‫صبحتون بخیر!
‫لنگ ظهر شد! یکم بیشتر بخوابا!
‫تازه اومدی اینجا ها. وقاحتم حدی داره.
‫من یه خون‌آشامم دیگه، سر همین شب‌زنده‌داری تو خونمه.
‫صبحا چشمام خواب‌آلوده، ولی شبا مثل جغد باز می‌مونه.
‫اینطور که به‌نظر میاد به‌درد زندگی اجتمایی نمی‌خوری.
‫اوه، موریهیتو-سان، می‌شه یدونه از اونا بهم بدین؟ ‫می‌دونین چیو می‌گم دیگه.
‫خیلی مشکوک داری ازم می‌خوای.
‫خون‌آشام، کیریو میهارو،
‫درکنار خوردن غذای روزانه، نیاز داره که انرژی حیات هم جذب کنه.
‫وای من، اینکه اول صبحی انرژی موریهیتو-سانو ‫ بزنی به بدن چه حالی می‌ده.
‫میهارو الان با موریهیتو مست کرده؟
‫این چیه آخه دارم می‌بینم؟
‫تو چه حسی بهت دست می‌ده، مویی-چان؟
‫بابای میهارو کلی چین و چروک گرفت، ‫چون برای پنچ سال انرژیش تخیله شد.
‫اونطوری «چین و چروک» نگو. من چیزیم نمی‌شه.
‫انرژی حیاتِ یه اوگر واقعاً مقدار و کیفیت بی‌نظیری داره.
‫و سطح خالص بودنشم که جای گفتن نداره.
‫می‌شه بس کنی!
‫بیا اینجا، میهارو. مال منو جذب کن.
‫اوه خب، انرژی تنگوها یکم... نه ممنون.
‫چی گفتی؟
‫واقعاً ببخشیدا.
‫می‌خوای با زبونت حرص منو دراری؟!
‫بیا برای منم امتحان کن.
‫عــــه؟
‫من کلی قدرت جادویی دارم، پس نوش‌جان کن.
‫هی، وایسا!
‫نیکــــــــو!
‫نیکو، حالت خوبه؟
‫من که قدرت جادویی رو جذب نمی‌کنم، ‫ پس حتی کلی جادو داشته باشین هم
‫هنوز به‌اندازه یه دخترِ معمولی انرژی حیات دارین.
‫می‌خواستم یه‌جور منم کمک کنم.
‫خیلی خطرناکه، نباید انقدر بی‌احتیاط باشی.
‫هرچند، درِین مقدار کمی هم از احساساتِ فرد رو جذب می‌کنه.
‫و حس دوستیِ گرم شما رو حس کردم، نیکو-سان.
‫تحسین و سپاسگزاری. ‫معصومیت و شگفتی.
‫همه‌ی اینا با فقط حس کردن مقدار کمی...
‫از عشق‌ عمیق‌تون به موریهیتو-سان.
‫شرمنده، نشنیدم چی گفتین.
‫داشتم ایرپادهای نویزگیر‌مو امتحان می‌کردم.
‫میهارو-کون به گروه‌مون ملحق شد.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫چرا همچین چیزیو می‌گی؟ مخت تاب داره؟
‫گفتم الان قبلم میاد تو دهنم.
‫اوه، نباید همچین حرفی می‌زدم، آره؟
‫هرچیزی که اول به ذهنت میادو که نباید به زبون بیاری.
‫متأسفم، می‌خواستم هرچی زودتر باهاتون رفیق بشم،
‫برای همین استرس گرفتم و زیاده‌روی کردم.
‫واقعاً شرمنده‌م.
‫من یه تک‌فرزندم، سر همین یهویی حس می‌کنم ‫ یه خواهر بزرگه و چندتا برادر دارم.
‫خیلی خوشحالم کرد و هیجان‌زده شدم.
‫همم!
‫این حرکتو می‌زنی چون خودت می‌دونی بانمکی!
‫اینم می‌خوام که با تک‌تک‌تون وقت بگذرونم!
‫کیگو-سان، می‌خوام باهات برم سینما.
‫امم!
