‫اون خنده‌ت مثل همیشه حال به‌هم‌زنه.
‫این مادر نیکو، واکاتسوکی ایبوکی است.
‫این دفعه موفق می‌شم.
‫تخصص او در جادوی پیشگویی است.
‫136.
‫7، 1، 79، 4، 1.
‫شماره‌های زمزمه‌شده توسط کتاب، ‫شماره صفحه،
‫شماره خط، و شماره کلمه از شروع جمله است.
‫سپس با کنار هم گذاشتن کلمات تعیین‌شده،
‫اظهاریه‌ی پیشگویی قابل تشکیل است.
‫سگ و... قطره باران...
‫فاجعه به‌‌بار میارن.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫فشن‌های شفاف جدید بهاری
‫اگه دونه‌های قهوه تازه باشن،
‫و آب داغ روشون بریزیم،
‫مثل همبرگر پف می‌کنه و رایحه‌ی ‫ زیبا و غنی‌ای به مشام‌مون می‌خوره.
‫میزان آب داغ باید 16 برابر قهوه باشه.
‫ماگ موردعلاقه‌م اون روزی شکست، ‫ ولی یکی دیگه هدیه گرفتم.
‫ارزونه، ولی خیلی دوستش دارم.
‫داشتن یه لحظه سکوت، ‫یکی از بخش‌های اساسیِ روتین صبحگاهی‌مه.
‫واقعاً خوشحالم که توی آخرهفته‌م ‫ می‌تونم همچین لحظه‌ای داشته باشم.
‫صبح بخیر!
‫خب، نظرت چیه، مویی-چان؟
‫لباس خواب کله‌ی صبح هم‌اتاقیتو ببین.
‫یه جذابیت آسیب‌پذیر، ‫در عین حفظ بانمکی معصومانه.
‫از وقت‌گذرونی با این حوریِ جذاب ‫ و بانمک نهایت لذت رو ببر!
‫همممممم.
‫چه صورت بی‌احساسی.
‫شوخیت گرفته؟ چه مرگشه؟ ‫الان مثلاً باید بگی:
‫«آهای، انقدر اینطوری تو خونه ول نچرخ ‫و برو لباستو عوض کن.» مگه نه؟
‫اوه، بیدار شدی.
‫این چه وضعشه؟ داری با یه دختر زیر یه‌سقف ‫زندگی می‌کنی و فقط همینو می‌گی؟
‫صرفاً چون آخرهفته‌ست دلیل نمی‌شه ‫ تنبل‌بازی دربیاری. زودباش برو لباستو عوض کن.
‫مثل مامانم حرف می‌زنه.
‫ولی خب، لباس‌هات همه شبیه همدیگه‌ان.
‫واقعاً شبیه همدیگه‌ان.
‫همه‌شون یک‌تکه‌ی کتون قدیمی‌ان،
‫ولی چون جزئیات و رنگ‌شون فرق می‌کرد، ‫حس می‌کردم چیزای مختلف دارم.
‫ولی به چشم بقیه مردم ‫ ظاهرشون باهم فرقی نداره، ها؟
‫و دختر دبیرستانی‌های امروزی همه خوش‌پوشن.
‫کارا-چان یه مجله فشن بهم داد، ‫ولی من همچین لباس‌های قشنگی ندارم.
‫پس بگو چرا مویی-چان بی‌احساس بهم نگاه کرد.
‫همممممم.
‫فکر کنم بهتره برای شیک‌پوش بودن ‫ یکم تلاش به خرج بدم.
‫تلاش، ها؟
‫تلاش...
‫تلاش.
‫یا می‌تونم از جادو استفاده کنم.
‫نیکو تصمیم گرفت از جادو استفاده کند!
‫پالپ فشن!
‫این طلسم، لباسی را از یک عکس تولید می‌کند.
‫ایول، این به‌نظر شیک میاد.
‫با این‌حال، از اونجایی که عکس‌ها ‫تنها یک طرف از لباس را نشان می‌دهند،
‫طرف دیگرِ لباس شفاف و بدن‌نما است.
‫خدایی این دیگه چه‌جور طلسمیه؟
‫اینطوری باید حواسم باشه پشتمو نشون ندم.
‫وگرنه اگه مویی-چان پشتمو ببینه، ‫بلوغ عاشقانه‌م به باد فنا می‌ره.
