..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫- بله؟ ‫- اینگرید ویلیکسن؟
‫- بله ‫- فرانک هاکلندم. اگه بیدارتون کردم معذرت می‌خوام
‫چند روز پیش همسرتون رو دیدم.
‫من یکی از دوستان صمیمی اریک بودم. ‫و توی اداره‌ی پلیس اسوولور کار می‌کنم.
‫آها، خب؟
‫زنگ زدم که بگم ‫دخترتون الان خونه‌ی من‌ـه.
‫- مگه چی شده؟ ‫- هیچی. ولی بهتره بیاید و ببریدش خونه
‫الو؟ ‫الو؟
‫- همین الان میام ‫- عالیه. الان آدرسم رو براتون می‌فرستم
‫باشه. ‫ممنونم.
‫ «دو قلو»
‫جیش کردم.
‫هان؟
‫تو خودم جیش کردم.
‫- به مامانت بگو ‫- مامان رفته
‫- کارین چی؟ برو به کارین بگو ‫- کارین هم رفته
‫باشه. ‫پس بیا بریم دنبال مامانت بگردیم.
‫اینگرید؟
‫اونجا نیستن.
‫- گه توش ‫- بابا گفتی "گه توش"!
‫آره، ولی خودتم گفتی.
‫خب...
‫باید این لباست اینا رو در بیاری.
‫- میشه کمکم کنی؟ ‫- تنهایی بهتر از پسش بر میای
‫باید کمکم کنی. ‫باشه.
‫حالا شلوارت...
‫خوبه. ‫درش بیار.
‫آفرین. ‫خب...
‫- خیلی سردـه ‫- ببخشید
‫بیا.
‫- الان بهتره؟ ‫- آره
‫بیشتر باید پاهات رو بشوری. ‫و جایی که...
‫اونجایی که ازش جیش می‌کنی هم بشور.
‫اینجوری بشور... ‫باید کلش رو بشوری.
‫اینجا و اینجا و این بالا رو هم بشور.
‫وایسا. ‫ببین، اینطوری...
‫خوبه.
‫تموم شد.
‫بیا، حوله رو بپیچون دورت.
‫آفرین. ‫عالیه.
‫- آخ. خیلی فشار میدی ‫- ببخشید. از قصد نبود
‫من گشنمه.
‫خیلی‌خب. ‫باشه.
‫راستش منم گشنم‌ـه.
‫سلام. ‫بیاید تو.
‫- اون کجاست؟ ‫- خوابه.
‫کارین؟
‫نمی‌فهمم... ‫توی یه مهمونی پیداش کردیم.
‫خیلی باهامون حرف نزد. ‫برای همین...
‫خیلی بهمون لطف کردید. ‫بیشتر از این مزاحمتون نمی‌شیم.
‫کارین؟
‫یک دقیقه وقت داری، اینگرید؟ ‫قبل اینکه بری، یه لحظه بیا تو آشپزخونه!
‫قهوه‌ام هم آماده است.
‫خاویار دوست ندارم.
‫- پس چی می‌خوای؟ ‫- پنیر قهوه‌ای
‫- پنیر قهوه‌ای نداریم. سالامی می‌خوری؟ ‫- نه
‫- ساندویچ بیکن و پنیر چی؟ ‫- نه
‫- سیب می‌خوری؟ ‫- نه
‫میگم گشنمه!
‫- کیک می‌خوای؟ ‫- آره
‫تا الان که برای تیم من خیلی خوب پیش رفته. ‫یاد گرفتم چطوری ضربه بزنم...
‫- بهتر نیست خودت بازی کنی؟ ‫- دارم همین کار رو می‌کنم
‫می‌خوای یه ویدئوی جدید بسازیم؟
‫از این کار خوشم اومد.
‫- سه شاخ؟ ‫- سه شاخ؟ سه شاخ؟
‫- یکی دیگه هم داره؟ ‫- یکی دیگه!
‫- مثل... ‫- آره همون.
‫حالا، اونها قراره بجنگن! ‫آماده‌ای؟ به جای خود...
‫مامانت اومد.
‫چی شده؟ ‫امروزم قراره تولد بگیرید؟
‫آره.
‫زود بیدار شدی! ‫اینگرید کجاست؟
‫یه کاری داشت و رفته بیرون.
‫که اینطور.
‫چقدر خوبه که ‫امروز باباییت قراره ببرتت مهدکودک!
‫سس مایونزم تموم شده بود! ‫راستی...
‫باید درباره‌ی فردا حرف بزنیم.
‫من باید چیکار کنم؟ ‫باید یه برنامه درست حسابی بچینیم.
‫خیلی خوبه که ‫حواست رو به چیزای دیگه پرت کنی.
