‫بدنم می‌سوزه. نفس نفس می‌زنم.
‫خون انقدر با سرعت توی بدنم در جریانه که...
‫حس می‌کنم قلبم قراره منفجر بشه.
‫آخرین‌باری که این حس رو تجربه کردم، کِی بود؟
‫همون فشاری‌ــه که موقع روبه‌رو شدنِ...
‫همزمان با چندین دشمن، احساس می‌کردم.
‫ولی این‌دفعه، توی وضعیت کاملاً‌ متفاوتی قرار داشتم.
‫بدنم خود به خود حرکت کرد، ولی...
‫چرا؟
‫یعنی چه اتفاقی می‌تونه افتاده باشه که...
‫باعث شده بدنم همچین عکس‌العملی نشون بده؟
‫می‌خوام علتش رو بدونم.
‫صبح بخیر...
‫وای، چقدر تر و تمیز زباله‌ها رو جمع کردین!
‫با خودم فکر کردم بهتره حجم زباله‌ها رو تا جای ممکن بیارم پایین،
‫برای همین همه رو ریز ریز کردم.
‫پشمام. نصف همیشه جا گرفتن!
‫خیلی ممنونم، خانم خدمتکار.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫کدوم آدمی روش شده بیاد این رو بذاره جلو در خونه‌ی من.
‫هیچ معلوم هست ما رو چی فرض کردن؟
‫هیتویوشی-ساما، ظاهراً یه نامه هم براتون گذاشتن.
‫«من این سگ رو بر فرض اینکه از نژاد ‫پامرانین‌ــه، از یه فروشگاه حیوانات خانگی گرفتم،
‫ولی گویا از یه نژاده که جثه‌ش خیلی بزرگ می‌شه!
‫توی خونه‌ام براش جا ندارم،
‫برای همین تصمیم گرفتم دم در خونه‌ی ‫یه خانواده‌ی به‌نظر پولدار، بذارمش!
‫خوب ازش مواظبت کنین، باشه؟»
‫وقاحت هم حدی داره!
‫و بیشتر از این فشار می‌خورم که ‫انقدر این مسئله به شخمشه!
‫ای بابا... اگه نمی‌تونستیم اینجا حیوون خونگی ‫نگه داریم، می‌خواست چیکار کنه؟
‫مگه نه؟
‫می‌خواید به سرپرستی بگیریدش؟
‫هـــه؟ خب آخه به‌هرحال نمی‌تونم همین‌طوری اینجا ولش کنم.
‫خیلی کوچولوــه، و اگه چله‌ی تابستون بذارمش بمونه بیرون،
‫ممکنه خدایی نکرده بمیره.
‫و کس دیگه‌ای به ذهنم نمی‌رسه که ‫بخواد ازش نگه‌داری کنه، پس...
‫حتی اگه کوچیک باشه...
‫به‌شرط اینکه غریزه‌ی بقاء به‌قدر کافی قوی باشه،
‫صرف نظر از اینکه کی هستی یا چه ‫بلایی سرت میاد، ‫می‌تونی دودستی بچسبی به زندگی.
‫این غریزه‌ی یه جانوره: برای بقاء.
‫نجات دادن جون یه جاندار، صرف از روی ‫دل‌رحمی، می‌تونه عواقب مهلکی در پی داشته باشه.
‫اون توله سگ به امان خدا رها شده، چون‌که قسمتش این بوده‌ــــ
‫موجودی که کسی بهش نیاز نداره.
‫چنین موجودات ضعیف و نحیفی، ‫اگر به‌اجبار روی پای خودشون نایستن و قوی نشن،
‫توی حیات وحش محکوم به فنان.
‫اگه بدون‌ فکر جونش رو نجات بدین،
‫عواقب اعمال‌تون ممکنه یه‌روز برگرده خر خودتون رو بگیره.
‫هیتویوشی-ساما، می‌تونین از عهده‌ی این مسئولیت سنگین بربیاین؟
‫والا... زیاد از اینجور چیزها سر درنمیارم، ولی...
