..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫بعداً می‌بینمت، مویی-چان.
‫ممنون که همیشه ازم محافظت می‌کنی.
‫می‌خوام هرروز تمرین کنم تا بتونم یه ساحره عالی بشم!
‫پس بیا بازم همدیگه رو ببینم، خب؟
‫اوی، تویی که اونجایی!
‫آره داداش، با خود خودتم.
‫اوتوگی موریهیتو!
‫چه از اینورا.
‫اون‌روز خوب حقه‌ای سوار کردیا، نه؟!
‫جلبک ماهی؟
‫مگه یادت نمیاد؟ موموتاـم!
‫اینوزوکا!
‫ساروواتاری!
‫یاماموتو!
‫تو نباید خوش‌برخورد باشی؟
‫فکر نکن روز فارغ‌التحصیلی رو یادمون رفته!
‫وقتی داشتیم کامئی رو اذیت می‌کردیم، ‫نخود آش شدی و نجاتش دادی،
‫بعد جفتتون در رفتین شهر ریوگو!
‫لااقل داستانو به‌ترتیب بگو.
‫تازشم، الان مدل‌موی موموتا رو مسخره کردی، مگه نه؟
‫موموتا هرروز 30 دقیقه برای درست کردن موهاش می‌ذاره.
‫از خود زندگیشم براش مهمتره!
‫موموتارو، چه زندگی گهی داری.
‫خب گوناجا جراتان جرا!
‫لطفاً عین آدم حرف بزن!
‫بسه دیگه! بیاید بگیریمش بچه‌ها!
‫آره!
‫چی؟
‫تف توش، صاف وایسا!
‫چرا گذاشتی کتکت بزنن، موریهیتو؟
‫از قصد بهشون باختم، بابا.
‫اگه مقاومت می‌کردم، درب‌وداغون می‌شدن.
‫متوجهی این جمله رو بازنده‌های بدبخت می‌گن؟
‫موموتا همون پسره‌ست که وقتی بچه بودیم بهش مشت زدم.
‫بدجوری زخم‌وزیلیش کردم.
‫ولی این واسه خیلی‌وقت پیشه.
‫مهارت‌های لازم رو برای کنترل قدرتت یاد گرفتی.
‫جلوی اون لات‌ولوتا راحت‌تره بذارم کتکم بزنن و تمام.
‫موریهیتو، تو نیکو-چانو یادته؟
‫نیکوی ساحره؟
‫دردم گرفت!
‫وقتی سال چهارم بودیم،
‫گفت می‌خواد به سرزمین مقدس ساحره‌ها بره و تمرین کنه،
‫بعدشم جابه‌جا شدن.
‫آره. الان تمریناتش تموم شده داره برمی‌گرده خونه.
‫اینم گفت که می‌خواد تو رو آشنای خودش کنه.
‫تف کردن ناروتوـت قابل‌درکه.
‫درسته، آشناهای ساحره‌ها معمولاً حیوونن.
‫هرچند، در دوران بسیار دور،
‫بعضی آشناها به‌قدری جادو جذب می‌کردن ‫ که شکل انسانی می‌گرفتن.
‫این اتفاق برای یه آشنای گاو نر و ببر افتاد، ‫و اونا با انسان‌ها ازدواج کردن و بچه‌دار شدن.
‫و نوادگانشون امروزه به‌نام اوگر شناخته می‌شن.
‫به عبارتی، خاندان اوگرِ ما از تبار آشناهاست.
‫آره، درباره تاریخچه‌مون می‌دونم. ‫مسئله اینه توی این دوره زمونه
‫اینکه بخوای یکی نوچه‌ت بشه خیلی عجیبه.
‫مردم دیگه از اینکارا نمی‌کنن.
‫درحال‌حاضر خاندان‌هامون رابطه ارباب-نوکر ندارن،
‫اما یه پیمان قدیمی هنوز پابرجاست.