‫نیکو-سان، می‌خوام برم شیرینی‌فروشی‌ها و کلی آمیتسو بخورم.
‫امم!
‫کانشی-سان، می‌خوام باهات بازی گاچا کنم!
‫امم!
‫بس کن، انقدر کاری نکن «امم!» کنیم!
‫اوه، راستی، موریهیتو-سان کجاست؟
‫رفت خرید کنه.
‫درسته، موریهیتو یه‌چیزی ازم خواست.
‫اینکه به‌عنوان سنپای‌ت بهت قوانین این خونه رو آموزش بدم.
‫چشم! هرچی شما بگی، سنپای!
‫من اینورم!
‫اوه، فقط فکر کردم گفتنِ «به‌عنوان سنپای‌ت» یکم زیادی بود، می‌دونی...
‫چی؟
‫حس می‌کردم داره به حریمم تعرض می‌شه، ‫اشکال نداره این مکالمه رو ضبط کنم؟
‫امم!
‫راحت می‌تونه کاری کنه «امم!» کنیم.
‫گوشاتو وا کن! مهمترین بخش توی زندگی اجتماعی، تقسیم کارهاست.
‫شرط می‌بندم مامان‌بابات لوست کردن ‫ و دست به سیاه و سفید نمی‌زدی.
‫ولی اینجا دیگه از اون خبرا نیست، تازه‌وارد!
‫گفتن این چیزا که از همون اول اعلام قدرت کنی خیلی از مد افتاده‌ست.
‫خب الان چطوری کارها رو تقسیم می‌کنین؟
‫من مسئول تمیز کردن دستشوییِ طبقه اولم.
‫من دسشویی طبقه دومو ردیف می‌کنم.
‫منم وانِ طبقه دوم.
‫فقط همین؟!
‫عه، عــــه؟ پس کی غذا می‌پزه؟
‫موریهیتو.
‫و کی ظرف می‌شوره؟
‫موریهیتو.
‫کی خونه رو تمیز می‌کنه؟
‫اونم کار مویی-چانه.
‫خودش همینطوری کارامونو می‌کنه.
‫شماهایید که اینجا لوس شدین!
‫خب نه، اشتباه فهمیدی.
‫قبلاً نوبتی آشپزی و تمیزکاری می‌کردیم،
‫ولی یه آتیش و سوختگی و شکستی، ‫ و یه‌سری تلفاتِ دیگه داشتیم.
‫پس خودش گفت «لازم نیست، خودم انجامش می‌دم.»
‫خیلی خوبم فهمیدم! ‫به معنی واقعی کلمه بهش می‌گن «لوس شدن!»
‫ولی خب، لباسامونو خودمون می‌شوریم.
‫خب اونکه معلومه، منم دوست ندارم شورتتاتو بشورم!
‫لازم نکرده به‌خاطرش ژست بگیری!
‫فکر کنم فهمیدم قضیه از چه قراره.
‫موریهیتو-سان احساس مسئولیت زیادی داره، ‫ و درباره‌ی تمیزی حساس و دقیقه.
‫شماها فقط دست‌وپاچلفتی‌این.
‫چه بی‌رحم!
‫ولی داری درست می‌گی.
‫اگه به‌خاطر مویی-چان نبود، الان تو اتاق کپک‌زده بودم،
‫و داشتم غذای کنسروی می‌خوردم ‫و تمام میوه‌هام کرم‌خورده بودن!
‫فکر کردی حس بدی بهش ندارم؟ ‫همیشه‌ی خدا حس بدی دارم!
‫برای مدت زیادی، نمی‌تونستم خودمو دوست داشته باشم،
‫و انگار بالأخره جایی پیدا کردم که بهش تعلق دارم؟ ولی می‌دونی...
‫الان دارن زیرلب حرف می‌زنن.
‫این خونه کلاً به موریهیتو-سان تکیه کرده.
‫بسیار خب. باید یه‌کاری درباره‌ش بکنیم!
‫بیاید باهم یه‌جور غذایی آماده کنیم که ‫وقتی موریهیتو-سان بخورتش از فرط خوشحالی گریه‌ش بگیره!
‫ایولا!