‫دیروز، وقتی جونم رو نجات دادین...
‫از روی دل‌سوزی نبود، مگه نه؟
‫اگه ببینیم جون کسی در خطره،
‫غریزه‌ی انسانی‌مون بدن‌مون رو حتی قبل از اینکه ‫فرصت ‫فکر کردن داشته باشیم، به حرکت وا‌می‌داره. از این بابت مطمئنم.
‫غریزه‌ی انسانی...
‫ضمناً، درک می‌کنم به امون خدا رها شدن چه حسی داره.
‫درهرصورت، بیاین بیشتر از این اینجا واینستیم،
‫و زباله‌ها رو بذاریم بیرون و برگردیم داخل خونه صحبت کنیم.
‫اگه بیرون بمونیم، توی این گرمای تابستون دست آخر جزغاله‌مون درمیاد.
‫آخی، تو چقدر تودل‌برو و بانمکی!
‫می‌خواین شما هم بغلش کنین؟
‫خیر...
‫همین‌جوری راحتم.
‫از وقتی اومده، خیلی فاصله می‌گیرین.
‫این‌طور نیست.
‫ببینین؟ چقدر نرم و پشمالوـــه!
‫نکنه... از سگ‌ها می‌ترسین، خانم خدمتکار؟
‫نــ ــ‌ نه... راستش...
‫فقط یه‌کوچولو.
‫من واقعاً فقط یه‌ذره ازشون می‌ترسم.
‫چقدر نازه.
‫ا ــ‌ اما، اگه دستور بدین...
‫دراین‌صورت، امر، امر شماست، هیتویوشی-ساما...
‫لازم نیست به خودتون سخت بگیرین!
‫برای چی از سگ‌ها می‌ترسین؟
‫وقتی‌ بچه بودم، مردی که یه‌زمان استاد خودم می‌دونستمش...
‫به بهونه‌ی تمرین،
‫من رو توی یه کوهپایه که جولانگاه سگ‌های ‫وحشی و درنده بود، تنها گذاشت.
‫عجب... منم بودم دچار ضربه‌ی روحی می‌شدم.
‫ولی دراین‌صورت با این وروجک ‫به مشکل می‌خورین، نه؟
‫حالا چه خاکی تو سرمون بریزیم...
‫چه خاکی تو سرمون بریزیم... چه خاکی تو سرمون بریزیم...
‫عــ ــ عذر می‌خوام... که هیچ کمکی از دستم ساخته نیست.
‫هان؟! سرزنش‌تون نمی‌کردم!
‫فقط اینکه... گفتم شاید لازم باشه ‫ازتون بخوام باهامون راه بیاین،
‫چون نمی‌خوام باز تنها بمونه.
‫حتی اگه بخوام دنبال کسی برای به سرپرستی گرفتنش بگردم،
‫فکر نکنم به این راحتی‌ها باشه،
‫و اصلاً دلم نمی‌خواد ببینم مثل توپ فوتبال ‫هی به این و اون پاس داده می‌شه.
‫هیتویوشی-ساما،
‫نظرم عوض شد، می‌تونم بغلش کنم؟
‫خانم خدمتکار، واقعاً بابت اینکه تمام تلاش‌تون رو ‫می‌کنین قدردان‌تونم، ولی وجداناً...
‫اگه از عهده‌تون خارجه، مشکلی نیست.
‫هــ ــ هیچ‌کاری... از عهده‌ی من... خارج نیست...
‫توله‌ی خیلی مؤدبی هم هست.
‫از چی‌اش می‌ترسین؟
‫از چی‌اش...
‫پنجه‌های حیوانی‌اش.
‫دندون‌های نیش درنده‌اش!
‫چشم‌های تیزش!
‫و امثالهم.
‫شرمنده... من وقتی نگاهش می‌کنم، ‫چیزی جز یه کیک موچی گنده نمی‌بینم.
‫موچی...
‫منظورتون اون شیرینی آدامس‌ماننده که با برنج درست می‌شه؟
‫آره، خودشه.
‫فکر کنم اکثر افراد همین دید رو نسبت بهش داشته باشن.