‫و ما هم باید از سنت‌ها پیروی کنیم.
‫پس چرا خودت انجامش نمی‌دی؟
‫باور کن،
‫خیلی دوست دارم که بخوام ‫ نوکر یه ساحره بچه‌دبستانی باشم،
‫دوست داری؟
‫ولی متأسفانه، فردا برای یه سفر کاری بلندمدت باید برم.
‫با اینکه به‌عنوان آشناش شناخته می‌شی، ‫ولی بیشتر انگار محافظشی.
‫محافظ؟
‫مادر نیکو-چان بنا به دلایل خاصی ‫ توی سرزمین مقدس‌شون موند،
‫برای همین تنها کسی که خونه میاد نیکو-چانه.
‫و تو هم اینجا تنها زندگی می‌کنی.
‫و از همین رو، تصمیم بر این شد که ‫ تو و نیکو-چان زیر یه‌سقف زندگی کنید.
‫از قصد اینطوری می‌کنی؟
‫آی آی، چه گندی خورد. ‫الان لوچ می‌شه.
‫عینک بیچاره‌م... ‫با اون نیکو...
‫چطور دلت میاد با عینکم اینکارو کنی؟
‫...زندگی کنم؟
‫امیدوارم مویی-چان حالش خوب باشه.
‫موریهیتو ام.
‫موییهیتو.
‫نمی‌تونی درست تلفظش کنی؟ ‫خب، حالا هرچی.
‫مو... موییهیتو.
‫مویی-چان!
‫موندم اون دست‌وپاچلفتی چقدر بزرگ شده.
‫چی شد...
‫یه‌ سارق پرجربزه؟
‫وقتی داشتم پرواز می‌کردم تعادلم به‌هم خورد،
‫بعدش کلاً کنترلمو از دست دادم. شرمنده.
‫وایسا، نکنه تو...
‫مویی-چان.
‫نیکو.
‫همینطور که قول دادیم، ‫باز همدیگه رو دیدیم.
‫خب، چی فکر می‌کنی؟
‫فکر می‌کنی ساحره خوبی شد-
‫قبل اون، بیا اتاقو تمیز کنیم.
‫عجب، فکرشو نمی‌کردم توی صفر ثانیه اتفاق بیفته.
‫فکرم می‌کردم واسش آماده شدم.
‫هیچ فکرشو نمی‌کردم توی صفر ثانیه از رسیدنت دردسر بسازی.
‫شـ ـ شرمنده، مویی-چان.
‫عیبی نداره، بهش دست نزن.
‫احتمالاً باید خسته باشی، ‫اونجا بشین و استراحت کن.
‫هوم.
‫چندتا کوکی که امروز صبح پختم بخور.
‫هوم.
‫چه مهربون.
‫مویی-چان چه مرد باکمالاتی شده!
‫تغییرشکلش از تمام انتظاراتم فراتر رفت!
‫هنوزم همون پسر مهربون و رک ‫و با همون موی سیخ‌شده‌شه!
‫اگه الان اینطوری باهم زندگی کنیم، ‫مطمئنم کلی اتفاقات ممکنه بیفته!
‫وایسا، کلی اتفاق؟ کلی اتفاق یعنی چی؟
‫حتی با اینکه یه اوگره، هنوزم یه مرده!
‫شرط می‌بندم اونم منو مثل یه زن نگاه می‌کنه.
‫چی می‌شه اگه فکرای هول‌بازی تو سرش داشته باشه؟!
‫نیکو.
‫اوه، بله؟
‫می‌دونم اینا همه یهویی داره اتفاق میفته، ‫و یکم خودمم توش موندم.
‫ولی امیدوارم بتونیم باهم کنار بیایم.
‫آره، منم همینطور. ‫و بابت این قضایا شرمنده.
‫چیزایی مثل این که محافظ و هم‌اتاقیم باشی...
