خوبه.
‫میدونم، مگه نه؟!
‫اتفاقی افتاده؟
‫هه
‫‫ هه
‫خوشحالم که ازش لذت میبرید.
‫هان؟
‫چیزی شده؟
‫الان یه دانش آموز اومد تو؟
‫من کسی رو ندیدم.
‫عجیبه.
‫مطمئن بودم یه دانش آموز رو دیدم که وارد شد...
‫خب، خب، آقای نوایاما...
‫شاید یه روح دیدی؟
‫ن- نگو اینو! میدونی که از این چیزا خوشم نمیاد!
‫نام دانش آموزان
‫خوبه که همشون روی کاغذ هستن.
‫اگه دیجیتالی بودن، اول باید یاد میگرفتم چطور باهاشون کار کنم...
‫زرتت
‫خیلی رو اعصاب بود
‫خب، هیناکو میگه که با اون دختر...
‫میکو یاشیرو—تمام زندگیش، اما...
‫یاشیرو... یاشیرو...
‫هیناکو یائوتوسه
‫درست بعد از هیناکو؟
‫اینجا چی داریم؟
‫خیلی خوب نبود؟
‫و من کلی عکس کیوت گرفتم!
‫خوشحالم برات.
‫فکر کنم باید پنج بار دیگه هم بگیریمش!
‫این همه؟
‫فقط برای یه مدت محدوده! ‫باید تا میتونی بخوریش!
‫میکو چان... اخیرا چاق شدی؟
‫نه! من حالم خوبه!
‫من همیشه روزایی که شیرینی می خورم، ورزش می کنم!
‫البته فکر کنم بازوهام نیاز به کار دارن...
‫من... شاید اینجا به مشکل بخورم...
‫متاسفم. شوخی کردم.
‫هیناکو، تو خیلی بدی!
‫من نسبت به این موضوع خیلی حساسم، لعنتی!
‫عذرخواهی می کنم.
‫آه، چقدر حالم گرفته است!
‫بهتره سر راه خونه از فروشگاه یه چیزی شیرین برام بخری.
‫هنوزم بیشتر می خوای؟
‫مطمئنا!
‫فروشگاه یه شیرینی جدید داره که فقط برای یه مدت محدوده!
‫شیرینی های محدود، نقطه ضعف تو هستن، مگه نه؟
‫چیزی که تو ضعف می دونی، فقط یه عشق خالص به شیرینیه!
‫بیا بریم!
‫شیوری سان؟
‫اینجا چیکار می کنی؟
‫میکو چان؟
‫هیناکو، بیا اینجا، الان.
‫چه خبره—
‫ هیناکو،
‫از اون دور شو.
‫تو دیگه هیچ انتخابی برام نذاشتی.
‫لطفا، هیناکو...
‫با دقت بهش فکر کن.
‫این دفتر ثبت نام دانش آموزانه؟
‫آیا میکو یاشیرو...
‫اون دختر واقعا دوست توئه؟
‫چی؟
‫داداش بزرگه... کجایی؟
‫بابا... مامان...
‫بابا! مامان!
‫صبر کن! داداش بزرگه!
‫نه... تنهام نذار...
‫هیناکو.
‫گریه نکن. من اینجام.
‫هیناکو، نگران نباش.
‫من ازت محافظت می کنم.
‫شیوری سان.
‫درباره چی داری حرف می زنی؟
‫دقیقا همون چیزی که می شنوی.
‫آیا میکو یاشیرو واقعا دوست توئه؟
‫بهش فکر کن و از خودت بپرس.
‫بهش فکر کنم؟
‫منظورم اینه که میکو چان همیشه...
‫بهت گفتم، ما از بچگی با هم دوست بودیم.
‫اون هم تو دبستان و هم راهنمایی با من بود.
‫تا حالا به خونشون رفتی؟
‫ها؟
‫اُم...
‫تا حالا پدر و مادرش رو دیدی؟
‫من...
‫خواهر و برادری داره؟
‫شماره تلفن خونش چنده؟
‫کدوم قسمت شهر زندگی می‌کنه؟
‫من...
‫چرا؟ ما که این‌همه با هم وقت می‌گذرونیم...
‫پس چرا...
‫هیچی ازش یادم نمیاد؟
‫هیناکو.
‫اما...
‫میکو-چان...
‫اون...
‫تو واقعاً ناامیدکننده‌ای، مگه نه؟
‫می‌دونی چطور وارد جامعه‌ی انسانی می‌شیم؟
‫قبلاً، ما همیشه در حال حرکت بودیم،
‫و می‌تونستیم خودمون رو ‫به عنوان ولگرد و امثال اون جا بزنیم.
‫اما این روزا، دیگه این امکان وجود نداره.
‫ما به ثبت احوال، مدارک اقامت، ‫و سایر مدارک شناسایی نیاز داریم.
‫واقعاً دردسرسازه.
‫اُم... من نمی‌فهمم ‫منظورت چیه.
‫برای جبران، از طلسم استفاده می‌کنیم.
‫این...
‫‫میکو یاشیرو
‫صفحه‌ی میکو-چان؟
‫چرا اینو داره؟
‫با استفاده از نوشته‌های طلسم‌شده
‫و همچنین کلمات گفته‌شده
‫ما می‌تونیم حواس ‫و خاطرات انسان‌ها رو دستکاری کنیم.