‫ولی شاید دلم می‌خواد ببینه.
‫فقط جلوشو.
‫باید عزممو جزم کنم.
‫باید جذابیت زنونه‌ی دخترهای امروزی رو نشونش بدم!
‫چی شده، نیکو؟
‫نگاه نکن!
‫عه؟
‫چیزه، این یه تمرین برای از پهلو راه رفتنه!
‫واقعاً؟
‫اول، کف دستاتو روی هم می‌ذاری.
‫و بعدش وارد عمل می‌شی!
‫رئیس نترو؟ ‫شخصیت هانتر هانتر
‫به هیچ‌وجه نباید به حریف خود پشت کند.
‫تمرکزِ نیکو همانند یک کشتی‌گیر ‫در صحنه مسابقات المپیک بود
‫فکر کنم یکی دیگه بریزم.
‫آزار جنسی!
‫چرا؟
‫فقط از سرجات تکون نخور.
‫سرجات بشین.
‫ها؟ امم، باشه.
‫خب، نظرت چیه، مویی-چان؟
‫ژست گارسون‌هاست؟
‫نخیر!
‫دارم نظرتو درمورد لباسم می‌خوام.
‫اوه.
‫به‌نظر قشنگه.
‫نمی‌دونسم لباس‌های این‌شکلی هم داری.
‫البته نصف لباس.
‫اوه، فهمیدم.
‫لباس پوشیدی که بریم بیرون، نه؟
‫باشه، بیا بریم.
‫دیوونه شدی؟
‫عه؟
‫می‌خوای با این سر و وضع بیام بیرون؟ دیوونه‌ای؟!
‫چرا؟ مگه حرف بدی زدم؟
‫نه، فقط دلم می‌خواست تو ببینیش.
‫که اینطور.
‫ولی من طرز لباس پوشیدن معمولیتو هم دوست دارم.
‫این مدل لباس‌ها هم خوبن. ‫ولی لباس‌های همیشگی‌ت یه حس قشنگ و راحتی دارن.
‫ولی بیشتر از هرچیزی، به‌نظرم لباسی که ‫ آدم دوست داره بپوشه بیشتر بهش میاد.
‫مـ ـ می‌رم لباس عوض کنم!
‫این روزا همچین لباسایی مُده؟
‫معلومه که نه! چشماتو درویش کن!
‫آره، این قشنگه.
‫خیلی بهت میاد. قلبمو به تپش انداخت.
‫وای!
‫فکر می‌کردم مویی-چان از این آدمای ساکت و بی‌تفاوت باشه،
‫ولی در واقع روراست ازت تعریف می‌کنه.
‫اوه، خیلی عاشقشم.
‫هه؟
‫می‌تونم از نزدیک‌تر نگاه کنم.
‫باشه.
‫الان می‌خواد بوسم کنه؟
‫این چین‌های پرجزئیات...
‫این حاشیه و دوخت مخصوص پارچه‌های کتون قدیمی...
‫این روپوش قدیمی برای چه دوره‌ایه؟
‫دوره؟
‫ها؟ خـ ـ خیلی مطمئن نیستم.
‫ولی تمام لباسام یه‌سری لباس دست‌دومن که ‫ از سمت مادر مادربزرگِ فرانسویم بهم رسیده.
‫می‌دونستم!
‫با یه نگاه به پارچه‌ش حدس ‌زدم ‫باید برای دهه 1920 اینطورا باشه.
‫می‌فهمی این چه گنجیه؟
‫چی؟
‫پس دلیلی که قلبت به تپش افتاد...
‫من عاشق پوشاک اروپایی‌ام.
‫یه خوره لباسای قدیمی.
‫جدی‌جدی حرف نداره.
‫مخصوصاً لباس عتیقه فرانسوی فوق‌العاده‌ست.
‫فرم لباس، جنس پارچه، و جزئیاتش.
‫همه‌شون یه حسی توشون دارن که ‫ تو این دوره‌زمونه نمی‌شه بازسازی کرد.
‫هوم، واقعاً بی‌نظیره.
‫خیلی هم دربارش می‌دونه!
‫راستی، این ژاکتی که بیشتر وقتا تنمه...
‫در واقع یه ژاکت چرم موش‌کور ‫ برای آدولف لافونتِ سال 1940ـه.
‫یه کلمه‌شو هم نفهمیدم!
‫اصلاً درکت نمی‌کنم، مویی-چان.