‫به فکر آیندت باش.
‫این کار عواقب زیادی برامون داره.
‫باید به چی برسیم؟
‫ماهیتش چیه؟
‫تو همیشه این چیزا رو خوب می‌فهمی.
‫خب، فکر کنم که...
‫من بزرگ فکر می‌کنم
‫همینطور‌ـه، درسته
‫به نظرم ما باید ریسک کنیم ‫و به چیزهای بزرگ فکر کنیم.
‫چیز خاصی مد نظرت داری؟
‫خب...
‫فعلاً باید این رو ببرم مهدکودک!
‫اگه بعداً در این باره حرف بزنیم بهتره.
‫آره، بعداً حرف بزنیم. ‫فردریک! بزن بریم.
‫دلم نمی‌خواد برم مهدکودک. ‫یالا دیگه.
‫پس بعداً درباره‌اش حرف می‌زنیما.
‫می‌دونم اوضاعش خوب به نظر نمیاد. ‫منم هم سن اون بودم، همینجوری بودم.
‫دلش نمی‌خواست برسونمش خونه! ‫دلیلش رو می‌دونی؟
‫شاید دلیلش اینـه که نوجوون‌ـه ‫و دوست داره از حد و مرزها رد بشه.
‫آره.
‫- کبودی روی بازوش رو دیدی؟ ‫- کبودی؟
‫آره. روی بازوش‌ـه.
‫دلش نمی‌خواست بهم بگه ‫چی باعث کبودی بازوش شده.
‫فکر می‌کنی کار یکی از ماهاست؟
‫شماها دارید روزای سختی رو می‌گذرونید.
‫خب این چه ربطی به این موضوع داره؟
‫می‌تونه به هزار دلیل ‫روی دست یه بچه کبود بشه.
‫ممکنه توی کلاس باله‌اش ‫این اتفاق افتاده باشه یا یه جای دیگه!
‫آره خب! ‫کارین.
‫کارین؟ ‫پاشو داریم میریم.
‫کارین!
‫باید این سوال رو می‌پرسیدم!
‫اگه می‌خوای به رئیست گزارش ندم که...
‫یه دخترِ زیر سن قانونی رو ‫شب خونه‌ات نگه داشتی بس کن.
‫کارین. ‫پاشو بریم.
‫چیزی نیست، داریم حرف می‌زنیم. ‫تو برو بخواب.
‫پاشو بریم.
‫- دلم نمی‌خواد بیام خونه ‫- بیا ببینم
‫هی...
‫ممنونم.
‫چی شده؟
‫هی...
‫چرا کارین نمی‌خواست با مامانش بره خونه؟
‫نمی‌دونم.
‫بهتره سر جات بشینی.
‫کمربند ایمنیت رو هم ببند.
‫اینجوری از کمربند رو بکش...
‫و آماده‌ی بستن‌ـه. ‫آماده‌ای! برو ببینم کی اول میشه.
‫بفرما. ‫دیدی؟
‫دلم نمی‌خواد برم مهدکودک.
‫کاملاً درکت می‌کنم.
‫دیشب کجا بودی؟
‫به اون پلیسِ چی گفتی؟
‫کارین چی شده؟
‫مامان، ماشین رو بزن کنار.
‫چی؟
‫وایسا. ‫وایسا.
‫خوبی؟ ‫هنوزم حالت تهوع داری؟
‫نه.
‫- ببخشید مامان ‫- عیبی نداره
‫- از دستم عصبی‌ای؟ ‫- نه، عصبی نیستم. من...
‫من هم یه زمانی 15 سالم بوده.
‫فقط دلم نمی‌خواد اشتباهاتی که ‫من داشتم رو تو هم تکرار کنی.
‫- پشیمونی؟ ‫- از چی؟
‫از اینکه حامله شدی!
‫نه، معلومه که نه!
‫فکر می‌کنی من پشیمونم کارین؟
‫اوهوم.
‫مشخصه که از همچین چیزی پشیمون نیستم.
‫تو مهم‌ترین ‫و فوق‌العاده‌ترین چیزی هستی که...
‫توی تمام عمرم برای من اتفاق افتاده.
‫پس چرا تو و بابا دیگه هم رو دوست ندارید؟
‫- همچین حسی داری؟ ‫- آره
‫خب می‌دونی، ‫وقتی که بزرگ‌تر میشی...
‫خیلی سخته که ‫مثل روز اول عاشق هم بمونین.
‫ولی توی این مسئله ‫تو تقصیری نداری کارین.
‫بیا بریم خونه.
‫دلت می‌خواد بازی کنیم؟
‫اسم بازیش این‌ـه: ‫من سوال می‌پرسم، تو جواب میدی.
