‫یه خواهشی ازت داشتم.
‫ازت می‌خوام این کاغذ پاره‌ها رو سرهم کنی.
‫عه؟
‫اتفاقی یه‌چیز خیلی مهمو انداختم توی کاغذ خُردکن،
‫سر همینم، اگه بتونی از اون طلسمه استفاده کنی خوبه.
‫می‌دونم قراره بهاشو بدم.
‫بیا! این ارزشمندترین لباسمه.
‫کارا-چان، برای اینکه ترمیمِ ساحره کار کنه،
‫نیازه که اون تیکه‌ها تنها باشن و کم‌وکسری‌ای بینشون نباشه.
‫عه؟
‫از اونجا که کلی تیکه‌کاغذِ دیگه توش قاتی شده،
‫شاید به صدتا از اون لباس‌ها نیاز باشه.
‫ای وای!
‫شرمنده.
‫نه، حس بدی پیدا کردم شما رو صبحِ تعطیل کشوندم اینجا.
‫خب، حالا چی بود؟
‫چرا همچین ورق مهمیو انداختی توی کاغذ خُردکن؟
‫یه نامه بود که برای من فرستادن.
‫از طرف مامانم بود که پارسال به‌خاطر یه بیماری فوت شد.
‫کسی که اونو توی خُردکن انداخت...
‫بابام بود.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫کارای عزیزم
‫بابا؟
‫چی داری می‌خونی؟
‫خانم مینامی کارا
‫ها؟ اون دست‌خط مامانه.
‫نکنه وقتی مامان زنده بود برام یه نامه نوشت؟
‫نه، این...
‫چرا تو باز کردی داری می‌خونیش؟
‫بده ببینم!
‫نه، نمی‌تونی بخونیش!
‫چرا؟ بدش من!
‫شرمنده. جدی می‌گم.
‫چطور تونستی؟!
‫از اون زمان دیگه باهاش حرف نزدم.
‫پس یعنی چیزی توی این نوشته شده که نمی‌خواست ببینی.
‫ولی خیلی بدجنسه که بخواد تیکه‌تیکه‌ش کنه.
‫خیلی‌خب، فهمیدم، کارا-چان.
‫با جادو نامه رو بازسازی می‌کنیم و می‌فهمیم چی توش نوشته شده بود.
‫ولی مگه نگفتی با این وضعیتش... ها؟
‫داری چیکار می‌کنی، نیکو؟
‫دارم تیکه‌های نامه رو جدا می‌کنم.
‫شوخیت گرفته؟
‫به‌سختی می‌تونی ببینیش، ولی این کاغذ رنگِ سبز توش داره.
‫و اگه خوب دقت کنی، جدا کردنش از تیکه‌های دیگه راحته.
‫منم کمک می‌کنم.
‫نه، اصلاً لازم نیست.
‫نیازی نیست همچین کار طاقت‌فرسایی رو انجام بدین.
‫کارا، تو احتمالاً‌ ندونی،
‫ولی من وقتی کلاس چهارم بودم، ‫ فقط با خلال‌دندون قلعه‌ی اوساکا رو ساختم.
‫خب معلومه، روحمم خبر نداشت چه اراده راسخی داری.
‫تو همیشه هوامونو داری، کارا-چان.
‫خیلی خوشحال شدم وقتی برای کمک پیشم اومدی.
‫پس با جادو هم نشده، می‌خوام از هر روشی که می‌تونم کمکت کنم.
‫فکر کنم اینطوری حس بهتری هم پیدا می‌کنم.
‫نیکو.
‫فـــــــشـــــــار!
‫این یه‌جورایی باحالم هستا، نه؟
‫آره! بدجوری تمرکز می‌طلبه.
‫می‌شه فقط به کار ادامه بدین؟
‫موندم تا شب تموم می‌شه یا نه.
‫راستشو بخواید، فکر کنم الانشم بدونم چی توی نامه نوشته شده.