‫قلبت واسه لباس‌ها غش می‌ره... ‫مثلاً باسنمو دیدی ها.
‫همممممممم.
‫این قیافه چیه!
‫اینو فهمیدم که شفافه،
‫ولی در واقع به‌خاطر انعکاس نور چیزی نتونستم ببینم.
‫تازشم یه سطل آشغال همون لحظه سمتم پرت شد.
‫از اینکه چیزی ندیده خوشحالم، ‫ولی رو اعصابه که عین خیالش نیست.
‫پس مویی‌-چان، به بقیه آدما هیچ علاقه‌ای نداری؟
‫حتی با اینکه باهم زندگی می‌کنیم، ‫انگار نه انگار که من اینجام.
‫هیچم اینطور نیست.
‫خیلی هم هست! حتماً ترجیح می‌دی تنهایی وقتتو بگذرونی.
‫احتمالاً وقتی من اومدم ‫ با خودت گفتی اینجا شلوغ شده.
‫اون تیکه‌ش درسته.
‫واقعاً که، اصلاً نمی‌فهمم چی تو فکرشه.
‫حالا که اینطوره بقیه روز باهاش حرف نمی‌زنم.
‫بچه که بودم، فقط من بودم و بابام.
‫سر همین به این نتیجه رسیدم ‫ یکم شلوغی زیادم بد نیست.
‫هـــــوم.
‫هر لباسی که تو تنت راحت‌تره بپوش.
‫ولی اون لباسای یکم پیش هم بهت میومد.
‫فقط یکم هیجان‌زده شدم که فهمیدم...
‫سلیقه لباس پوشیدنمون شبیه همه.
‫بابتش شرمنده.
‫اوه، مشکلی نیست.
‫خیلی‌خب، حالا که هوا خوبه،
‫بنتو درست می‌کنم و بریم بیرون ناهار بخوریم.
‫باشه!
‫خود نیکو متوجه نبود که ‫در عرض یک دقیقه ‫در دام رومئوی از همه‌جا بی‌خبر گیر افتاده.
‫پیک ساحره ‫پیک چقدر بار آورده.
‫اینا همش مال منه. ‫از مامانم خواستم اینارو واسم بفرسته.
‫توش اصلاً چیه؟
‫گمونم فقط باید مانگا باشه.
‫یه‌سریا مثل کوچیکامه، گولگو 13، و اویشینبو.
‫این کتابا بدجوری طولانی‌ان انگار!
‫برای موریهیتو ‫یه نامه؟
‫حتماً‌ از طرف مامانمه.
‫از طرف ایبوکی-سان، برای من؟
‫واقعاً متأسفم که خواسته زیادی ازت داشتم.
‫به گزینه‌های دیگه هم فکر کردم،
‫ولی به‌نظرم بهترین کار اینه که ‫ تو مراقبش باشی، موریهیتو-کون.
‫من درحال‌حاضر توی روستایی به‌نام یوزنکیو زندگی می‌کنم.
‫زمانی که شکار ساحره‌ها در بقیه کشورها آغاز شد،
‫ساحره‌ها به اینجا در ژاپن پناه آوردن ‫و به سرزمین مقدس جدیدشون تبدیلش کردن.
‫نیکو اینجا تمریناتشو انجام داد.
‫من تصمیم گرفتم اینجا بمونم...
‫چون اینجا بهترین مکان برای افزایش انرژی جادویی‌مه.
‫پیشگویی‌ها به مقدار عظیمی قدرت جادویی نیاز دارن،
‫و توی وضعیت فعلیم، ‫نمی‌تونم با اطمینان بگم احتمال موفقیتم بالاست.
‫به منظور اینکه اطلاعات دقیقی ‫ در رابطه با فاجعه‌ی نیکو به‌دست بیارم،
‫توی این مناطق می‌مونم و سخت‌تر تمرین می‌کنم.
‫تا اون زمان ازت خواهش می‌کنم از نیکو محافظت کن.
‫می‌شه ازت بخوام حواست به درس‌ها، ‫ و خرج و مخارجش هم باشه؟
‫و لطفاً نیکو رو لوس نکن ‫و هرموقع لازمه دعواش کن.
‫انگار خیلی روم حساب کرده ها.
‫واقعاً از همون زمانی که بچه بودین زیاد کمکش می‌کردی.