‫مثلاً میگم تو چند سالته؟ ‫هشتاد و دو سالته؟
‫نخیر. ‫من 6 سالم‌ـه.
‫- خب، رنگ مورد علاقه‌ات چیه؟ ‫- خودت که می‌دونی، سبز‌ـه
‫خوبه! ‫اسم مهدکودکت چیه؟
‫- "بچه ترول" ‫- اسمش این‌ـه؟
‫ توی گروه ماکسی اینجوری نوشته ‫(یه چیزی مثل 118 خودمون)
‫باشه، خب اسم مهدکودکت چیه؟
‫بچه ترول؟
‫خیلی‌خب!
‫باشه، عالی بود. ‫بُردی. یه امتیاز به نفع تو.
‫حالا یه بازی جدید. ‫اینجوری‌ـه که...
‫من سعی می‌کنم مهدکودکت رو پیدا کنم. ‫و تو باید مسیر درست رو بهم نشون بدی.
‫باشه؟ ‫چپ برم یا راست؟
‫- از اون سمت ‫-اونور؟ باشه. عالیه
‫خب...
‫- حالا چی؟ ‫- اونوری
‫اون سمت؟
‫- عالیه ‫- نه، این سمتی‌ـه
‫این سمت؟
‫نزدیک شدیم؟
‫اصلاً می‌دونی مهدکودکت کجاست؟
‫می‌تونی بگی چی نزدیکش‌ـه؟ ‫جنگل؟ خونه یا دریا؟
‫- خونه ‫- خونه‌ها چه رنگین؟
‫- زرد ‫- زرد؟ باشه
‫- دیگه چی؟ چیز دیگه‌ای هم دیدی؟ ‫- یه فروشگاه
‫فروشگاه؟ ‫چه خوب!
‫یه فروشگاه نزدیک مهدکودک. ‫این خودش بهت امتیاز میده.
‫سلام.
‫منتظریم هر لحظه ‫گزارش کالبدشکافی اریک موئن بیاد.
‫خب.
‫برای همین چیزی نمونده ‫تا بخوایم نتیجه‌گیری کنیم.
‫- گفتم بهتره بهت خبر بدم ‫- باشه، ممنونم
‫عه، راستی...
‫ببخشید. ‫چند ثانیه وقت داری.
‫از تحلیل حرکاتش ‫قبل از وقوع حادثه چی گیرتون اومده؟
‫توماس هانسن گفته که ساعت 3 بعد از ظهر، ‫پیشش بوده...
‫و رفته بوده تا ماشینش رو تحویل بگیره.
‫و تو ساعت 5 بعد از ظهر ‫وقوع حادثه رو گزارش دادی.
‫یکی هست که میگه، توی روز حادثه ‫اون رو توی دهکده‌ی ماهی‌گیری ساکریزوی دیده.
‫شاید قبل از وقوع حادثه اونجا بوده.
‫آره! ‫درست میگی. ‫ببخشید.
‫حالت چطوره؟
‫به مدرسه‌ات زنگ می‌زنم ‫و میگم امروز خونه می‌مونی.
‫مرسی.
‫دیگه باید برم یکم بخوابم مامان.
‫هی...می‌خوای برات ‫وان حموم رو با آب گرم پُر کنم؟
‫بازم درباره‌ی تعطیلات تابستونی فکر کردی؟
‫- هنوزم دلت می‌خواد با سارا سفر بری؟ ‫- فکر کردم تو دوست نداری برم
‫خب، اگه خودت دلت می‌خواد بری...
‫من با اون پلیسِ حرف زدم.
‫فکر می‌کرد توی خونه کتکت می‌زنیم.
‫می‌دونی چرا همچین فکری می‌کنه؟
‫نه، نمی‌دونم.
‫علت این کبودی چیه؟ ‫بخاطر کلاس باله است؟
‫داشتم تلاش می‌کردم با یکی از دوستای اریک، ‫موج‌سواری کنم.
‫طول امواج خیلی بلند شد. ‫ولی بابا کمکم کرد برگردم ساحل.
‫- اون چش شده؟ ‫- منظورت چیه؟
‫به نظرت اون یکم عجیب و غریب نشده؟
‫با توجه به اتفاقایی که افتاده، نه!
‫ولی اون کاملاً تبدیل به یه آدم دیگه شده.
‫اون بابت اتفاقی که برای اریک افتاده ‫خیلی ناراحت‌ـه.
‫نه، مسئله این نیست. ‫موضوع یه چیز دیگه است. می‌تونم بفهمم.
‫تو خیلی از اینکه یه عزیزی رو از دست میدی ‫سر در نمیاری.
‫ولی خود توام عجیب و غریب شدی.
‫داری درباره‌ی سفرم با سارا حرف می‌زنی...