‫عه؟
‫خانواده‌م ازم مخفی نگهش می‌دارن، ولی از قبل می‌دونم.
‫اینکه بابام، پدر واقعیم نیست.
‫وقتی کلاس هفتم بودم، رفتم خونه‌ی یکی از فامیلامون.
‫کارا-چان بچه‌ی ازدواج قبلیش بوده.
‫شنیدم خیلی دردسرساز هم شد، ‫چون با باباش خوب کنار نمیومد.
‫خب درسته، غافلگیر شدم، ‫ولی خیال کردم به فکر خوشبختیم باشن.
‫سر همین تظاهر کردم که نمی‌دونم.
‫مهم نیست اگه رابطه‌ی خونی باهم داشته باشیم یا نه.
‫چون کسی که منو بزرگ کرد، بابا بود.
‫ولی فکر کنم این مسئله باباتو اذیت می‌کرده.
‫آره.
‫ولی من که دیگه قبولش کرده بودم، و فکر می‌کردم بابام، پدر واقعیم باشه.
‫هنوزم که هنوزه اینطوریه.
‫تمومش کردیم!
‫کم‌کم حس می‌کردم طلا راحت‌تر ازش درمیاد.
‫باورم نمی‌شه، ولی خسته نباشین.
‫امم...
‫واقعاً ازتون ممنونم که اینکارو برای من کردین.
‫خب، بیاین طلسمو اجرا کنیم.
‫ترمیم ساحره!
‫درست شد!
‫تونستی!
‫نامه‌ی مامان...
‫خب چی نوشته، کارا-چان؟
‫بذار ببینم...
‫کارای عزیزم، متأسفم.
‫در رابطه با بیماری، باورم به اینه که ‫ کار سرنوشت باشه و دیگه قبولش کردم.
‫احتمالاً دیگه به‌زودی راهمو از این دنیا جدا کنم.
‫نمی‌خواستم چیزی بینمون تغییر کنه،
‫برای همین این نامه رو می‌نویسم ‫ تا چیزی که منتظر گفتنش بودمو بهت بگم.
‫کارا.
‫تو یه بچه از ازدواج قبلیِ پدرت بودی.
‫وایسا، از سمت پدرم؟
‫چی؟
‫مادری که تو رو به‌دنیا آورد،
‫قبل اینکه اون و پدرت بتونن ازدواج کنن غیبش زد.
‫پس به‌عنوان یه تک سرپرست، ‫ پدرت تنهایی بزرگت کرد، و منو بعدش دید.
‫امکان نداره! پس بابام پدرِ واقعی‌مه و...
‫کسی که باهاش رابطه‌ای نداشتی...
‫مادرت بود.
‫کارا!
‫بابا.
‫اون نامه، چطوری...
‫ما بازسازیش کردیم.
‫تو مخالف این تصمیم بودی، ‫سر همین مادرش خواست از طریق نامه بهش بگه.
‫مادرش حتماً به‌خاطر دروغ گفتن احساس گناه می‌کرد، ‫چون اون کسی بود که رابطه‌ی خونی باهاش نداره.
‫این نامه‌ی کارا-سانه.
‫تو نمی‌تونی احساسات شخصی‌تو واردش کنی.
‫بعد از فوت شدنِ میوکی، اون نامه از طریق پُست رسید.
‫اول که دیدمش، حسم بهم گفت چیه و قایمش کردم.
‫دیگه فوت شده بود، و اگه کارا می‌فهمید که مادر واقعیش نبوده،
‫از این ترسیدم که دیگه رابطه مادر-دختری‌ای بینشون نمونه.
‫اون دوتا واقعاً شبیه همدیگه بودن.
‫بدتر اینکه، کارا به این افتخار می‌کرد که به مادرش رفته.
‫احمق!
‫برام مهم نیست با کی رابطه‌ی خونی دارم. ‫من قرار نیست تغییر کنم!