‫از مویی-چان خواستم توی پروژه علومم کمک کنه.
‫ای بابا، باید سعی کنی خودت تنهایی کارهاتو انجام بدی.
‫انقدر همیشه به موریهیتو-کون اتکا نکن.
‫خیلی ازت ممنونم، موریهیتو-کون.
‫مویی-چان، تموم نشد؟
‫می‌شه کمکم کنی این جعبه‌ها رو ببرم؟
‫خودت باید تنهایی کاراتو بکنی!
‫عــه؟
‫لوس بار میای! دعوات می‌کنما!
‫ای وای، نامه‌ی مامانو خونده، ‫سر همین احساس مسئولیتش سربه‌فلک کشیده!
‫بـ ـ باشه بابا، خودم می‌برمشون.
‫اَبَر سبـ ـ
‫اونطوری نه!
‫نباید از جادو واسه اینکارا استفاده کنی.
‫عواقبی که بعدش اتفاق میفته ‫و سنگین شدن اخلاقت رو یادت رفته؟
‫وایسا ببینم، داری می‌گی از زنای سنگین متنفری؟ درد داشت.
‫چرا از الان حرفای سنگین می‌زنی؟
‫برای آسون کردن کارا به جادو اتکا نکن.
‫کوچیکامه و گولگوی خودته، ‫پس خودتم برشون دار.
‫ولی گولگو واسه مامانمه...
‫یه طلسم هست که می‌ذاره خودم بلندشون کنم، ‫ و همینطور کارآمدتر هم هست.
‫دابلیت!
‫دوتا شد!
‫نظرت چیه؟
‫خفنه، نه؟
‫کوچول شد.
‫وقتی اون جادو دو قسمتت می‌کنه، ‫نکنه اندازه‌ت هم دو تیکه می‌شه؟
‫خیلی‌خب، بیا شروع کنیم.
‫فکر خوبیه، بریم تو کارش.
‫یک دو، یک... دو.
‫آه، چقدر سنگینه.
‫بذار کمکت کنم.
‫آماده، برو...
‫آب خوردن، آب خوردن.
‫وایسا، وایسا، وایسا! ‫فایده‌ش دیگه چیه؟
‫این هیچیشم کارآمدتر نیست.
‫درسته دوتا شدی، ولی فقط داری ‫ جعبه به‌اندازه یه‌نفرو بلند می‌کنی!
‫عقلتم از وسط نصف شده.
‫جادو چقدر مفیده!
‫جوری رفتار نکنید انگار کار خاصی کردین، احمقا!
‫آب خوردن، آب خوردن.
‫عجبا، باید حواسم بهشون باشه.
‫هی می‌گم، اگه دوباره دابلیت اجرا کنیم،
‫اونطوری دوتای الان‌مون به چهارتا تقسیم نمی‌شیم؟
‫همینه!
‫کجاش دقیقا؟!
‫دابلیت!
‫اندازه‌شون یک‌چهارم شد!
‫آماده، و بریم!
‫دارم می‌گم فرقی نداره!
‫این طلسم به‌درد نمی‌خوره، ‫ چون هرچقدر هم تقسیم شین آخرش کار همون یه‌نفرو می‌کنین!
‫خب اینکه مشخصه!
‫اگه بتونی تاابد یه‌چیزو کپی کنی ‫ تمام مشکلات خورد و خوراک و انرژی از بین می‌ره.
‫من می‌گم، «بوق بوق.»
‫پس منم می‌گم، «یک دو، یک دو.»
‫پس منم می‌گم «یک دو، یک دو!»
‫پس اگه اینطوره منم می‌گم، «یک دو، یک دو.»
‫یک دو!
‫بوق بوق!
‫یک دو!
‫بوق بوق!
‫یک دو!
‫بوق بوق!
‫یک دو!
‫بوق بوق!
‫همگــــی...
‫توقف!
‫بوق بوق!
‫چی بگم!
‫نمی‌خواد، خودم می‌برم.
‫چقدر زود تمومش کردیم.
‫چقدر قویه.
‫قشنگ یه شرکت حمل‌ونقل اوگره.
‫آهای، انقدر بازیگوشی نکن و یه‌نفر شو.
‫فقط یکم دیگه!
‫از این محوطه بیرون نریدا، خب؟
‫چــــشـــــم!