‫در صورتی که یک سال بود ‫از حرف زدن درباره‌ی این موضوع طفره می‌رفتی.
‫مگه دوست نداشتی بری؟
‫اون پلیسِ هم فکر می‌کنه ‫که بابا داره عجیب و غریب رفتار می‌کنه.
‫- باهاش درباره‌ی بابات حرف زدی؟ ‫- آره
‫چرا گفتی اریک رو خیلی وقت‌ـه که ندیدی؟
‫اون روز حادثه اینجا بود. ‫خودم دیدمش.
‫دیدیش؟
‫آره. به نظر ناراحتم میومد.
‫- داشت اطراف قایق می‌چرخید ‫- و تو این رو به اون پلیس گفتی؟
‫اوهوم.
‫نباید همچین حرفی می‌زدی. ‫اینجوری آدم‌ها دچار سو تفاهم میشن.
‫- حتماً اونی که دیدی، پدرت بوده. ‫- چته؟
‫- حرفم رو خوب گوش کن ‫-آخ
‫- میگم گوش کن ‫- ولم کن
‫نه حق داری از تلفن استفاده کنی، نه تلویزیون ‫و نه کلاس باله بری...
‫گور بابات.
‫ببخشید.
‫سلام آدام. ‫بابت دیروز ممنونم.
‫با متصدی کفن و دفن صحبت کردم. ‫جسد اریک رو امروز تحویلش میدن.
‫باشه.
‫میشه درباره مراسم خاکسپاری حرف بزنیم؟ ‫درباره‌ی اریک، بازم اطلاعات می‌خوام.
‫فقط چیزایی که ‫مرتبط با رابطه‌ی افتضاحتون بوده رو می‌دونم.
‫ولی فکر نکنم درست باشه توی روز خاکسپاریش ‫درباره‌ی این چیزها حرف بزنیم.
‫نه، درست نیست.
‫- حالا میام دفترت ‫- سلام
‫- سلام
‫می‌تونم بیرون هم منتظرت بمونم. ‫بعدش می‌تونیم بریم تو یه کافه بشینیم.
‫- خوبه ‫- باشه، پس بیرون می‌بینمت
‫بیا بریم بیرون، پیش بقیه.
‫صبحتون بخیر! ‫چقدر خوشگل شدی، رفیقم!
‫بریم سراغ سوال اول: ‫ظرف ناهارت رو گذاشتی توی یخچال؟
‫- عه...فکر کنم کلاً یادمون رفت بیاریمش ‫- امروز، از اون روزاست، نه؟
‫پس باباییت برمی‌گرده خونه ‫و میره میارتش. نه؟
‫شما رفقا اینجا چیزی ندارید بهش بدید؟
‫مسئولیت‌پذیر بودن ‫بابت آوردن ظرف ناهارشون...
‫برای مهدکودکمون خیلی مهم‌ـه.
‫توی جلسه‌ی اولیا درباره‌اش حرف زدیم.
‫آره، درسته.
‫اگه برید خونه ‫و ظرف غذاش رو بیارید ممنون میشم.
‫اینجوری طبق برناممون پیش میریم.
‫- باشه؟ ‫- باشه
‫- خیلی‌خب...
‫- آوا می‌تونه غذاش رو با فردریک تقسیم کنه ‫- آره، می‌تونم
‫عیبی نداره؟
‫آوا و فردریک زیاد اینکار رو می‌کردن، ‫مگه نه؟
‫- آره ‫- ممنونم. مرسی
‫اخیراً خیلی دارم درباره‌ات فکر می‌کنم.
‫حال و روزت چطوره؟
‫ممنونم، بهترم.
‫- اون آقایی که الان داشتم باهاش حرف می‌زدم... ‫- یعقوب؟
‫آفرین، آره یعقوب...
‫دوباره میگی توی کدوم کلیسا کار می‌کنه؟
‫مگه از کلیسای گریمسویا اومده بیرون؟
‫نه نیومده. ‫اومده؟
‫- نه ‫- یه لحظه تعجب کردم
‫خب دیگه. ‫بهتره من دیگه برم، فردریک!
‫برای اولین نبردِ بالشتی آماده‌اید؟
‫- بابایی ‫- بغلِ آخر رو به بابایی بدیم!؟
‫خب، می‌بینمت. ‫ظرف ناهارش یادت نره.
‫باشه. ‫خداحافظ فردریک.
‫ببخشید کارین، خیلی زیاده‌روی کردم.
‫لطفاً برو بیرون.
‫منظوری نداشتم. ‫ببخشید...
‫- می‌دونم که تو... ‫- مگه کری؟
‫- می‌دونم ترسیدی که... ‫- میشه لطفاً بری؟
‫برو بیرون.