‫درست می‌گی.
‫تو همچین بچه‌ای هستی. اشتباه می‌کردم.
‫می‌شه منو ببخشی، کارا؟
‫متأسفم، میوکی.
‫بابا!
‫کارا-چان، یه‌سری چیزای دیگه هم توی نامه نوشته شده.
‫لطفاً این خودخواهی‌مو ببخش.
‫فکر می‌کردم بهتر باشه که وقتی هنوز کوچیکی ازت مخفیش کنم.
‫ولی الان خیلی بزرگ شدی، مگه نه؟
‫این یکم زودتر از موقعه، ولی می‌خواستم اینو خودم بهت بگم.
‫زمانی که برای اولین‌بار همو دیدیم رو خوب یادمه.
‫تازه سه سالت شده بود،
‫و یکم سخت می‌گرفتی و با پدرت کنار نمیومدی.
‫ولی...
‫بیا، این کفش‌دوزک مال تو.
‫خیلی خوشحال بودم.
‫به خودم گفتم، «وای، این دختربچه قراره دخترم بشه.»
‫و از اون روز به بعد،
‫وقت‌گذروندن به‌عنوان یه خانواده، مثل رؤیا می‌موند.
‫خیلی خوشحالم که پدرتو ملاقات کردم.
‫واقعاً‌ خوشحالم تو بودی که دخترم شدی.
‫ممنونم.
‫می‌خواستم تا وقتی بزرگ می‌شی مراقبت باشم،
‫ولی انگار مشکلی پیش نمیاد.
‫چون مثل خودم، خیلی قوی‌ای.
‫از بهشت همیشه تماشات می‌کنم. ‫با عشق، به دختر عزیزم.
‫اون ابر شبیه یه ماهی نیست؟
‫هی، نیکو.
‫اگه حرف بزنم، گریه‌م می‌گیره.
‫رنگِ سنگ‌ جادویی...
‫این همونیه که هرچی به‌عنوان یه ساحره ‫ با جادو به مردم کمک کنی سفیدتر می‌شه.
‫مویی-چان.
‫چندوقته داشتم به یه‌چیز فکر می‌کردم.
‫آره.
‫خیلی‌خب.
‫اگه جادوم بتونه برای کسی مفید باشه،
‫فکر کنم آدمای بیشتری تو دردسر باشن که بتونم کمکشون کنم.
‫تمرین هم می‌شه.
‫و پوستر هم خیلی خوب شد.
‫ولی اونو که من کشیدم.
‫دوست جدید
‫نیکــــــــو! یکی تو کلاسمون هست که به کمکت احتیاج داره.
‫اسم من هورای جون‌ هستش. از دیدنتون خوشحالم.
‫طراحی کاراکترش...
‫خوشوقتم.
‫امروز حالتون خوبه؟
‫خب، بد نیستیم.
‫دیدن شما باعث افتخار بنده‌ست.
‫می‌گم، جون-کون، خودت خارج از کشور بزرگ شدی؟
‫من اهل منطقه‌ی سایتاما هستم.
‫هرروز به موسیقی گوش می‌دم.
‫به‌جای قهوه، از چای خوشم میاد.
‫من توی تیم تنیس هستم. هرروز خوش می‌گذرونم.
‫شبیه کتاب نیو هورایزن حرف می‌زنه! ‫کتاب آموزش انگلیسی
‫چیزه، بی‌ادبی‌مو می‌بخشی، ‫ ولی جوری که حرف می‌زنی شبیه انگلیسیِ کتاب درسیه.
‫بله، دلیلی برای این موضوع وجود داره.
‫پدرِ من یک معلم زبان انگلیسیه. توی راهنمایی درس می‌ده.
‫توی خونه‌م کتاب‌های انگلیسیِ زیادی دارم.
‫زمانی که کودک بودم خیلی اون کتاب‌ها رو می‌خوندم.
‫اینطور بود که این‌شکلی شدم.