‫مگه معلم پیش‌دبستانی‌ام؟
‫اوه درسته، نامه رو تموم نکرده بودم.
‫یه‌چیز دیگه هست که می‌خواستم بهت بگم.
‫راستش به پیشگویی جدیدی رسیدم.
‫پیشگویی جدید؟
‫سگ و قطرات باران فاجعه به‌بار خواهد آورد.
‫سگ و قطرات باران؟ توی بارون؟ ‫این یعنی چی؟
‫یعنی حمله‌ی یه سگ فاجعه‌ست؟ وایسا ببینم...
‫مویی-چــــــــان!
‫نیکو!
‫حالت خوبه؟
‫اوه، خیلی شرمنده! ‫چمپ از افسارش فرار کرد.
‫می‌دونم بعضی‌وقتا سگا می‌تونن قلاده‌شونو دربیارن.
‫پس این‌بار ازش چشم‌پوشی می‌کنم.
‫هرچند، امیدوارم شما هم وقتی ‫ اون رومو نشون دادم ازش چشم‌پوشی کنین.
‫خـ ـ خیلی خیلی ببخشید.
‫حتماً‌ خیلی ترسناک بود. ‫بیاید بریم خونه، باشه؟
‫مویی-چــــان!
‫خیلی شرمنده.
‫زیادی جوگیر شدم و...
‫چهارتا شدم و خوش گذرونی کردم، ‫ولی آخرش کاری کردم زخمی بشی.
‫گفتم که عیبی نداره.
‫خوشحالم که خودت صدمه ندیدی.
‫اوهوم.
‫بذار برات قهوه درست می‌کنم. ‫واسه خودمم شیر می‌ذارم.
‫جادویی روی این نماد اجرا می‌کنم که ‫ وقتی فاجعه‌ی نیکو اتفاق افتاد، ناپدید بشه.
‫اینطوری راحت‌تر می‌شه فهمید که ‫ فاجعه‌ی نیکو اتفاق افتاده یا نه.
‫هنوز ناپدید نشده، ‫پس یعنی فاجعه اون سگ نبوده.
‫سگ و قطرات باران. ‫یعنی چه‌جور فاجعه‌ای می‌تونه باشه؟
‫یعنی قراره توی یه روز بارونی اتفاق بیفته؟
‫فقط دونستن همین خیلی کمک می‌کنه.
‫از غرب ژاپن تا منطقه کانتو، ‫ آب‌و‌هوای جوی کاهش می‌یابد.
‫از امروز عصر نیز این روند کاهشی ادامه خواهد داشت.
‫هردو یکم خسجات کشیدن
‫بعد اینکه پشتشو دید
‫هردو یکم خسجات کشیدن
‫بعد اینکه پشتشو دید
‫کلی سگ و چک‌چک باران
‫هورا، تونستیم کوشینویا یوکان بگیریم.
‫چرا حتماً باید وسط بارون میومدیم بیرون؟
‫شرمنده. بهترین روش برای ‫برگردوندن قدرت جادوییم خوردن لوبیا قرمزه.
‫ولی تو می‌تونستی خونه بمونیا، مویی-چان.
‫ولی خب پیشگویی... سرفه، سرفه.
‫چیزی نیست. بیا زودتر بریم خونه.
‫هوم.
‫احتمالاً بهتره درباره‌ی پیشگویی بهش بگم.
‫نمی‌خوام کاری کنم نگران چیزی بشه.
‫ولی نمی‌دونم، شاید بهتر باشه درموردش بهش بگم.
‫و یدونه انیمه به‌اسم واندر فول-فول هست که انقدر بانمکه که نگو.
‫الان با یه‌سری کافه‌ها همکاری کردن،
‫تو این‌جور چیزا رو دوست داری؟
‫اگه مسئله این باشه، می‌تونم به‌عنوان راهی برای ‫دوری از خطر بهش نگاه کنم. ولی بازم...
‫یعنی چی؟ حتی به یه‌کلمه از حرفامم گوش نمی‌دی.
‫اوه، شرمنده. درباره چی حرف می‌زدی؟
‫درباره انیمه‌ایه که توش یه سگ-
‫سگ؟! سگه چی شده؟
‫داری می‌ترسونیم، مویی-چان.
‫اوه، ببخشید.
‫خب درباره چی می‌گفتی؟
‫اصلاً ولش کن!
‫به‌هرحال، توی روزای بارونی باید مراقب باشم.