‫ا ــ انگشت‌تون رو الکی کرده تو دهنش! ‫جدی گاز نمی‌گیره، پس آروم باشین!
‫پرتش نکنین ها!
‫تــ ــ تلاش خوبی بود.
‫ببخشید که انقدر رقت‌انگیزم.
‫هـــا؟
‫ببینم... نکنه داری دندون درمیاری؟
‫نباید دست به چنین کار خطرناکی بزنین‌ــــ
‫طوری نیست، نگران نباشین!
‫خیلی‌خب، بیاین یه تُک پا بریم بیرون.
‫چــ ــ چشم.
‫یه دامپزشکی...
‫آره.
‫به‌نظر سالم و سرحال میاد، ولی گفتم بهتره ‫محض اطمینان برای معاینه بیاریمش.
‫می‌شه لطفاً یه سر برین به مغازه‌ی بغلی، خانم خدمتکار؟
‫بله.
‫واقعاً داره به‌خاطرت تمام تلاشش رو می‌کنه، رفیق.
‫خوش‌حال نیستی؟
‫ممنون که چیزهایی رو که خواستم ‫خریدین، خانم خدمتکار.
‫هیتویوشی-ساما، شما جداً آدم خوش‌قلبی هستین.
‫هان؟
‫تابه‌حال، کسی مثل شما توی دنیای من نبوده.
‫جایی که من ازش اومدم، ضعف و کمبود جایز نبود.
‫احتمالاً برای همینه که هردفعه که بهم محبت می‌کنین،
‫یه فاصله‌ی معینی رو بین‌مون احساس می‌کنم، هیتویوشی-ساما.
‫تابه‌حال، هرکاری که ازم خواسته می‌شد رو انجام می‌دادم.
‫ولی خواسته‌هایی که شما ازم دارین، چیزهایی‌ان که ‫برای اولین‌بار دارم تجربه‌شون می‌کنم، و...
‫هربار، هرچقدرم که تلاش کنم، گند می‌زنم و از پسش برنمیام.
‫من... متوجه نمی‌شم.
‫چطور می‌تونم آدمی بشم که به کمکش نیاز دارین، هیتویوشی-ساما؟
‫این‌طور نیست که قبلاً احساس ‫به‌دردنخور بودن نکرده باشم.
‫توی دنیایی که من ازش میام، باید سر تعلق به جاهایی که ‫تعدادشون روز به روز کمتر می‌شد، می‌جنگیدیم،
‫مثل صندلی‌بازی.
‫برای افراد بالادستی، به‌شرط اینکه مهارت کافی داشتیم...
‫سن‌وسال یا جنسیتِ مهره‌هایی مثل ما اهمیتی نداشت.
‫اگر جایی رو می‌خواستم که بهش تعلق داشته باشم،
‫فقط یه کار بود که باید می‌کردم.
‫ولی اینجا فرق داره.
‫توانایی‌هام، تمام کارهایی که برای رسیدن ‫به اینجا انجام دادم‌ــــ هیچ‌کدوم ذره‌ای ارزش ندارن.
‫ای‌کاش می‌تونستم مثل اون توله سگ، باهاتون ملاقات کنم...
‫ای کاش می‌تونستم زودتر بفهمم که ‫این دنیا تا چه اندازه پوشیده از گرماست...
‫شاید می‌تونستم اون کسی که واقعاً ‫دل‌تون می‌خواد باشم، باشم.
‫حقیقتاً اجازه دارم اینجا باشم؟
‫فکر نمی‌کنین توی این دنیای مملو از ‫روشناییِ روز، به شخصی چون من نیازی نیست؟
‫خانم خدمتکار، نکنه شما...
‫وقتی دارم حرف می‌زنم من رو نَکِش!
‫انگار فقط دل‌تون می‌خواد شغل سابق‌تون ‫رو بذارین کنار و یه دختر عادی باشین. درست می‌گم؟
‫دیگه آدم نکشم؟
‫این چیزیه که من از حرف‌هاتون متوجه شدم.