‫بیاید اشک موریهیتو رو دربیاریم!
‫میهارو-کون، عجب بچه خوبی هستی. خیلی ممنون!
‫ای بابا، انقدر احساساتی شدن که گریه‌شون گرفته.
‫برگشتم.
‫شرمنده انقدر طول کشید.
‫آتیش، سوختگی، شکستگی!
‫دارم کابوس می‌بینم!
‫اینجا چه اتفاقی افتاده؟!
‫می‌خواستم همه رو جمع کنم و یه‌غذا واستون بپزم.
‫ولی وقتی از چاقو استفاده می‌کردم انگشتمو بریدم.
‫تو رو خدا مراقب باش.
‫هول کردم و برای درمان شدن ‫ انرژی کیگو-سانو گرفتم و اونم غش کرد.
‫توی روز انرژی حیاتِ معمولی‌ای داره!
‫این موقع بود که نیکو-سان هول کرد و توی روغن تمپورا آب ریخت،
‫که به آتیش‌سوزی ختم شد.
‫بعدش کانشی-سان هم هول کرد و خواست آتیشو خاموش کنه،
‫ولی به‌جاش یه شعله‌افکن ساخت.
‫اون موقع بود که یه‌سری سوختگیِ ناجور گرفتم.
‫مثل یه قسمت از پیتاگورا سوییچ توی جهنم می‌مونه. ‫کارتون استاپ‌موشن قدیمی
‫بعدش وقتی نیکو-سان منو دید، اونم غش کرد.
‫کانشی-سان در تلاشه که آتیشو خاموش کنه،
‫و منم به‌خاطر خون‌ریزی و این سوختگی‌ها در آستانه مرگم.
‫خـ ـ خیلی‌خب، متوجه شدم.
‫ببخشید.
‫همه‌ش تقصیر منه.
‫می‌خواستم باری از رو دوشتون کم کنم و این ایده رو دادم.
‫مسئولیتشو کامل قبول می‌کنم!
‫می‌خواستم یه‌کار خوب کنم، ‫ پس تقصیر منه، من بالاسر بقیه بودم!
‫خودتو خوب جلوه نده ها! تو هم دست‌وپاچلفتی‌ای!
‫اشکالی نداره.
‫بیشتر از همه نگران خودت بودم، میهارو.
‫این خونه پر از آدمای عجیب‌غریبه،
‫ولی انگار داری به اوضاع عادت می‌کنی، پس خوبه.
‫منم واقعاً‌ خوشحالم.
‫آخرش انرژی همه رو جذب کردم،
‫و تونستم احساس‌شون که بهم منتقل می‌شه رو حس کنم.
‫همه این حس رو داشتن که اینجا زندگی کردن واقعاً لذت‌بخشه.
‫امم!
‫چترمو گم کردی؟
‫آره، خیلی شرمنده.
‫فقط می‌خواستم قرضش بگیرم، ولی وقتی بیرون بودم ازم قاپیدنش.
‫عـــه؟ همینطوری چترمو برداشتی، دومین چیز مهمی که کلاً دارمو؟
‫حتی یه خواهشم نکردی؟
‫لطفاً برای جبرانش بیفت بمیر. خودم طناب دارو میارم.
‫گفتم که معذرت! ولی گوش کن، خب؟
‫اینطوری نبود که چون حواسم پرت بود دزدیدنش. ببین چی می‌گم.
‫امروز صبح، می‌خواستم برم فروشگاه خرید کنم، ولی بارون میومد.
‫بعدش تو راه خونه، یه مرده ازم آدرس پرسید.
‫حتی ازم خواست یه نقشه براش بکشم، ‫که ازش خواستم چتر رو نگه داره.
‫وقتی سرمو بالا کردم، رفته بود.
‫تو که به‌هیچ‌وجه حواس‌جمع نبودی!
‫اینطور که به‌نظر میاد همین داستانم سرهم کردی. ‫مطمئنم داری دروغ می‌گی!
‫د ـ دروغ نمی‌گم!