‫خب نباید می‌شدی!
‫خب، بگذریم، می‌خواستی درباره نوع صحبتت با نیکو حرف بزنی...
‫بله، توی عشق مشکل پیدا کردم.
‫درباره نوع حرف زدنت نبود؟
‫بله، توی نوع صحبتم مشکل دارم.
‫پس همون بود، ها؟
‫ولی مشکلِ عشقت خیلی مهم‌تره، نه؟
‫ای خدا، پس روی کسی کراش زدی؟
‫بله.
‫پس همین الان برو بهش بگو چه احساسی داری.
‫درس یک.
‫جون عاشق دختری شد که در مدرسه با او رفت و آمد می‌کند.
‫فقط بهش بگو باهات قرار بذاره.
‫من برای اینکار زیادی خجالتی هستم.
‫پس یه دلیل می‌خوای که باهاش هم‌کلوم بشی، ها؟
‫من یک خودکار پیدا کردم. که فکر می‌کنم اون انداخته باشه.
‫اینم از دلیلت! باید با همین دلیل بری پیشش.
‫این خودکار مال شماست.
‫توی نیمسال اولِ انگلیسی سال هفتم گیر کردیم.
‫منم همین نظرو دارم.
‫شماها مکالمه رو ادامه نمی‌دید.
‫نیکو، با جادو می‌تونی کاریش کنی؟
‫چنین کاری برام میسر نیست.
‫جو نگیرتت!
‫مدرسه‌ی اون بغلِ این پارک قرار داره.
‫انگار همه از این پارک رد می‌شن چون یه میون‌بر به ایستگاهه.
‫این کارو راحت می‌کنه. فقط کافیه بری باهاش حرف بزنی.
‫بله. بنده هم چنین نظری دارم.
‫به این فکر کردی که درباره چی حرف بزنی؟
‫د ـ د ـ دوتا بلیط برای سینما گرفتم.
‫اوه، پس می‌خوای سر یه قرار دعوتش کنی.
‫حرکت جسورانه‌ایه.
‫ولی با اون طرز حرف‌زدنت چیزیت نمی‌شه؟
‫می‌تونن مکالمه رو پیش ببرن؟
‫نیکو، یک درخواست ازت داشتم.
‫می‌تونی طلسمی روم اجرا کنی که مکالماتم رو بهتر کنه؟
‫می‌تونم، ولی انجامش نمی‌دم.
‫عه؟
‫چیزی برای خجالت کشیدن نداری.
‫باید مثل همیشه با کراشت صحبت کنی.
‫باید همونطوری که هستی باهاش حرف بزنی.
‫متوجه شدم.
‫شرمنده. موفق باشی، جون-کون.
‫بله، البته. اوه!
‫داره میاد!
‫خیلی‌خب، بیاید دوتاشونو تنها بذاریم.
‫باشه!
‫درسته صلاحشو می‌خوایم،
‫ولی فکر کنم طرز حرف زدنش برای دخترای امروزی یکم سخت باشه.
‫احتمالاً، ولی چیزی نمی‌شه.
‫همونطوری که نیکو گفت، ‫مهم‌ترین چیز اینه که خودِ‌ واقعی‌تو بشناسن.
‫بعضی‌وقتا بهتره که جادو دخالتی نداشته باشه.
‫ا ـ امم...
‫سلام، من هورای جون هستم. ‫از آشنایی باهاتون خوشوقتم.
‫این خودکارِ شماست؟
‫اولین‌باره می‌بینم همچین جمله‌ای تو زندگی روزمره استفاده شه.
‫بله، اون خودکارِ منه.
‫ها؟
‫اسم من نیکورا آن هستش.
‫و این‌یکی هم یه «نیو کراون»ـه! ‫یه کتاب انگلیسیِ دیگه
‫شما کجا زندگی می‌کنید؟
‫بنده توی شهر ساینو زندگی می‌کنم. ‫شما دیروز چیکار کردید؟
‫دیروز داخل شهر ساینو تنیس بازی کردم.
