‫شنیدم خونت با خون من قاطی شده.
‫حقیقت داره؟
‫حقیقت داره.
‫با وجود دل‌بستگی شدیدم به تو... ‫میل بی‌حدواندازه‌ای که برای خوردنت داشتم...
‫الان که اینجا نشستیم، خونت...
‫به حد باورنکردنی‌ای برام منزجرکننده‌ست.
‫همه‌ش دروغ بود؟
‫تازه تو قول داده بودی من رو بخوری...
‫تو یه هیولایی.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫هـیـولا مـی‌خـواد مـن رو بـخـوره
‫گفته شده با یک دعا
‫این قضیه مال خیلی وقت پیشه.
‫توی یه خلیج کوچیک جاگیر شدم.
‫اهالی روستای ماهی‌گیری‌ای که همون حوالی بود، ‫هر چند وقت یه‌بار بچه‌هاشون رو مینداختن اونجا.
‫حقیقتاً نمی‌دونم دلیل این کارشون چی بود.
‫می‌خواستن یه‌ نون‌خور کم کنن.
‫البته، به دور از ادب بود که مهمان‌نوازی‌شون رو قبول نکنم،
‫برای همین، با کمال قدردانی، همه‌شون رو نوش جان می‌کردم.
‫تا اینکه سروکله‌ی یه بچه‌ی اشتهابر پیدا شد.
‫کاملاً بهش بی‌میل بودم.
‫پس گذاشتم چند سالی باهام زندگی کنه.
‫یا بهتر بگم...
‫اونجا رو عین خونه‌ی خودش بدونه.
‫بعد از یه مدت، با تغییر جریان‌های نزدیک اون خلیج کوچیک،
‫دیگه نتونستم اونجا بمونم و در نتیجه راهم ازش جدا شد.
‫هـــا؟ یعنی اون بچه رو به امون خدا ول کردی؟
‫نمی‌تونستم با خودم ببرمش به اقیانوس، چاره‌ی دیگه‌ای نداشتم.
‫واقعاً که نوبرشی.
‫آه، ولی قبل از جدایی یه یادگاری بهش دادم.
‫با شناختی که ازت دارم، می‌دونم همچین مالی نبوده.
‫گوشتم رو بهش دادم.
‫گوشت یه پری دریایی...
‫یعنی می‌گی...
‫من هیچ‌وقت چیزی ازش نخواستم، اما اون همه‌جوره بهم خدمت می‌کرد.
‫خواستم به‌نوعی ازش تشکر کرده باشم.
‫ولی...
‫نمی‌بخشمت.
‫نمی‌بخشمت! تو باعث شدی...
‫تو یه هیولایی!
‫به هر قیمتی که شده... می‌کشمت...
‫مـــی‌کــشــمــت!
‫منطقیه خب.
‫اگه یارو خودش بخواد گوشتت رو بخوره باز یه‌چیزی،
‫ولی حماقت محضه که به‌زور بخوای گوشتت رو به خوردش بدی.
‫خیال می‌کردم آدم‌ها براش سر و دست می‌شکونن.
‫ولی...
‫گمونم آدم نامیرا از بیکاری نمی‌دونه چیکار کنه.
‫بعدش اون دختره...
‫‌مدت‌ها دنبالم بود تا من رو بکشه.
‫گمونم بعد از یه جنگ خیلی بزرگ بود که بالأخره به هدفش رسید...
‫یادمه کلی چیز خطرناک روی زمین پخش و پلا شده بود.
‫بعد از تیکه پاره شدنِ نصف بدنم،
‫مدت‌ها طول کشید تا سرپا بشم!
‫این کجاش خنده داره؟
‫من سال‌های سال خودم رو مثل جلبک‌های دریایی ‫به دست امواج سپرده بودم و این‌ور و اون‌ور می‌رفتم.
‫و در همین حین...
‫نگاهی به دنیا انداختم.
‫البته، سرگرمی دیگه‌ای هم نداشتم.
‫آره...
‫از کف دریا به دنیای بالای سرم چشم دوخته بودم،
‫و متوجه شدم...
‫که من خارج از این دنیا زندگی می‌کنم.
‫افرادی که من رو نحس می‌دونستن و ازم وحشت داشتن...
‫افرادی که خواهان نامیرایی بودن و پرستشم می‌کردن...
‫اون بچه‌ای که نتونستم درکش کنم...