‫عـ ـ عینک‌آفتابی داشت، رو سرش پارچه کشیده بود،
‫سیبیل یه کیف‌قاپ رو داشت، ‫و یه کوله که طرح پیچک‌های کاروکاسا روش بود.
‫این تنگو فکر کرده خر گیر آورده!
‫این چه‌جور شخصیتیه که سرهم‌بندی کردی؟
‫حتی اگه همچین داستانی از خودت دربیاری، ‫ مجازاتت سبک‌تر نمی‌شه!
‫عجب وضعیتی شد.
‫میهارو شرایطی داره که پنچ دقیقه هم ‫ نمی‌تونه زیر نور آفتاب بمونه.
‫چترها یه‌چیز اساسی توی تابستونن.
‫تازه‌شم با یه شمشیر مخفی شخصی‌سازی شده بود.
‫باشه بابا، گرفتم! می‌رم بیرون دنبالش بگردم.
‫دیگه مهم نیست! می‌رم یه چتر جایگزین می‌گیرم.
‫نمی‌خوام چیزیو که زیبا نیست دست بگیرم.
‫می‌فهمم چی می‌گی، میهارو. ‫آدمایی با سلیقه عالی
‫آدمای مشکل‌پسند از همه بدترن.
‫اینو به‌عنوان چتر آفتاب‌گیر استفاده می‌کنم.
‫آه، چرا آخه واسه منو برداشت؟
‫اوه، من یه طلسم خوب برات دارم.
‫چی؟
‫تاج ابری!
‫من رفتم!
‫رفتش.
‫تنهایی چیزیش نمی‌شه؟
‫فکر نکنم.
‫تاج ابری!
‫ها! یه ابر بالاسرمه!
‫یه طلسمه که احساسات درونتو منعکس می‌کنه.
‫قلبت الان ناراحته، سر همین ابریه.
‫حالا می‌تونی جلوی نور آفتاب رو بگیری.
‫یه طلسم مرموز که هدف اصلی‌شو نمی‌دونم...
‫ولی این باید جواب بده. خیلی ممنون، نیکو-سان.
‫اوه نه، نمی‌تونی احساس شادی کنی!
‫چون ابرا کنار می‌رن.
‫پس یعنی تمام مدت مجبورم غمباد بگیرم؟!
‫اوه پاتاراش، ای پاتاراش بیچاره‌ام.
‫بیا باهم بخوابیم و بمیریم.
‫آدما دیگه نیازی به ما ندارن، و ما تنهای تنهاییم.
‫بیا بخوابیم و بمیریم.
‫آه، چرا وقتی دارم می‌رم چتر بخرم باید انقدر ناراحت باشم؟
‫به‌هرحال، باید احساسات تاریک رو حفظ کنم.
‫اگه بهم خوش بگذره یا احساس شادی کنم، ‫به قیمت جونم تموم می‌شه.
‫سلام!
‫وای، چه آدم خوشگلیه.
‫حتماً‌ خارجیه.
‫یه ابرم رو سرش داره.
‫اوه، من می‌دونم. بهشون می‌گن فرشته!
‫ای لعنت! احساستم نزدیک همچین معصومیتی خالص شد!
‫باید بازم حس فلاکت بگیرم!
‫بذار ببینم، اضطراب یه آینده‌ی تاریک، ‫شکستن صفحه گوشیم،
‫آدمی که کنارم بود خودمونی با کارکنان حرف می‌زد،
‫یه تنگو بهونه می‌بافه و دروغ می‌گه،
‫صندلی دوچرخه‌م دزدیده شد و بروکلی جاش گذاشتن.
‫باهام ازدواج می‌کنی؟
‫ای وای! یه صحنه‌ی دلگرم‌کننده!
‫بیخیال، نه...
‫نباید بخندی!
‫سلام، ما کمدین هستیم.
‫اگه براتون ممکنه، می‌شه اجرامونو تماشا کنید؟
‫اینا فقط می‌خوان ابرمو کنار بزنن!
‫سلام، ما مه‌زن‌های ابرکش هستیم.
‫حتی اسمشون!
‫ما راستش مدل‌های فشن خاصی هستیم.
‫چرا چرت می‌گی، ما فقط زشت و چاقالِ درازیم.