‫بذار حرفم رو بزنم. ‫بخاطر اتفاقی که برای برادرِ پدرت افتاد نیست...
‫از اتاقم برو بیرون.
‫دلیلش این‌ـه که ‫من و پدرت قراره از هم جدا بشیم.
‫قبل از این اتفاق ‫تصمیممون رو گرفته بودیم.
‫برای همین الان شرایط برای من و بابات ‫سخت‌تر از همیشه شده.
‫متاسفم که این موضوع روی توام اثر گذاشته.
‫دارید طلاق می‌گیرید؟
‫من و بابات همیشه با هم فرق داشتیم.
‫دیگه نمی‌تونیم خیلی با هم کنار بیایم.
‫به محض اینکه تحقیقات پلیس تموم بشه ‫پدرت میره.
‫- میره اسلو؟ ‫- آره، احتمالاً
‫می‌خواد همینجوری خانوادمون رو بذاره و بره؟
‫خودش این رو می‌خواد.
‫برای همین الان خیلی مهم‌ـه ‫که من و تو کنار هم بمونیم.
‫بخاطر فردریک.
‫اون برای درک این چیزها خیلی کوچیک‌ـه.
‫ولی ما هم رو داریم، مگه نه؟
‫اوهوم.
‫قول میدم همه‌چیز درست بشه.
‫ولی دلم نمی‌خواد شایعه پخش بشه.
‫اگه بازم کسی ازت پرسید بگو اریک رو ندیدی ‫بابات رو دیدی، باشه؟
‫ببخشید می‌دونین پذیرش کجاست؟
‫آره، خودمم. بفرمایید؟
‫برید اون پایین ‫دفترپذیرش بازه.
‫- همونجا پذیرش بشید ‫- ممنونم
‫- سفر خوبی داشته باشید، خوش بگذره ‫- ممنونم
‫سلام.
‫- آلمانی بودن؟ ‫- فرانسوین.
‫- فرانسوی! ‫- آره، فرانسوی
‫- ولی هیچ فرقی با آلمانی‌ها نداشتن ‫- آره، تشخیصشون راحت نیست
‫گفتم اگه آدام این اطرافه ‫یه گپی باهاش بزنم.
‫خیلی حال و روزش خوب نیست.
‫به نظرم بهتره یکم صبر کنی...
‫- باشه ‫- آره
‫آره، درکش می‌کنم. ‫فقط داشتم فکر می‌کردم که...
‫تاحالا اریک رو دیدی؟
‫نه ندیدمش.
‫هیچ‌وقت درک نکردم ‫مشکل بین این دو نفر چیه!
‫نه...
‫سال‌ها بود که با هم حرف نزده بودن!
‫سرت شلوغ‌ـه. ‫نمی‌خوام مزاحمت بشم.
‫هروقت خواستی با ویلد بیای اینجا، ‫یه زنگ بهم بزن.
‫- می‌تونیم بریم قایق‌سواری... ‫- آره، فکر خوبیه
‫- بعداً می‌بینمت، تروند ‫- حتماً فرانک، خداحافظ
‫سلام.
‫خوشحالم تونستی به این زودی بیای!
‫می‌خوام با یه سری مسائل ‫درباره‌ی مراسم تشییع جنازه شروع کنم.
‫برای همین، باید یکم بیشتر ‫درباره‌ی اریک باهام حرف بزنی.
‫چطور باید ازش یاد کرد؟ ‫تاحالا به این موضوع فکر کردی؟
‫نه. ‫نمی‌دونم چی بگم...
‫باهام بیا. ‫می‌خوام یه چیزایی نشونت بدم.
‫باشه.
‫برای محل دفنش یه جای خوب پیدا کردیم.
‫به نظرم اینجا خیلی خوبه.
‫دریا از اینجا و اونجا دیده میشه.
‫به نظرم جای خوبی‌ـه ‫برای اینکه آرامش اَبدی داشته باشی.
‫بیا براش دعا کنیم.
‫پروردگارا، ما به درگاهت ‫برای آدام دعا می‌کنیم
‫تا او را از غم و اندوه حفظ فرمایی.
‫و در این لحظات سخت ‫به او قدرتی اعطا فرمایی...
‫و تمام افرادی که بدون اریک ‫به زندگی خود ادامه‌ می‌دهند را حفظ بفرما.
‫پروردگارا، این خواسته‌ی ماست.
‫خب دیگه...
‫بین این دو تا، ‫می‌خوای این رو ببینی؟
‫اوهوم.
‫- الان داره توی تلویزیون نشونش میده؟ ‫- نه. این رو از قبل ضبط کردم.
‫یه کنسرت‌ـه. ‫می‌خوای ببینیش؟
‫آره، باشه. ‫باشه.