‫توی کل عمرم...
‫ هیچ‌وقت کسی در قلبش رو به روم باز نکرد.
تو والدینت و خواهر و برادرهات رو یادت میاد؟
‫فقط یادمه که عاقبت چیزی جز یه‌مشت پوست ازشون باقی نموند.
‫من نه مادر و پدری دارم و نه خواهر و برادری.
‫اولین چیزی که به خاطر دارم، صرفاً پرسه زدن میون امواج‌ــه.
‫من نمی‌تونم مثل تو با آدم‌ها زندگی کنم،
‫خانواده‌ی تنی هم ندارم.
‫هیچ‌کسی توی این دنیا نیست که ‫درکم کنه یا طرز فکرش مثل من باشه.
‫من نمی‌تونم با دیگران پیوندی برقرار کنم.
‫در همون حین که خودم رو به جریان آب سپرده بودم، ‫این رو متوجه شدم و عمیقاً درباره‌ش فکر کردم...
‫تا اینکه امواج من رو به اون ساحل رسوندن...
‫و برای اولین‌بار،
‫زندگیِ درون دنیا رو دیدم...
‫با شخصی به اسم یائوتوسه هیناکو آشنا شدم.
‫آفتاب سوزانی که می‌تابید...
‫و موج‌های سر سفیدی که با تابش خورشید، برق می‌زدن...
‫اون روزی که توی اقیانوس با تو آشنا شدم...
‫درخششت بیش از هر چیز دیگه‌ای، چشمم رو می‌زد.
‫حالت خوبه؟
‫تو روحی؟ یا ماهی؟ تا حالا چیزی شبیه تو ندیدم...
‫اون‌موقع اگه نایی توی دست‌هام بود،
‫بدون شک در آن واحد می‌بلعیدمش.
‫اما از قضای روزگار، نمی‌تونستم دست‌هام رو بلند کنم و گیرش بندازم.
‫در غیر این صورت...
‫حتی اگه با دیدنم می‌ترسید و فرار می‌کرد...
‫یا می‌رفت آدم‌های دیگه‌ای رو خبر می‌کرد...
‫ برام بهتر بود.
‫بچه‌های لاغرمردنی هیچ‌جای دلم رو نمی‌گیرن.
‫ترجیح می‌دادم چندتا آدم بزرگ چاق‌وچله‌تر با خودش بیاره.
‫در هر حالت فرقی نمی‌کرد...
‫به هر ترتیب، من...
‫ماهی جونم!
‫گرسنته؟
‫این غذا رو مامانم برام درست کرده!
‫تاماگویاکی‌های مامانم رودست نداره!
‫می‌تونی بخوریش، ماهی جونم؟
‫حالت خوب نیست، ماهی جونم؟ درد داری؟
‫باید یه‌عالمه غذا بخوری تا حالت خوب شه!
‫ دیگه فاصله‌ای بین‌مون نبود...
‫دست‌هام رو لازم نداشتم، اگه فقط گردنم رو ‫بلند می‌کردم، می‌تونستم ببلعمش.
‫حتی یه بچه‌ی پوست و استخون هم بیش‌تر از ‫محتوای اون جعبه‌ی فسقلی سیرم می‌کرد.
‫با این‌حال، دلم نیومد بخورمش.
‫گفت اسمش هیناکوــه.
‫من هینا ام. با مامان و بابا و داداش بزرگه‌م اومدیم اینجا.
‫توی اون هتل می‌مونیم!
‫عـــه، ماهی جونم! هنوز گشنته؟
آه... ما فردا نه پس‌فردا نه... پسین‌فردا می‌ریم؟
‫قاطی کردم، ولی خلاصه تا اون‌موقع اینجاییم!
‫پس تا اینجاییم، باز هم برات غذا میارم!
‫سر حرفش هم موند.
‫هیناکو دور از چشم والدینش...
‫قایمکی برام غذا و شیرینی می‌آورد.
‫گمونم غذاهای امروزی مقوی‌تر از غذاهای عهد قدیم‌ان.
‫دورانی که توی اقیانوس‌ها شناور بودم،
‫مجبور بودم با ماهی‌های کوچیک بخت‌برگشته‌ای که ‫سر از دهنم در می‌آوردن، شکمم رو سیر کنم.