‫برخلاف چیزی که از ظاهر می‌بینی، از باطن خیلی خوشگلم.
‫اون روزی، می‌خواستم پزِ لباس مهمونی‌مو بدم، ‫ ولی وقتی رسیدم به اونجا،
‫پرتم کردن بیرون.
‫خب چرا لخت اونجا رفتی؟
‫اوه، خداروشکر.
‫ممنون که گوش دادی.
‫ها؟ روت داره برف می‌ریزه؟
‫لطفاً با قدرت پیش برید. ‫خوشم میاد وقتی مردم خودشونو به چالش می‌کشن.
‫شنیدنش واقعاً‌ روحیه‌بخشه.
‫مخصوصاً بعد اینکه مسخره‌مون کردن و گفتن عجیب‌الخلقه‌ایم.
‫خب، لااقل یه‌چیز واسه خندیدن دارن.
‫اینجور آدما رو باید با مشت بری تو صورتشون.
‫شما خصوصیتی که باهاش زاده شدین رو تبدیل به یه سلاح کردین.
‫فکر می‌کنم این زیباست.
‫چرا باید همیشه یه چتر داشته باشم؟
‫چون با چیزی زاده شدی که تو رو از بقیه متمایز می‌کنه.
‫ها؟
‫اون چترِ منه؟
‫آهای.
‫اون چترو پس بده. تو دزدیدیش، مگه نه؟
‫هه؟ چی می‌گی بچه‌جون؟
‫عینک آفتابی،
‫پارچه روی سر،
‫یه سیبیل کیف‌قاپی،
‫و یه کیسه با طرح پیچک‌های کاراکوسا!
‫پس یعنی کانشی-سان دروغ نمی‌گفت؟!
‫ها؟ مدرکی داری که بگه من دزدیدمش؟
‫مدرکو رو کن ببینیم!
‫وگرنه باید با دماغت اسپاگتی بخوری!
‫طرز حرف زدنش هم آشغاله!
‫موی بلوندِ سوسولت، ‫منو یاد اون کمدی دو نفره‌ی کسل‌کننده میندازه!
‫و انقدر آدم آشغالیه که از کمدین‌ها متنفره!
‫حالا با عقل جور درمیاد!
‫به محض اینکه شکّم رو علنی کردم، ابرها از بین رفتن.
‫خوب نیست، کم‌کم دارم از حال می‌رم... ‫نمی‌تونم احساساتم رو کنترل کنم...
‫لعنتی، خیلی نزدیک بودم...
‫اگه فقط...
‫آسمان پرندگان سیاه.
‫کانشی-سان!
‫مال تو.
‫این چه کوفتیه...؟
‫عشق واقعاً سیاهه.
‫جلوی نور آفتاب رو می‌گیره.
‫و زیباست.
‫اون داستان محال واقعاً واقعی بود، ها؟
‫همینو داشتم می‌گفتم!
‫خب، البته تقصیر خودمه که چترتو دزدیدن.
‫چطوره با شماره‌ی سه جفت‌مون عذرخواهی کنیم؟
‫آره، بیا همین‌کارو کنیم.
‫یک، دو، سه...
‫شرمنـ...
‫آهای، تو هم باید بگی! بجنب! ‫گولمو خوردی!
‫چی؟ اینجا نیستن؟
‫نیکو-چان گفت قراره بیای، پس رفت یه‌سری خرید کنه.
‫مطمئنم زود برمی‌گرده خونه. ‫ موریهیتو هم رفت بیرون یه‌چیزی بخره.
‫چون قولی دادم که بهش عادت ندارم.
‫پس زودتر از موعد رسیدم.
‫پس بعداً برمی‌گردم.
‫وایسا.
‫خیلی ناجور شد.
‫هدف واقعی‌م این بود که...
‫با نشون دادن یه هلال به کیگو-کون، به ولف تبدیلش کنم.
‫ماهی یکبار بیا پیشم.
‫بخش سختش اینه که...
‫باید کاری کنم طبیعی به‌نظر بیاد و بعداً یادش نمونه.
‫آخه این چه مأموریت عجیب‌غریبیه.