‫مامانم همه رو سرخود تصمیم گرفت.
‫خب، اگه یه پیمان وسط باشه، ‫فقط می‌شه قبولش کرد دیگه، نه؟
‫می‌رم ترتیب شیشه‌ها رو بدم.
‫اوه، درسته.
‫می‌تونم با جادوم پنجره شکسته رو درست کنم!
‫جدی؟
‫نکنه یادت رفته من کی بودم؟
‫کسی که پنجره رو شکست.
‫برای استفاده از این طلسم، ‫به یه مدیوم نیاز دارم.
‫مدیوم؟
‫مویی-چان، وسیله‌ای داری که برات باارزش باشه؟
‫خیلی خوب نمی‌فهمم، ولی...
‫ماگ موردعلاقه مرغوبم چطوره؟ ‫خیلی برام باارزشه.
‫خیلی هم عالی.
‫خب، برو که رفتیم.
‫ترمیم ساحره!
‫واقعاً درست شد!
‫وای!
‫آب خوردن!
‫اون صدای چی بود؟
‫صدای شکستن ماگ قربانی‌شده بود که هزارتیکه شد.
‫وایسا چی؟! قربانی شد؟
‫خب می‌دونی،
‫این طلسم با احساسات و ‫ ارزش کسایی که وسیله رو دارن کار می‌کنه.
‫اولش اینو بگو! چقدرم بهش افتخار می‌کنی!
‫یعنی چی؟ بدجوری این ماگ رو دوست داشتم!
‫و همین احساسات بود که تونست پنجره رو درست کنه.
‫ولی خودت شکستیش!
‫د ـ درست می‌گی، فکر کنم باید ‫ وسایل خودمو استفاده می‌کردم، ها؟
‫ببخشید، مویی-چان.
‫گمونم به دردی نمی‌خورم.
‫آخرشم واسه همه‌چی به خودت اتکا می‌کنم، ‫درست مثل بچگی‌هامون.
‫نه، تغییر کردی.
‫بالأخره پنجره درست شده. ‫جادو واقعاً حرف نداره، ها؟
‫خیلی عوض شدی، نیکو.
‫جـ ـ جدی؟
‫در این صورت، بهت چندتا طلسم‌های دیگه‌مو نشون می‌دم!
‫نه، واقعاً لازم نیست...
‫کدومو بهت نشون بدم؟
‫فهمیدم! شاید جادویی که می‌تونه همه‌چی رو به نازکیِ کاغذ کنه.
‫چی هست؟
‫چیزی هست که بخوای به نازکیِ کاغذ بکنی؟
‫نخیر!
‫نگران نباش، ‫به حالت قبلی برمی‌گرده ها.
‫اینو بعد اینکه ماگ‌مو خرد خاکشیر کردی می‌گی!
‫ولی می‌خوام جادومو بهت نشون بدم.
‫اوه درسته. اصلاً روی خودم اجراش می‌کنم.
‫صاف صاف شو!
‫نیکو!
‫حالت خوبه، نیکو؟
‫مویی-چان، یکم...
‫نمی‌دونم چرا دیدم داره تلوتلو می‌خوره.
‫الان چه شکلی شدم؟
‫به نازکی کاغذ شدی!
‫ای وای من.
‫می‌خوام بالا بیارم.
‫دل و روده‌م داره پیچ می‌خوره.
‫بـ ـ باید به حالت قبلم برگردم.
‫حتماً شوخیت گرفته! نیکو!
‫مثل دونده پرش ارتفاع از روش رد شد!
‫این بی‌احتیاطیش یه‌ذره هم عوض نشده!
‫نیکو!
‫حالم بده. الانه که...
‫استفراغش شبیه کاغذ رنگیه!
‫وایسا!
‫لعنتی، تا کجا می‌خواد بره؟
‫لای درز افتادم؟ ‫لای درز افتاد؟
‫به‌خشکی!