‫- جدا از این‌ها، حالت چطوره؟ ‫- بد نیستم، ممنون
‫ولی هفته‌ی عجیبی بود!
‫- می‌خوام کانال رو عوض کنم. ‫- بده من
‫آدام رو خوب می‌شناختی؟
‫خانواده‌اش همه دیوونه بودن...
‫آره، اون دو تا داداش ‫اصلاً با هم کنار نمی‌اومدن.
‫نه، نمیومدن.
‫هربار که می‌خواستم درباره‌ی آدام حرف بزنم ‫اریک عجیب و غریب رفتار می‌کرد.
‫- دوباره این صفحه‌ی منو اومد ‫- چه برنامه‌ای می‌خوای ببینی؟
‫کانال سه؟
‫این هم همون برنامه‌ای که دوست داری.
‫در جریانی که... ‫آدام می‌خواست اریک رو بُکشه!
‫عه؟ ‫خیلی سال پیش بود... ‫ولی...
‫من توی ساحل پیداش کردم.
‫بدنش نیمه جون بود. ‫مجبور شدم ببرمش بیمارستان.
‫چند هفته بیمارستان بستری بود. ‫بعد از اون شد که دیگه با هم حرف نزدن.
‫- میدونی سر چی بود؟ ‫- نه
‫نه، ‫اریک دلش نمی‌خواست در این باره حرف بزنه.
‫دلش هم نمی‌خواست از برادرش شکایت کنه.
‫- این رو نمی‌فهمم... ‫- به جهنم مامان. اینقدر کانال رو عوض نکن
‫- خب آخه نمی‌فهمم... ‫- می‌دونم. .ولی گور باباشون
‫اینقدر بدخلقی نکن توماس.
‫میرم میز رو تمیز کنم.
‫بدید من کمکتون کنم عمه جون.
‫بذار ببینم...
‫توماس همیشه پسر خوبی بوده.
‫آره.
‫شاید نسبت به بقیه یکم آدم بیقرارتری باشه...
‫از وقتی این اتفاق برای اریک افتاده ‫من نگران توماسم.
‫توماس دیگه خودش نیست... ‫شب‌ها اصلاً نمی‌خوابه.
‫فقط میشینه و سیگار می‌کشه.
‫و یهو شروع می‌کنه جیغ و داد کردن.
‫بعدش می‌زنه زیر گریه ‫و پشت میز آشپزخونه می‌شینه.
‫عه!
‫لابد دلیلش این‌ـه که اون اریک لجن، ‫بیشتر از صد هزارتا بهمون بدهکار بوده.
‫حالت خوبه؟
‫من؟ آره. ‫نگرانم نباش.
‫مامان! ‫بذار الان برای تنظیم تلویزیون کمکت کنم...
‫بده. ‫بعدش هم بیا یکم نوشیدنی بیلی بخوریم. ‫(نوشیدنی کِرِمیِ ایرلندی)
‫- توی نوردسترند بزرگ شدید؟ ‫- آره
‫والدینتون چی؟ ‫پدرت خیلی مسافرت می‌رفت؟
‫آره، توی کشتیرانی کار می‌کرد.
‫- و مادرمون... ‫- اون چی؟
‫وقتی پدرمون برای همیشه رفت آسیا ‫اون شروع کرد به مشروب خوردن.
‫هرچقدر بیشتر مشروب می‌خورد...
‫اینکه ظاهرش خوب باشه ‫بیشتر براش مهم‌ میشد.
‫- و بعدش...؟ ‫- نیازی نیست به این چیزها اشاره کنی
‫بعدش شماها اومدید اینجا؟
‫هدفمون این بود تا جای ممکنه ازش دور باشیم.
‫و متفاوت با سبک زندگی اون ‫زندگی کنیم.
‫و نظرت درباره‌ی زندگی اریک چیه؟ ‫به نظرت آدم موفقی بود؟
‫آره، من که میگم موفق بود. ‫از پس زندگیش بر اومده بود.
‫از وقتی این اتفاق افتاده ‫با مادرتون تماس گرفتی؟
‫نه نگرفتم.
‫پس اون از هیچی خبر نداره؟
‫نه، اون...
‫اگه بخوام صادقانه حرف بزنم ‫فکر نکنم براش مهم باشه.
‫اینکه براش مهم نیست ‫تو رو نمی‌ترسونه؟
‫به جهنم، حتی اگه بدونم... ‫ببخشید، قصد بدی نداشتم.
‫نه.
‫به نظرت بهتر نیست ‫به مراسم خاکسپاری دعوتش کنی؟
‫با توجه به گذشته‌ای که داشتین؟
‫نه فکر نکنم.