‫بگذریم، گفت داخل منتظر بمونم.
‫ولی اون چه مرگشه؟ اصلاً حرف نمی‌زنه.
‫نکنه شغلش ارزیابیِ پرده‌هاست؟
‫یا شاید بلد نیست با دخترا حرف بزنه؟
‫پس از اونجایی که منم نمی‌تونم ‫ با پسرا حرف بزنم، قراره خیلی سوت و کور بشه.
‫کاش می‌شد یه کروسان پرت کنم تو صورتش و برگردم خونه.
‫آخه علایق مشترکی هم نداریم که درموردش حرف بزنیم.
‫یعنی اینجا هیچی نیست که سر صحبتو باز کنه؟
‫می‌گم،
‫می‌تونیم بریم تو اتاقت؟
‫هـــــه؟
‫حرف خیلی بی‌شرمانه‌ای زدم؟
‫حالا که بهش فکر می‌کنم، اینکه گفتم می‌خوام بیام تو اتاقِ یه پسر...
‫ایده‌ی خیلی بدی بود، مگه نه؟
‫نکنه فکر کرده من زن بی‌حیایی هستم؟
‫این دختره خیلی خیلی خوشگله ها.
‫چطور می‌تونم تو چشمش نگاه کنم و باهاش حرف بزنم؟
‫و ـ ولی این‌همه راه رو اومده اینجا،
‫پس باید یه‌چیزی بگم که حوصله‌ش سر نره.
‫امم، می‌گم.
‫تازگی‌ها آسمون رو دیدی؟
‫بله؟
‫این چند وقته فهمیدم خیلی بهش توجه نکردم،
‫سر همین دیروز، روی نیمکتِ پارک نشستم و کل روز ابرها رو دیدم.
‫انگاری عاشق ژست گرفتنه.
‫چیکار کنم؟ این موضوع خیلی خسته‌کننده‌ست.
‫نمی‌شه، بهتره فقط کاری که ‫برای انجامش اومدم رو بکنم و برگردم خونه.
‫«آسمان بی‌نهایت آبی آسمانی است.»
‫این فیلم یه صحنه داره که توش هلال ماه رو نشون می‌ده.
‫این اولین تیر توی «استراتژی هلال»ـه.
‫هی!
‫می‌خوای این فیلم رو باهم ببینیم؟
‫عه؟ یه فیلم؟ باهم؟
‫درسته. کیک هم خریدم که موقع دیدنش بخوریم.
‫ببین. الان باهم تنها شدیم.
‫قبلاً باهم این پارک اومدیم، مگه نه؟
‫این شرایط مثل اینه که دوست‌دختر اومده خونه‌ی دوست‌پسرش.
‫یعنی برداشتم از موقعیت غلط بود؟
‫وقتی فیلم شروع شد، یهو خیلی ساکت و حواس‌جمع شد.
‫بیا، یه‌ذره کیک هم بخور.
‫پشت موهای ژولیده‌ش قایم شده، ولی اگه خوب نگاه کنی،
‫چشمای بزرگ، و قوس بینی قشنگی داره،
‫و با وجود ساختار ظریف صورتش، چونه‌ی مردونه‌ای داره.
‫ولی از اون گذشته...
‫برای رسیدن به صحنه‌ی ماه داره خیلی طولش می‌ده.
‫تحمل انقدر سکوت رو ندارم!
‫الان فکر می‌کنه خیلی استرس دارم.
‫اگه می‌شد درمورد یه‌چیزی صحبت کنیم...
‫توی چه کارهایی به‌نظرت ماهری؟
‫خب...
‫راستی...
‫ها؟ چیه؟
‫تو متخصص چه‌جور جادویی هستی؟
‫تا حالا ندیدم طلسمی اجرا کنی.
‫اوه، صرفاً طلسم‌های معمولی دارم.
‫فقط از طلسم‌های پایه‌ای و ساده استفاده می‌کنم.
‫هنوز نمی‌خوام کسی درباره‌ی جادوی تغییرشکلم بفهمه!
‫شنیدم از یه خاندان ساحره‌ی نجیب‌زاده‌ای...