‫نیکو! طلسمی چیزی نداری که از اون لا درت بیاره؟
‫نـ ـ ندارم.
‫اوه، بذار از خونه جاروبرقی بیارم.
‫مویی-چان، فکر کنم اوضاع بده.
‫فکر کنم طلسم قراره یکم دیگه از بین بره.
‫اگه اینجا به حالت قبل برگردم،
‫واقعی قراره صاف بشم.
‫چـ ـ چیکار کنم؟
‫اوی!
‫دور خونه من داری چه غلطی می‌کنی؟
‫جلبک ماهی! ‫موموتاـم!
‫عه، این خونه توئه؟
‫آره بابا! اینو می‌دونستی و اومدی انتقامتو ازم بگیری، ها؟
‫نه!
‫اوه درسته. جاروبرقی! ‫بذار جاروبرقی‌تو قرض بگیرم!
‫یه‌چیزی لای این درز گیر کرده و نمی‌تونم درش بیارم.
‫با همچین اخلاقی آدم درخواست می-
‫اگه می‌خوای به پاتم میفتم. ‫فقط بجنب!
‫چرا یهو جدی شدی؟
‫وقت نداریم!
‫چیه، دعوا داری؟
‫اوه وایسا، نمی‌تونی دیگه، ها؟
‫عجبا.
‫پسرت نمی‌دونه چطوری جلو خودشو بگیره؟
‫نـ ـ نه، تمومش کن!
‫بگیر!
‫مویی-چان!
‫الکی جلوی یه دختر قلدربازی درنیار!
‫حالا هم که نمی‌تونی بهم مشت بزنی!
‫بگیر! اینم بگیر! ‫مویی-چان! مویی-چان!
‫خوب تونستی جلوی خودتو بگیری. ‫بهت افتخار می‌کنم.
‫چرا اصلاً باید قدرت اوگرها رو داشته باشم؟
‫همش فقط دعواهایی الکی درست می‌کنه.
‫آخرش یا بهشون صدمه می‌زنم، ‫یا نمی‌تونم از کسی محافظت کنم.
‫هیچیش به‌درد نمی‌خوره.
‫اگه بخوای، موریهیتو، ‫می‌تونی تمریناتتو شروع کنی.
‫تمرین؟
‫تکنیک «کیگونگ اوگرها» نسل به نسل ‫ توی خاندان اوگرها منتقل می‌شه.
‫اگه یادش بگیری، می‌تونی قدرتتو بهتر کنترل کنی.
‫تازشم، اگه ازش استفاده نکنی، ‫همینکه صرفاً قدرت داشته باشی مهمه.
‫باعث قوی‌تر شدن قلبت می‌شه.
‫نظرت چیه، موریهیتو؟
‫آماده اینکار هستی؟
‫آره.
‫پس بیا بازم همدیگه رو ببینم، خب؟
‫جادویی یاد می‌گیرم که زخم‌ها رو خوب کنه.
‫درسته.
‫می‌شه فقط خوبش کرد.
‫چیزی واسه ترسیدن نیست.
‫ما جادو داریم.
‫پس می‌تونم فقط بزنم.
‫خیلی‌خب، فهمیدم! ‫جاروبرقی دیگه؟ الان میارم خدمتت!
‫سبک مبارزه کیگونگ...
‫باتون فلزی!
‫برای شکستن دیوار چیز خوبیه.
‫نیکو!
‫مویی-چان!
‫به‌موقع رسیدم.
‫عـــــه؟
‫وایسا ببینم، تو همون نیکو زمان بچگی‌مونی؟
‫اوه، تو همون قلدر، امم، جلبک ماهی؟
‫اینطوری نگو!
‫وایسا ببینم،
‫این دیوار اینجارو می‌خوای چیکار کنی؟ ‫رسماً ترکیده!
‫می‌دونم بابا.