‫بدنم که سال‌ها پیش تیکه پاره شده بود،
‫جلوی دوتا چشم خودم، بهبود پیدا کرد.
‫تو ازم نمی‌ترسی؟
‫ماهی جونم... تو حرف زدی!
گوشتم رو می‌خوای که نامیرا بشی؟ برای همین نجاتم دادی؟
‫پس، من برات حکم یه معبود رو دارم؟
‫من...
‫عاشق اقیانوس روبه‌روی خونه‌مونم،
‫ولی این اقیانوس رو هم خیلی دوست دارم!
‫ماهی جونم، تو به زیبایی اقیانوسی!
‫برای همین، اصلاً‌ ازت نمی‌ترسم!
‫لحظه‌ای که بهم دست زد،
‫حس کردم که یهو توی یه دنیای کاملاً متفاوت پرت شدم.
‫اون...
‫هیناکو تنها کسی بود که...
‫در قلبش رو به روم باز کرد.
‫واسه همین الان خیلی غصه دارم.
‫فردا باید برم خونه.
‫آه...
‫می‌خوام اون رو مال خودم بکنم.
‫نمی‌خوام ازش دست بکشم...
‫نه میذارم یوکای‌های دیگه اون رو ازم بگیرن و نه حوادث طبیعی و بیماری...
‫گوشت پاک و دست‌نخورده‌ی موجودی که غنی از شور و شوق زندگی بود...
‫حتی اگه یه بچه‌ی لاغرمردنی باشه، خیلی لطیف و لذیذه...
‫دلم می‌خواد پوستش رو بکنم، شکمش رو بشکافم،
‫دل و روده‌ش رو بریزم بیرون،
‫و ذره به ذره‌ش رو ببلعم...
‫ولی...
‫نمی‌خوام خودم رو از درخشش‌اش محروم کنم.
‫تا حالا هیچ‌وقت از این جهت به چیزی نگاه نکرده بودم.
‫ماهی جونم؟
‫«اگه بخورمش، از بین می‌ره.»
‫حتی یه بچه هم عقلش به این می‌رسه، ‫ولی من تازه متوجه این موضوع شده بودم.
‫هیناکو!
‫هیناکو، کجایی؟
‫باید برگردیم هتل!
‫مامانمه!
‫باید برم!
‫چیه، ماهی جونم؟
‫حتی اگه هیچ‌وقت نتونم طعمش رو بچشم... من...
‫هیناکو.
‫دهنت رو باز کن.
‫نمی‌خواستم هیناکو رو از دست بدم.
‫این یه تشکر بود.
‫«باشد که این دختر همواره در صحت و سلامت ‫باشد و فروغش هرگز خاموش نشود.»
‫تحت هر شرایطی...
‫باید به‌خاطر من زنده بمونی.
‫حالا فراموشم کن... هیناکوی من.
‫تا آشنایی‌مون...
‫هرگز تأثیر منفی روی زندگی پرفروغت نذاره...
‫همه‌چی رو فراموش کن... و به زندگی ادامه بده.
‫این رو برای تو، تنها کسی که در قلبش رو به روم باز کرد،
‫با یه دعا می‌گم.
‫به زندگی ادامه بده و خوش‌بخت شو.
‫کمال تشکر و قدردانی را از تشریف‌فرمایی شما عزیزان داریم.
‫خوش گذشت، نه؟
‫بعداً باز هم بیایم!
‫با هیناکو خداحافظی کردم و تموم شد رفت.
‫خیال می‌کردم دیگه هیچ‌وقت گذرمون به‌هم نمی‌افته.
‫تا اینکه... آره...
‫چند روز مونده به تابستونِ امسال.
‫خفه.
‫چه غلطی می‌کنی؟
‫بوی این خون...
‫رد کن بیاد، پری دریایی.
‫بده‌ش من.
‫بده بیاد.
‫پری دریایی قوی‌ــه. پری دریایی بهش احتیاج نداره.
‫اون رو بده به ما بدبخت بیچاره‌ها.
‫از کجا گیرش آوردین؟
‫از یوکایِ رو به موتی که آب اون رو به ساحل آورده بود.
‫دست اون بود.
‫یوکایه گفت، «آدم لذیذِ توی ساحل شیکوکو.»
‫یوکای بهش حمله کرد. مانع یوکای شدن.
‫اما خون لذیذ آدمیزاد روی اون چیزه ریخته.