‫به یکی از اعضای باشگاه به‌اسم کانتا باختم.
‫اون برادر کوچکترِ منه.
‫یه‌جوری دارن مکالمه می‌کنن؟!
‫شاید جدی سر یه قرار دعوتش کنه؟
‫هورا!
‫اوه، انگار صحبتشون تموم شد.
‫دارن میان اینجا.
‫ایشون دوست‌دختر بنده هستن.
‫دارن قرار می‌ذارن؟!
‫به نحوی، ارتباطی باهاش احساس کردم.
‫خب آره دیگه، فکر کردم یه شانسی داشته باشم، ‫وقتی هم پرسیدم، درجا بهم «بله» داد!
‫انقدر هیجان داری که دیگه کتابی حرف نمی‌زنی!
‫ولی بهت افتحار می‌کنم!
‫تبریک!
‫براتون آرزوی خوشبختی می‌کنم!
‫باید به اون رفیق کانادایی‌ت هم بگی.
‫همچین شخصی ندارم.
‫خیلی ازتون متشکرم.
‫شما دوستان جدیدِ من هستید.
‫لطفاً این رو قبول کنید.
‫به‌جای سینما، آخر این هفته تنیس بازی می‌کنیم.
‫همون فیلمیه که می‌خواستم ببینم.
‫من که علاقه‌ای ندارم.
‫منم قبلاً دیدمش.
‫خب نیکو، می‌خوای باهام ببینیش؟
‫ا ـ این یعنی...
‫یـ ـ یه قرار؟
‫بله، خیلی دوست دارم آخر این هفته با شما به سینما بروم.
‫نیکورا کانتا
‫قرار با شوالیه
‫همینطوری باهام قرار می‌ذاره، ‫اصلاً‌ نمی‌فهمم چی تو سرش می‌گذره.
‫از حالت صورتشم نمی‌شه فهمید، که همین سخت‌ترش می‌کنه.
‫همینو می‌گم!
‫از کلاس چهارم تا الان حس محبتی از خودش بروز نداده،
‫پس اصلاً نمی‌فهمم چطوری به‌حساب بیارمش!
‫ریخته به‌هم.
‫مگه اوتوگی-کون نگفته بود فیلم‌های کمدی رو دوست داره؟
‫آره! وقتی اونارو می‌بینه، دیدم بلندبلند می‌خنده!
‫آره راستی!
‫پس اینطوری‌ام نیست که احساسات نداشته باشه.
‫گمونم فردا باید تمرکزتو روی شناختش بذاری.
‫آره، به‌جای اینکه خودتو جذاب‌تر کنی،
‫باید درک کردنِ احساساتش اولویتت باشه.
‫انگار عشق واقعاً دنگ‌وفنگش زیاده، نه؟
‫فقط عاشق آدم عجیبی شدی.
‫اوه، شماها تو اتاقِ نیکو بودین؟
‫اوه، امم...
‫خب...
‫درباره احساسات!
‫چیز... احساس... پوکر فیس...
‫حس کردیم پوکر بازی کردن حال می‌ده.
‫پوکر بازی می‌کردین؟
‫آ ـ آره، درسته. داشتیم پوکر بازی می‌کردیم.
‫احساساتتو نمی‌شه از چهره‌ت خوند، ‫سر همین گفتیم قراره خیلی توش خوب باشی.
‫ازم نخواستین بازی کنم چون نمی‌تونین چهره‌مو بخونید.
‫شـ ـ شرمنده.
‫عیبی نداره.
‫اونقدر دلم نمی‌خواد مثل شماها داد و بیداد کنم،
‫پس احتمالاً دعوتتونم رد می‌کردم.
‫ولی حداقل دعوت می‌کردین به جایی بر نمی‌خورد.
‫وقتی اینطوری اخمو می‌شه، راحت می‌شه فهمید تو دلش چیه.