‫آره، مادرم ساحره‌ی فوق‌العاده‌ایه.
‫و منم در نهایت باید شبیه اون بشم.
‫ولی خیلی معمولی‌ام.
‫مادرم ازم ناامید شده، چون به اندازه‌ی نیکو استعداد ندارم.
‫ای‌کاش هیچ‌وقت توی خانواده‌ی ساحره به‌دنیا نمیومدم.
‫فکر می‌کنم یه سبک زندگی معمولی بیشتر بهم میومد.
‫اگه می‌شد بابتش به خدا شکایت می‌کردم.
‫تقصیر تو نیست!
‫باعث و بانی‌ش این دنیاست!
‫چرا خاموشش کردی؟
‫فیلم کسل‌کننده‌ایه.
‫و اگه اون خدا بگه می‌تونه ‫به یه انسان معمولی تبدیلت کنه، انجامش می‌دادی؟
‫نه.
‫شاید اتفاق‌های بدی بیفته،
‫ولی مطمئنم خاطرات خوبی هم ازش داری.
‫خاطراتی که برات خیلی مهمن.
‫من خودمم یه گرگینه‌م ها.
‫خیلی چیزا هست که موقع به‌دنیا اومدن نمی‌تونی تغییر بدی.
‫پس شکایت کردن چیزی رو حل نمی‌کنه.
‫وقتی تقصیرها رو بندازی گردن دیگران، نمی‌تونی دست برداری.
‫من از دست ولف عصبانی‌ام، ولی شکایت نمی‌کنم.
‫و این به‌خاطر اینه که با همین گرگینه بودن تونستم با بچه‌ها آشنا بشم.
‫بالأخره بدون اینکه قیافه بگیری باهام حرف زدی.
‫اوه نه، نمی‌خواستم...
‫این کیک خیلی خوشمزه‌ست. وایسا، ناراحت شدی؟
‫از اینکه یهو تلویزیون رو خاموش کردی ناراحت شدم.
‫شـ ـ شرمنده، بیا ادامه‌شو ببینیم.
‫نه، اشکالی نداره.
‫چون دومین تیر قراره به هدف بخوره.
‫کارت عالی بود، میائو نمو!
‫خیلی‌خب، من دیگه می‌رم خونه.
‫وایسا!
‫من دارم می‌‌رم بیرون، پس تو توی خونه بمون!
‫چرا باید بمونم؟ اگه کله‌شقی کنی، ‫ موریهیتو-کون دوباره دعوات می‌کنه ها.
‫پس چطوره باهم همینجا وقت بگذرونیم؟
‫درسته، انگار مکالمه‌ی جالبی باهم داشتین.
‫کیگو گفت خوشحاله که با بچه‌ها آشنا شده.
‫تو چطور، میائو نمو؟
‫نـ ـ نه، من اصلاً...
‫برگشتیم!
‫خداروشکر اومدی!
‫نمو-چان؟ زودتر از انتظار رسیدی.
‫شرمنده. منتظرت گذاشتیم؟
‫اوه! به ولف-کون تبدیل شده!
‫با نمو-چان چیکار کردی؟
‫هنوز هیچ کاری نکردم.
‫هنوز؟!
‫وقتی سعی نمی‌کردی خفن باشی، خفن‌تر بودی، ماگامی کیگو-کون.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫مویی-چان، این چیه؟
‫رفتم بیرون تا برای درست کردنِ اینا، از هندز وسیله بخرم.
‫پلاک روی در.
‫و اینطوری، خیلی اتفاق‌ها افتاد،
‫و اوگر، ساحره، خون‌آشام، تنگو، و گرگینه...
‫همه با خوبی و خوشی باهم زندگی می‌کنن!
‫پلاکی که مویی-چان درست کرد خیلی نازه!
‫خوشم میاد که روش علامت و شماره داره.
‫کالای تبلیغاتی ازشون داد می‌زنه.
‫شیرینی‌های خوش‌آمدگویی هم بانمک بود.
‫اگه با کافی‌شاپی همکاری کنیم، حتماً باید توی مِنو باشه.
‫باشه، دیگه درموردش حرف نزنین!