‫اگه اتفاقی بیفته، باید بتونم از نیکو محافظت کنم.
‫نیکو.
‫بیا زیر چترم.
‫مویی-چان یه حرکت انفجاری پیاده کرد.
‫خیلی شوکه شدم که یهویی منو زیر چترش دعوت کرده.
‫امیدوارم یکی مارو اینطوری ببینه.
‫عه؟ هی، نیکو-چان.
‫کارا-چان.
‫عه؟ چی؟ شما دوتا زیر یه چترین؟
‫آهای، نیکو، انقدر عشق‌بازی نکن و باهام بیا خرید.
‫شرمنده الان نمی‌تونم
‫واسه من «شرمنده، الان نمی‌تونم.» نکن! ‫چقدر رو اعصاب!
‫ها؟ این راه خونه نیستا. ‫جایی می‌خوایم بریم؟
‫آره.
‫این قطعاً اعتراف عشقه!
‫نیکو.
‫من آماده‌ام.
‫ها؟ چتر رو بگیر و عقب وایسا.
‫ها؟
‫اون مخفی‌کاری بخوره تو سرت. بیا بیرون.
‫می‌دونم داشتی دنبالمون می‌کردی.
‫عه؟ یکی تعقیبمون می‌کرد؟
‫آره.
‫باورم نمی‌شه از الان طرفدار دارم.
‫صد سال سیاه.
‫این یارو توی قایم شدن خیلی خوبه.
‫شک دارم کسی غیر من متوجهش می‌شد.
‫کار خودته؟ ‫یعنی امروز روز فاجعه‌ست؟
‫زودباش خودتو نشون بده.
‫کسیه که من می‌شناسم؟
‫یا کسیه که منو می‌شناسه؟
‫یعنی کیه؟
‫خدایی، کیه؟
‫واندر فول-فول‌ـه!
‫خب اون کیه؟!
‫شخصیت اصلی یه انیمه‌ست که من دوست دارم.
‫خود کاراکترش برام مهم نیست.
‫سگ، و قطرات باران.
‫تو دقیقاً کی هستی؟
‫ظاهرش قوی به‌نظر نمیاد، ‫ولی راه حمله‌ای باز نذاشته. چه بسا...
‫آماده مبارزه‌ای، مگه نه؟
‫سریعه! ولی من قوی‌ترم. ‫می‌تونم ببرم.
‫یه چوب‌دستی؟
‫مویی-چان!
‫جلو نیا!
‫گاردمو پایین آوردم. این یارو...
‫می‌تونه باد رو کنترل کنه.
‫اگه داری به من حمله می‌کنی، ‫یعنی دشمن نیکویی.
‫پس دیگه بهت آسون نمی‌گیرم.
‫سبک مبارزه کیگونگ اوگر، آتش اوگر!
‫اون یه تکنیک ظاهری بود که یه توهم بهت نشون می‌ده.
‫شرمنده رفیق، ولی به‌جای جدی مبارزه کردن،
‫مهمتره که بفهمم کدوم خری هستی.
‫حالا زود باش و صورتتو نشونم بده.
‫تو...
‫کی‌ای؟
‫کان-چان!
‫نیکــــــــو!
‫پس تو بودی، کان-چان؟
‫چرا انقدر لفتش دادی!
‫از نحوه مبارزه‌م باید می‌فهمیدی.
‫تو می‌شناسیش، نیکو؟
‫آره! بذار معرفی کنم. ‫این کان-چان‌ـه!
‫اونو که فهمیدم!
‫کان-چان یه تنگوـه که توی کوهستانی که ‫ توش تمرین می‌کردم زندگی می‌کنه.
‫تنگو؟
‫بابت حمله کردنم شرمنده،‌ اوگر، ‫ولی می‌خواستم مهارت‌هاتو بسنجم.
‫کازاماتسوری کانشی.
‫منم اینجام تا از نیکو محافظت کنم.
‫من آشنای کلاغش هستم.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫مرد نقاب‌دار بالأخره روبروی ما ظاهر شد.
‫کان-چانه.
‫و در پشت اون نقاب یه آشنای کلاغ بود!
‫اسمش کان-چانه ها.
‫یعنی این مرد چه کسیه؟
‫کان-چانه دیگه!
‫قسمت بعد، ‫«مرگ جویی ویلر.»
‫اون کیه؟!