‫خوندن احساساتم سخته، ها؟
‫خیلی‌خب. این همون طلسمه.
‫طلسمی روم اجرا کنی که احساساتمو بیشتر بروز می‌ده؟
‫همچین طلسمی وجود داره،
‫ولی استفاده از این طلسم‌ها بدون اجازه کار بدیه. ‫سر همین خواستم ازت بپرسم.
‫ولی خب احتمالاً جوابت منفی باشه.
‫باشه.
‫عه؟
‫خیلی خوب نمی‌فهمم،
‫ولی اگه خوندن احساساتم سخته، پس یه‌کاری کن راحت‌تر بشه فهمید.
‫اگه این کمک می‌کنه روابطم بهتر بشه، ‫ داری لطف بزرگی در حقم می‌کنی.
‫عه؟ ناراحتی؟ داری خواهش می‌کنی؟ اصلاً نمی‌فهمم.
‫خب، برو که رفتیم.
‫اموسپرشن!
‫تموم شد.
‫مویی-چانِ کوچول؟
‫خب؟ راحت‌تر می‌شه فهمید؟ چطوری اصلاً می‌فهمی؟
‫مینی مویی-چان خیلی گیج شده، و راحت می‌شه فهمیدش.
‫اوه، امم، بذار ببینم. گمونم هنوز نمی‌تونم بفهمم.
‫کی فکرشو می‌کرد این طلسم همچین اثری کنه؟
‫عجب. بالأخره گمونم طلسمِ توئه دیگه.
‫زمان زیادی نداریم، پس بهتره زودتر راه بیفتیم.
‫آره، یه فیلمه که دوست داری ببینی، مگه نه؟
‫آره گمونم.
‫ببین چقدر هیجان داره!
‫ممنون منتظر موندی.
‫چرا یه یوکاتا پوشیدی؟
‫مگه نگفتی بعدازظهر می‌ریم جشنواره تابستونی؟
‫نظرت چیه؟
‫هوم. یوکاتاها اصالتاً به‌عنوان ‫حوله یا پیژامه استفاده می‌شدن، ولی امروزه...
‫نمی‌خوام درباره تاریخچه‌ش بدونم. ‫لباس‌های مناسب‌تری برای بیرون پوشیدن شدن.
‫ولی مینی مویی-چان خیلی دوستش داره!
‫چقدر بانمکه!
‫ولی وایسا ببینم، چرا نمی‌تونه روراست بگه بهم میاد؟
‫زودباش، بیا بریم.
‫این چه‌جور فیلمیه؟
‫هیچی نمی‌دونستی و اومدی؟
‫می‌خندی، گریه می‌کنی، و غافلگیر می‌شی.
‫یه فیلم سبک ترکیبی از علمی‌تخیلی، ‫فانتزی، تعلیق، احساسی، عاشقانه، و اکشن‌ـه
‫که توسط کارگردان اسکالسکی ساخته شده؛ «یالی تایت هولد دای.»
‫خیلی پیچیده به‌نظر میاد.
‫فیلمبرداری ممنوع! ‫داره شروع می‌شه.
‫همین اول‌کار صحنه اکشن داریم. مویی-چان چطوره؟
‫و مینی مویی-چان چی؟
‫انگار خیلی اضطراب داره.
‫بدجوری ترسیده!
‫ماه واقعاً زیبا بود.
‫داره گریه می‌کنه.
‫این مثل مهمونیِ شام می‌مونه!
‫توی صحنه‌های خنده‌دار، چهره‌ی واقعی هم داره می‌خنده.
‫دیدنِ مویی-چان خیلی جذاب‌تر از دیدنِ فیلمه.
‫از فیلم لذت بردی؟
‫آره گمونم.
‫انگار خیلی بهش خوش گذشت.
‫وقتی کاراکتر اصلی از ساختمون پرید پایین،
‫به‌نظر سه‌بعدی می‌رسید، ولی درواقع نبود.