‫پس ردش کن بیا-
‫چطور ممکنه؟
‫این قطعاً خون هیناکوـه.
‫چرا این اتفاق افتاده؟
‫چرا؟ چرا؟ چرا؟ چرا؟
‫چرا انقدر فرق کرده؟
‫باید برم.
‫باید با چشم‌های خودم ببینم.
‫از اونجایی که خون من توی رگ‌های هیناکو جریان داشت، ‫می‌تونستم محل تقریبی‌اش رو حس کنم.
‫برای همین، سه‌سوته پیداش کردم.
‫ولی... اوضاع خوب پیش نرفت، مگه نه؟
‫دوباره پیداش کردم،
‫اما اون از این رو به اون رو شده بود.
‫با این‌حال امیدم رو از دست ندادم.
‫وقتی راجع‌به تصادفی که اون رو سرد و دل‌مرده کرد...
‫باهام حرف زد...
‫به‌نظرت از خوش‌شانسیت نبود که جون سالم به در بردی؟
‫به‌نظرت خوش‌شانسی، مگه نه؟
‫مسلماً‌ خوش‌حالی که جون سالم به در بردی.
‫حتماً فکر می‌کنی بنده‌ی نظرکرده خدایی، مگه نه؟
‫چون خون من بود که تو رو نجات داد.
‫همه‌ی عزیزهام رو توی یه چشم به‌هم زدن از دست دادم.
‫کجای این خوش‌شانسیه؟
‫من صرفاً از اینکه هنوز زنده، سالم و سلامت بود ‫و می‌تونست در آرامش زندگی کنه، خوش‌حال بودم.
‫اون تنها کسی بود که در قلبش رو به روم باز کرد.
‫من بابت هر ثانیه‌ بیش‌تر که زندگی می‌کرد، قدردان بودم.
‫فقط همین.
‫می‌دونی الان دارم به چی فکر می‌کنم؟
‫«اون غذایی که به خرسه دادن، خیلی خوش‌مزه به‌نظر می‌رسید!»
‫نه‌خیرم!
‫اه، از دست تو.
‫چرا داری این‌ حرف‌ها رو به من می‌زنی؟
‫چون که خاطر هیناکو خیلی برات عزیزه.
‫من...
‫واقعاً‌ از ته دل اون خانواده رو دوست داشتم.
‫برای همین، می‌فهمم هیناکو به‌عنوان تنها ‫بازمونده‌ی اون حادثه چقدر سختی کشیده.
‫با این‌حال، واقعاً خوش‌حالم که هنوز زنده‌ست.
‫عجب؟
‫نمی‌دونم باید ازت تشکر کنم یا یه مشت نثارت کنم.
‫نیازی به تشکر نیست.
‫به‌خاطر تو که این‌ کار رو نکردم.
‫پس شد مشت!
‫این گزینه رو هم رد می‌کنم!
‫حالا می‌خوای چیکار کنی؟
‫هــــــا؟
‫نگران منی؟
‫البته که نه.
‫نگران تو نیستم، نگران هیناکوام.
‫که اینطور.
‫احتمالاً طلسمش کنم تا اتفاقی که توی اردوی تمرینی افتاد رو فراموش کنه.
‫چقدر تو نابودی.
‫جنابعالی باید بشینی درست‌وحسابی باهاش صحبت کنی.
‫تو هیچ‌وقت با کسی حرف نمی‌زنی.
‫فقط با عقل خودت تصمیم می‌گیری و هر کاری که ‫در لحظه به‌نظرت درست میاد رو انجام می‌دی...
‫واسه همینه که آخرش تیکه پاره شدی، یادت که نرفته؟
‫هیناکو هیچ‌وقت باهام این‌ کار رو نمی‌کنه!
‫تو رو که نمی‌کشه.
‫ولی اگه بخواد خودش رو بکشه، چی؟
‫مکالمه فقط وقتی مفید و سازنده‌ست که ‫طرفین ذهنیت و موقعیت مشابهی داشته باشن.
‫پس سعی کن ذهنیت و موقعیتش رو درک کنی!
‫البته اگه واقعاً برات مهمه.
‫یه‌طور حرف می‌زنی انگار آب خوردنه.
‫من بهت اعتماد داشتم.
‫تو یه هیولایی.
‫هیناکو.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫11 قسمت صبحی سـرد
‫«صبحی سرد.»