‫نیکو، می‌تونی از ترمیم ساحره استفاده کنی؟
‫می‌تونم، ولی به یه‌چیز نیاز داریم که برای شخصی مهم باشه.
‫از اون لحاظ مشکلی نیست.
‫اون یه‌چیز داره که از زندگیش هم ارزشمندتره.
‫وایسید ببینم، دیوار درست شد ولی من کچل شدم!
‫مرسی که گذاشتی از موهات استفاده کنیم.
‫می‌شه لطفاً بگید چی شد؟ ‫شماها آخه چه جونورایی هستین؟!
‫آخرش عجب مصیبتی شد.
‫شرمنده مویی-چان.
‫راستی، گذاشتیم جلبک ماهی بهاشو بده، ‫مطمئنی اشکال نداره؟
‫مشکلی نیست.
‫الان دیگه بی‌حسابیم.
‫خب همه‌چی خوب تموم شد، ‫پس بیا بریم خونه.
‫اوه، می‌گم، مویی-چان؟
‫یه خواهشی ازت داشتم.
‫می‌دونم داری زندگی جدید شروع می‌کنی، ‫ولی این یکم زیاده‌روی نیست؟
‫دستام می‌خواد از جا کنده شه.
‫اوه بیخیال حالا.
‫تو یه اوگری، پس همچین چیزی باید برات راحت باشه.
‫فهمیدم!
‫برای آشنای نحیفم، ‫یه طلسم اجرا می‌کنم که کارو برات راحت کنه.
‫اَبَر سبک!
‫مویی-چان، الان برشون دار.
‫چه سبک!
‫عه، انقدر سبک بود که ناخودآگاه گفتم «چه سبک!»
‫یه طلسمه که وسایلو سبک می‌کنه! ‫ولی چرا قیافه‌تو اونطوری می‌کنی؟
‫تو بیا امتحانش کن.
‫عه؟
‫چه سبک!
‫نیکو، جادوت خیلی بدردبخوره ها.
‫درسته!
‫جادوی من خیلی بدردبخوره!
‫به اندازه کیف زیپ‌لاک بدردبخوره.
‫نیکو، قصد داری کل شهر رو باخبر کنی که یه ساحره‌ای؟
‫اگه مردم بفهمن می‌تونی از جادو استفاده کنی،
‫می‌تونه هرجور آدمیو سمتت بکشونه.
‫و این ممکنه خودتو توی وضعیت بدی بذاره.
‫پس یعنی می‌گی خودمو توی خونه حبس کنم؟
‫این قطعاً ریسک رو پایین میاره.
‫می‌فهمم حرفت چیه،
‫ولی خب، یه قانون سفت‌وسخت هست که می‌گه
‫ساحره‌ها از جادوشون باید برای کمک به مردم استفاده کنن.
‫جادوی ساحره‌های تازه‌کار هنوز بی‌ثباته.
‫بهترین راه برای به ثبات رسوندنش ‫تعامل با مردم، ساخت روابط،
‫و کمک به اطرافیانشونه.
‫در خلاف این عمل،
‫اگه تنها باشی، به سمت جادوی سیاه سوق پیدا می‌کنی.
‫پس می‌گی بهترین راه برای استفاده از جادوت ‫ تعامل با مردمه؟
‫آره، و می‌دونم این زحمت زیادی می‌شه برات،
‫ولی الان یکی از مهمترین دوران برای کامل‌کردن تمرینمه.
‫چون می‌خوام ساحره محشری بشم که می‌تونه به مردم کمک کنه!
‫پس نیکو یه رؤیا داشت، ها؟
‫که اینطور، فهمیدم.
‫من یه آشنام.
‫پس اگه می‌خوای یه ساحره اعظم شی، ‫پس کمکت می‌کنم بهش برسی.
‫آیا قراره با مویی سر قرار بریم؟
‫خب، یه‌جور انگار خیلی جدیه.