‫از قصد می‌خواستن واقعی به‌نظر بیاد، و می‌خواستن مخاطب‌ها ‫یه دنیای علمی‌تخیلی که واقعاً علمی‌تخیلی نیست رو تجربه کنن.
‫وقتی می‌خنده و چیزمیز توضیح می‌ده،
‫هردوشون یه چهره به خودشون می‌گیرن، و شاید بهترین بخشش باشه.
‫تو به‌نظرت چطور بود، نیکو؟
‫آ ـ آره، به‌نظرم خیلی باحال بود که چقدر کاراکتر اصلی احساساتیه.
‫وقتی نسخه دیجیتالش اومد دوباره می‌بینم.
‫وای! ممنون، آقا!
‫درسته، مویی-چان اینطوری نیست که بی‌احساس باشه.
‫همیشه داره برای بقیه کار انجام می‌ده.
‫وقتی بقیه رو خوشحال می‌کنه، ‫ توی قلب خودشم خوشحال می‌شه.
‫فقط روی صورتش نشون نمی‌ده.
‫قلبش پر از احساسات مختلفه.
‫وای، چه خوشگله.
‫خیلی‌وقت می‌شه آتیش‌بازی ندیده بودم!
‫نیکو، طبق این طلسمت، الان من چه احساسی دارم؟
‫یه لبخند گنده روی لبته.
‫که اینطور.
‫شرمنده.
‫ها؟
‫برام خیلی سخته که احساساتمو بروز بدم.
‫نه، مشکلی نیست. منم که باید عذرخواهی کنم. ‫حتماً‌ ناراحت شدی.
‫نه، اصلاً ناراحت نیستم.
‫احتمالاً به‌خاطر تمریناتم باشه.
‫یه نقطه‌ضعف محسوب می‌شه که حریفت بتونه چهره‌تو بخونه.
‫تازشم اخلاقم از اول اینطوری بود،
‫سر همین حتماً عادتم شده که احساساتمو سرکوب کنم.
‫همیشه اینطوری نیست که بدخلق باشم.
‫آره، می‌دونم.
‫بذار دیگه جادو رو لغو کنم.
‫ما همیشه کنار همیم، ‫برای همین می‌خواستم ببینم چه احساساتی داری.
‫همه می‌دونن که قلب مهربونی داری.
‫و منم می‌خوام به همچین کسی تبدیل شم.
‫امروز بهم خوش گذشت.
‫واقعاً؟
‫آره.
‫اتفاقاً‌ از وقتی اومدی خونه‌مون، خیلی احساساتی‌تر شدم.
‫از اونجا که قوی‌ام، معمولاً آخرش به بقیه آسیب می‌زنم.
‫سر همین دوستی‌های زیادی برام باقی نموند.
‫دوست دارم تنهایی وقتمو سپری کنم.
‫ولی...
‫جدیداً‌ هرروز خیلی پر سروصدا شده.
‫و اینجور زندگی روزمره هم همچین بدک نیست.
‫هرروز بهم خوش می‌گذره.
‫اوه! کان-چان و کیگو-کون هم اینجان.
‫آتیش‌بازی هم تموم شد، پس چطوره بریم پیششون؟
‫خب، به‌نظرت همینطوری بهتر نیست؟
‫دیدنِ اونا به دردسرش نمی‌ارزه.
‫بیا تا می‌تونیم خوش بگذرونیم.
‫تاکویاکی یا ایماوایاکی سرخ‌شده؟ ‫کدومو می‌خوای بخوری؟
‫هشت‌پای سرخ‌شده!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫درباره قسمت این هفته نظرتون چی بود؟
‫بنده فکر می‌کنم قسمت بسیار جذابی بود.
‫پس شما طرفدارِ شونن جامپ هستید؟
‫نه، اینطور نیست. ‫من طرفدارِ شونن مگز-