‫آشتی کردن نشونه‌ی ضعف نیست.
‫این موضوع به ارتباط بین تو و اریک ‫و کارهایی که اون کرد هم مربوط میشه.
‫منظورت چیه؟
‫اون هم با این موضوع زندگی می‌کرد. ‫حتی اگه مجبور بشی با عواقبش رو‌ در رو بشی.
‫به کار‌هایی که کردی فکر کن. ‫مثل خانوادت.
‫و هر چیزی که توی زندگیت ساختی.
‫می‌تونی سعی کنی ببخشیش؟ ‫حداقل الان ببخشش!
‫اگه نتونی... ‫هیچ‌وقت نمی‌تونی از این دوره عبور کنی.
‫الان دیگه دیره. ‫به نظرم دیگه بسه.
‫یه لحظه صبر کن آدام... ‫وایسا...
‫فکر کنم بازم باید دنبال کمک باشی. ‫آخرین بار که خیلی به کارت اومد.
‫خیلی نگرانم که ماجرای اریک ‫تو رو به سمت تاریکی بکشونه.
‫نه، مشکلی نیست.
‫پس چرا بهش درباره‌ی اریک نمیگی؟
‫- به کی؟ ‫- کارین
‫من یکم دیر میام.
‫- مگه کجایی؟ ‫- الان توی راه خونه‌ام
‫- خوبه، باشه ‫- باشه؟
‫- باشه. خداحافظ ‫- خداحافظ
‫- سلام ‫- سلام
‫- نرفتی؟ ‫- نه
‫از این ماشین خسته نشدی؟
‫نه، می‌خوام طبق تاییدیه اروپا باشه. ‫پس چند سال دیگه کار دارم باهاش.
‫- چیزی یادت رفته؟ ‫- مامانت درباره‌ی چی حرف میزد؟
‫می‌گفت نه می‌خوابی ‫نه درست غذا می‌خوری.
‫به حرف‌هاش اهمیت نده. ‫عقلش رو از دست داده.
‫وقتی اریک از اینجا رفت چجوری بود؟
‫- بدهیش رو بهت داد؟ ‫- نیازی نیست که...
‫آخه به نظرم یه چیزهایی منطقی نیست...
‫اون یارو ‫بیشتر از صد هزار دلار بهت بدهکار بود.
‫نخیر، بدهیش فقط چند صد دلار بود!
‫براش قسطی کرده بودم.
‫باشه.
‫- ولی گفته بودی باهاش تسویه کردی ‫- نه، من...
‫واقعیت داره؟ ‫وقتی اومد ماشین کاروانش رو تحویلش دادی؟
‫یا به زور ازت گرفتتش؟
‫دنبالش کرده بودی؟
‫تو چه غلطی کردی؟
‫خدا لعنتش کنه.
‫یکسال بود بهم بدهکار بود!
‫یعنی باید می‌ذاشتم ‫همینجوری ماشین رو برداره و ببره؟
‫و می‌ذاشتم مثل همیشه فرار کنه؟ ‫امکان نداشت!
‫ممکنه که... ‫ممکنه من با ماشین زده باشم به کاروانش.
‫ولی اینکه از جاده خارج شد تقصیر من نبود.
‫اون ماشین ده سال بود که قابل رانندگی نبود.
‫متوجهی که زدی یه نفر رو کُشتی؟
‫من کسی رو نکُشتم!
‫می‌دونی چیه؟ ‫اون اصلاً اونجا نبود. می‌فهمی؟
‫من ده دقیقه بعدش برگشتم سر محل حادثه.
‫تمام اون اطراف رو گشتم. ‫مدام صداش زدم...
‫ولی اون اونجا نبود.
‫و اگه جسدش رو دورتر از آبدره پیدا کردن...
‫لابد یکی جسدش رو اونجا انداخته. ‫وگرنه اصلاً منطقی نیست...
‫- گفتی برگشتی سر محل و اون اونجا نبود؟ ‫- نه نبود
‫چرا این رو زودتر نگفتی؟
‫تا خودم رو درگیر این ماجرا کنم ‫و متهم بشم؟
‫- درگیر این ماجرا هستی! ‫- محض رضای خدا!
‫باید این رو می‌گفتی. ‫باید حقایق رو از همون اولش بهم می‌گفتی!
‫حالا باید چیکار کنم؟ ‫فرانک؟ هان؟
‫نباید مامانم هیچ‌وقت برمی‌گشت خونه. ‫باید توی همون خانه سالمندان می‌موند.
‫هی، ‫تو باید کمکم کنی.
‫- می‌شنوی؟ ‫- آره، من...
‫کاری که می‌کنیم این‌ـه...
‫- تو باهام میای... ‫- نه
‫گوش کن. ‫تو با من میای، و هرچی اتفاق افتاده رو میگی...