‫اگه هروقت سر قرار رفتیم، ‫فکر کنم وضعیت سنگینی بشه.
‫مثلاً برام پیام‌های بلندبالا می‌فرسته.
‫ولی می‌دونی چیه؟ ‫همین بخشش منو به فکر میندازه.
‫و یه‌جورایی منو به آتیش می‌کشه؟
‫آتیش گرفته!
‫اوهوم!
‫نه جدی، آتیش گرفته!
‫عه؟
‫آتیش!
‫عـــــــه!
‫یکی اون بالاست! ‫لطفاً کمکم کنید!
‫نمی‌تونه به‌موقع بیرون بیاد.
‫می‌رم نجاتش بدم!
‫نه، خیلی خطرناکه!
‫اصلاً می‌تونی موقع پرواز کسی رو نجات بدی؟
‫تازشم کلی آدم اینجاست.
‫ولی بهت گفتم دیگه...
‫جادو برای کمک به مردمه.
‫خیلی خب.
‫تو تمرکزتو روی پرواز بذار، ‫و من نجاتش می‌دم!
‫باشه!
‫کمک! یکی کمک-
‫حالت خوبه؟
‫اون دیگه چیه؟
‫یه‌چی رو هواست!
‫کس دیگه‌ای اونجاست؟
‫نه نه، فقط منم.
‫خیلی‌خب، پس بپر اینجا.
‫ها؟
‫چـ ـ چشم!
‫نیکو!
‫وزنمون خیلی سنگینه!
‫انگار چوب‌دستیم نمی‌تونه سه‌نفرو تحمل کنه!
‫الانه که بخوریم زمین!
‫نیکو! جادویی که باعث سبک شدن می‌شه رو روم اجرا کن!
‫باشه! اَبَر سبک!
‫تونستیم! مویی-چان، خیلی سبک شدیم!
‫خیلی هم عالی متعالی!
‫اعتمادتو بده دستم و همه‌چی ردیف‌مدیف می‌شه!
‫چه سرخوش!
‫اونه-سان، می‌تونی برای تشکر ازم شماره تماس ردوبدل کنیم؟
‫مویی-چان داره هیز می‌شه!
‫اوه درسته، اگه اَبَر سبک رو روی کسی بزنم، ‫شخصیتشون سرخوش می‌شه.
‫امم، اینجا اصلاً‌ چه‌خبره؟
‫به این راحتی روی هوا پرواز می‌کنیم. ‫شماها کی هستین؟
‫اوه، امم...
‫اینجارو باش، این دختره یه ساحره‌ست! ‫جادو جمبل و این حرفا، خفنه نه؟
‫چه سبک!
‫همینطوری بهش گفتی؟ ‫اونم وقتی این‌همه گفتی نگم!
‫ساحره؟
‫آره بابا! تازش منم یه اوگرم!
‫اوگر؟
‫زیادی داری حرف می‌زنی!
‫ای وای، انگار سه‌نفر هنوز خیلی زیاده.
‫هی بیخیال، نیکو-چان! قبل اینکه با داد و فریاد ‫ و با این جیگر بخوریم زمین
‫بیا ترمزمونو دم اون پارک بکشیم، می‌گیری چی می‌گم؟
‫مویی-چان، می‌شه یه‌دقه حرف نزنی. ‫خیلی خطرناکه!
‫ای بابا!
‫فرود خارق‌العاده!
‫چه سرخوش!
‫اوه، امم...
‫خیلی ممنون که زندگی‌مو نجات دادین.
‫یو! آره! وو!
‫آره!
‫چه شادن.
‫می‌گم، شماها حالا واقعاً...
‫ای وای من، مویی-چان!
‫کل وسایلمونو وسط خیابون ول کردیم!
‫چی شد؟
‫ما قبل خونه رفتن ‫یه توک‌پا می‌ریم وسایلمونو بچاپیم!
‫عزت زیاد، اونه-چان!