‫بنابراین می‌تونیم خودمون رو به شکل مردم دربیاریم— ‫غیرواقعی، اما کاملاً قابل باور—
‫و مثل همسایه‌های بی‌خطر رفتار کنیم
‫و وارد زندگیتون بشیم.
‫این روش کلاسیک یه یوکایه.
‫هیناکو!
‫میکو-چان؟
‫چیزایی که شیوری-سان داره میگه...
‫درست نیستن... مگه نه؟
‫میکو-چان تنها کسیه که ‫تمام این مدت با من بوده...
‫لطفاً... میکو-چان...
‫تو واقعاً یه دونه‌ای.
‫انفجار؟
‫شیوری-سان؟
‫میکو-چان؟!
‫خوبی؟!
‫میکو-چان!
‫شیوری-سا—
‫شیوری-سان...
‫حالت خوبه؟
‫من خوبم، اما... شیوری سان...
‫البته که من خوبم.
‫اما میکو چان... اون چی؟
‫مطمئنم اونم خوبه.
‫هرچند به نظر میاد عصبانیش کردم.
‫عصبانی...؟
‫میکو چان؟
‫من الان... یه شکل... دیدم؟
‫رحمی در کار نیست.
‫ اون کیه؟ یه یوکای؟
‫ میکو چان؟
‫هیناکو، پیشم بمون...
‫رحمی در کار نیست.
‫ حداقل، این چیزیه که دوست دارم بگم.
‫اما بهتره این دفعه ‫فاصله ات رو حفظ کنی.
‫رحمی در کار نیست.
‫تو اون لجن گندی هستی ‫که به صخره ها می چسبه...
‫من میتونم
‫هزار بار تیکه تیکه ات کنم ‫و بازم کافی نیست!
‫میکو...چان؟
‫دبیرستان واتاتابه!
‫اینم داستان من و هیناکو!
‫امیدوارم همینطور باشه!
‫خفه شو!
‫تابه رو تکون بده، بعد... برگردون!
‫بعدم به سمت خودت بچرخونش.
‫بیا! خودت آخریش رو انجام بده.
‫تابه رو...
‫تکون بده...!
‫از چیزی که فکر می کردم بدتره.
‫ناهارم؟
‫هیناکو، تو همیشه ناهارت رو ‫از فروشگاه نمی خری؟
‫فردا صبح قبل از مدرسه ‫میام خونتون.
‫با هم درستش می کنیم.
‫اما...
‫من آشپز افتضاحی هستم. ‫تا حالا برای خودم درست نکردم.
‫پس چه بهتر که تمرین کنی!
‫خاله ت امسال داره برمیگرده ‫کانتو، درسته؟
‫آره. خاله کار داره.
‫پس باید خودت آشپزی کنی. ‫باید یاد بگیری!
‫اما من حتی از اونی که فکر می کردی ‫تو آشپزی بدترم.
‫هی، نگران نباش! من راهنماییت می کنم.
‫بسپارش به من!
‫این چیزی بود که گفتم، اما...
‫چالش کوفته قلقلی.
‫هیناکو، رو چی تنظیمش کردی؟
‫ده دقیقه.
‫چالش کوفته قلقلی
شکست خورد
‫چالش اونیگیری.
‫مگه دو پیمانه برنج درست نکردم؟
‫چالش اونیگیری
شکست خورد
‫چالش اونیگیری: شکست خورد
‫چالش هات داگ...
‫چالش هات داگ
شکست خورد
‫صد برابر بدتر از چیزی بود که فکر می‌کردم.
‫تموم مواد اولیه‌ای که خریدمون تموم شد.
‫فقط فروشگاه‌های زنجیره‌ای الان بازن.
‫متاسفم، میکوچان.
‫همه‌ی غذایی که خریدی رو هدر دادم.
‫من نمی‌تونم مثل مامان آشپزی کنم.
‫هیناکو!
‫من بهت آموزش میدم!
‫درسته که مادرت آشپز فوق‌العاده‌ای بود، ‫ولی این به خاطر این بود که تمرین می‌کرد!
‫یعنی تو هم می‌تونی این کارو انجام بدی ‫اگه تو هم تمرین کنی!
‫ام...
‫از الان به بعد، ‫ما برای ناهار و شام هم تمرین می‌کنیم!
‫- میکوچان... ‫- و غذای سال نو هم!
‫یک ماه بعد...
‫پنج ادویه اصلی رو نام ببر!
‫با S شروع میشه!
‫ حلزون؟
!نه
‫چاقو رو با ظرافت گربه‌ای به دست بگیر!
‫گربه؟
‫میکوچان تقریباً هر روز بهم درس می‌داد...
‫و بعد...
‫ع-عالیه!
‫حالا، یائوتوسه-کون، اجازه بده از کارت بچشم!
‫ب-بله.
‫پس خوب نبود؟
‫نه.
‫خیلی خوشمزه‌ست! ‫به خوبی تخم‌مرغ مامانت!
‫تو فوق‌العاده‌ای، هیناکو!
‫اوه، الان وقته رفتنه؟!
‫زود باش، هیناکو!
‫دیرمون میشه!
‫تو واقعاً آشپز فوق‌العاده‌ای هستی، هیناکو.
‫من یه معلم خیلی سخت‌گیر داشتم.
‫ناهارت امروز خوشمزه به نظر می‌رسه.
‫متشکرم، میکوچان.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫‫هیولای
‫ مــحــبــــت
‫‫هیولای
‫ مــحــبــــت
‫قسمت پنجم ‫هیولای محبت