‫اگه پلیس ببینه که...
‫می‌خواستی این واقعیت رو که ‫دنبال اریک کردی رو پنهان کنی...
‫می‌دونی اوضاع چجوری دیده میشه؟ ‫تو باهام میای...
‫و هر چیزی که به من گفتی رو ‫به اونا هم میگی...
‫بهشون میگی دقیقاً چه اتفاقی افتاد...
‫درباره‌ی همه چیز صادق باش. ‫و خود به خود حل میشه.
‫بمن رو ببین.
‫همه چیز حل میشه.
‫درخواست مجوز...
‫متاسفانه باید اطلاع بدیم که...
‫- مقامات دولتی جوابمون رو دادن ‫- آره، شنیدم
‫الان قراره توی دهکده‌ی سورواگِن جشن بگیرن.
‫لیست روزنامه‌ی گاردین رو ننوشتن.
‫ولی ما نوشتیمش.
‫امروز هم روزی بودش. ‫و اینکه...
‫- امیدوارم فردا، روز شانست باشه ‫- ممنونم
‫هی تروند...
‫ازت خیلی ممنونم.
‫بدون تو از پسش بر نمیومدیم.
‫چرت و پرت نگو. ‫خداحافظ.
‫- سلام ‫- سلام ‫چه خبرا؟
‫اعتراف کرد که دنبال اریک رفته.
‫اما میگه هیچ دخالتی ‫توی وقوع اون حادثه نداشته.
‫خب، حالا می‌خواید باهاش چیکار کنین؟
‫بابت شهادت دروغی که داده متهم میشه.
‫شاید هم بابت ‫سهل‌انگاریش توی رانندگیش متهم بشه.
‫تا فردا همینجا می‌مونه.
‫تا فرد...چرا اینجا می‌مونه؟
‫باید ته و توی این قضیه رو در بیاریم.
‫شاید توی یه حادثه‌ی مرگبار ‫مقصر باشه.
‫درک می‌کنم. ‫ولی قرار نیست از کشور فرار کنه.
‫نیاز نیست اینجا بمونه...
‫فرانک. ‫خود تو الان نباید اینجا باشی!
‫تو گفتی همه‌چیز خوب پیش میره. ‫بهم کلک زدی!
‫همه‌چیز درست میشه.
‫قول بده مراقب مامانم هستی!
‫گندش بزنن.
‫اوه، می‌بینم که پادشاه قایق‌ها، ‫آقای موئن داره قایقش رو برق می‌ندازه.
‫اگه بخوای می‌تونم کمکت کنم.
‫نه نیازی نیست.
‫تقریباً کارم تموم‌ـه.
‫باشه.
‫همه‌چیز مرتبه؟
‫منظورم مراسم خاکسپاری و ‫مصاحبه با پلیس‌ها و ایناست...
‫فعلاً که منتظریم کارشون تموم بشه.
‫بعدش فوراً ‫مراسم خاکسپاری رو برگزار می‌کنیم.
‫با پلیس درباره‌ی اریک حرف زدی؟
‫آره. چطور مگه؟
‫گفتی بعد از اینکه ماشینش رو از دست داد ‫اومد اینجا تا ببینتت!؟
‫نه اریک نیومد اینجا. ‫اون اصلاً اینجا نبود.
‫ولی تو کنار کسی وایساده بودی ‫که کاملاً شبیهت بود!
‫عه، خب اشتباه متوجه شدی!
‫درسته، اون اینجا بود.
‫ولی قبل وقوع حادثه بود. ‫اون توی اون حادثه مُرد.
‫آهان.
‫درست میگم؟ ‫آره!
‫خواستم بهت بگم که...
‫اگه کمکی خواستی... ‫درخدمتم، آدام.
‫اگه دلت خواست الان بری بیرون ‫و یکی دو لیوان آبجو بخوری هم هستم...
‫هرچند به نظر میاد ‫بیشتر از اینها نیاز به آبجو داری.
‫- میشه بذاریمش برای یه وقت دیگه؟ ‫- حتماً
‫- عالیه. آخه امشب نمی‌تونم بیام بیرون ‫- می‌فهمم
‫- بعداً با هم حرف می‌زنیم ‫- باشه
‫- میشه یه قهوه بدی؟ ‫- قهوه؟ درست روبه‌روت‌ـه
‫اگه یه روز صبح من دیگه نباشم، ‫اینگرید خیلی خوشحال میشه.
‫به نظرم این اتفاق خوشحالش می‌کنه.
‫پس منتظر چی هستی؟
‫- چی؟ ‫- میگم منتظر چی هستی؟
‫چمیدونم.
‫شاید یه روزی بشه...
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.