‫مرسی باهامون جادو بازی کردی!
‫واقعاً خیلی سرخوشن.
‫چقدر این سنگینه!
‫دستام دارن میفتن.
‫چرا وسایلمون انقدر سنگین شد؟
‫تأثیر طلسم از بین رفت، ‫به‌خاطر عواقبش هم سنگین‌تر شد.
‫عواقب؟ مگه عواقب داره؟
‫بـ ـ بدنم خیلی سنگین شده.
‫ا ـ انگار آهن بهم وصل کردن.
‫بازم عواقب داره؟
‫مـ ـ منم همینطور.
‫خب،‌ می‌گم...
‫پنجره می‌شکنه، تو به نازکیِ کاغذ می‌شی،
‫واسه خودت پرواز کردی، ‫و آخرش لای درز گیر کردی.
‫بعدشم یکی رو از آتیش نجات دادیم.
‫اگه قرار بود همچین روزی داشته باشم،
‫کاشکی یکی جلوجلو بهم می‌گفت.
‫باید بیشتر باهم مکالمه کنیم.
‫سخته که اینطوری به آدم تردید داشته باشی.
‫اصلاً دلیلی نمی‌بینم چرا نتونی.
‫هیشکی درکم نمی‌کنه. ‫دیگه هیچ‌جای امنی واسم نیست.
‫خیلی سنگینه، نیکو.
‫تو هم، مویی-چان.
‫زندگی جدیدمونو فردا شروع می‌کنیم،
‫شاید بی‌تجربه باشم، ولی امیدوارم ‫برای مدت زیادی ازم مراقبت کنین.
‫وقتی رو فوتون نشستی حرفای عجیب‌غریب نزن.
‫و تو اتاق خودت برو بخواب!
‫چـــشم.
‫می‌گم، مویی-چان.
‫امروز بابت همه‌چی ممنون.
‫محشره که اونطوری می‌تونی قدرت‌های اوگری‌تو کنترل کنی.
‫حتماً خیلی تمرین کردی.
‫آره، درسته.
‫یه پیشگویی هست که می‌گه دقیقاً یک سال دیگه از الان، ‫فاجعه‌ای سراغ نیکو میاد.
‫از اونجا که مادرش یه پیشگوئه، ‫تونست آینده نزدیک رو ببینه.
‫و این نتیجه‌ای بود که بهش رسید.
‫هنوز جزئیات رو نمی‌دونیم. ولی...
‫زمانی که سعی کرد راهی برای دفع این فاجعه پیدا کنه، ‫ به این جواب رسید.
‫«حافظ او یک آشنا خواهد بود.»
‫مأموریت من محافظت از نیکوـه.
‫باید حقیقت این که یه ساحره‌ست رو مخفی کنیم،
‫و سعی کنیم زیاد تو چشم نباشیم.
‫و برای انجام این کار...
‫مویی-چان.
‫عاشقتم.
‫برای سروسامون دادن دردسری که خودش درست می‌کنه...
‫باید اونم جزو مأموریت‌هام بذارم.
‫عه؟
‫چی شده؟
‫نه، چیزی نیست.
‫عـــه؟ نگرانم می‌کنی.
‫بدین‌گونه وضعیت نابسامان زندگی ‫ بین یک ساحره و یک اوگر آغاز می‌شود.
‫کلمات «آینده تیره و تار» همانند شاخی بر سر او تیر می‌کشد.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫صبح بخیر عزیزم!
‫قسمت اول چطور بود؟
‫آره همینطوره نه؟ خیلی خوش گذشت!
‫زیادی هیجان داری!
‫حرف یه پیشگویی مخوف وسطه ها!
‫ولی اینو باید راز نگه دارم.
‫اوه، این پیش‌نمایش قسمت بعده!
‫امم، خب، قسمت بعد! ‫پوششمون توی مدرسه لو رفت!
‫همه رو گفت!