‫هــ ــ‌ هی... آه، پسر. ببین این رو چندبار دورم پیچیدی.
‫هوی، هوی! انقدر ورجه وورجه نکن!
‫از آدم‌کشی دست بردارم و... یه دختر عادی باشم...
‫تاحالا حتی به ذهنم خطور نکرده بود.
‫آدم‌کش بودن، تنها هویتم بود.
‫این چیزیه که تمام‌مدت بهم گوشزد شده‌ــــ ‫که کسی مثل من اگر بخواد مفید واقع بشه،
‫باید بکشه، بکشه و بکشه.
‫راهی جز کشتن آدم‌ها ندارم.
‫ولی اگه...
‫آه!
‫غروب آفتاب چقدر قشنگه!
‫اگه بتونم با چیز دیگه‌ای غیر از کشتن ‫آدم‌ها، به احساس تعلق خاطر دست پیدا کنم،
‫فرصت آشنایی با اون‌ــــ
‫و رسیدن به شناختی بهتر از این دنیای آفتابی و گرم، بهم رو می‌کنه؟
‫راستش، اولین‌بار که اومدین به خونه‌ام، ‫بدجوری ازتون ترسیده بودم.
‫هــــــــــــــه؟!
‫خب، من زیاد با آدم‌کش جماعت سروکار ندارم، متوجه هستین که؟
‫ولی وقت گذروندن باهاتون باعث شد ‫بفهمم اشتباه می‌کردم.
‫خانم خدمتکار، شما درواقع دختر خیلی‌خوبی هستین!
‫دختر خوب. دختر خوب...
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫هیتویوشی-ساما.
‫برای اینکه یه دختر عادی باشم، چیکار باید بکنم؟
‫هـــــــه...
‫هــــــــه... سؤال سختی‌ـــه.
‫آه، ولی یه‌چیزی به ذهنم رسید.
‫به‌نظر میاد شما همیشه نگران اشتباه‌هایی هستین که ممکنه ازتون سر بزنه،
‫ولی یادتونه که چی گفتین؟
‫اینکه از وقتی اومدین اینجا، هرکاری که ‫کردین براتون تازگی داشته.
‫وقتی کاری رو برای اولین‌بار انجام می‌دین، ‫به‌نظرم طبیعی‌ـــه که ازتون اشتباه سر بزنه.
‫آره، وقتی کلم رو با این روش خرد می‌کنی، ‫باسلیقه‌تر می‌شه و انرژی کمتری هم ازت می‌بره.
‫لازم نیست از نظر روانی هم خودت رو آماده کنی.
‫شاید عادی بودن به‌معنای کاربلد بودنه.
‫اوکونومیاکی... کنجکاوم بدونم چه‌جور غذایی‌ــه.
‫شنیدم سس‌اش بخش اصلی غذاست، ولی...
‫به‌نظر نمیاد چیز سرخ‌کرده‌ای باشه، ‫اما کلم لازم داره.
‫حالا که فکرشو می‌کنم، به‌نظرم کلم با سس می‌چسبه.
‫چطور ممکنه!
‫چطور تونسته یواشکی بیاد پشت‌سرم؟!
‫آ ــ آهای...
‫تو یه سگ عادی نیستی، نه؟!
‫ببینم... گشنه‌ات شده؟
‫تونستم بفهمم چه احساسی داره.
‫لابد این هم بخشی از عادی بودنه.
‫اومدم!
‫موضوع چیه؟
‫چیزی نیست...
‫اوه، بهش غذا دادین! دست‌تون درد نکنه!
‫خواهش می‌کنم...
‫خوش‌به‌حالت. خوش‌مزه‌ست؟
‫چقدر هم باولع می‌خوری. حالت خوبه؟
‫شکمت چقدر گرد و قلنبه شده!
‫درست مثل موچی!
‫موچی... موچی...
‫فهمیدم.
‫هـــــــه؟
‫اسمت رو میذارم آگه‌موچی‌تارو!
‫نظرتون چیه؟
‫به‌نظرم اسم فوق‌العاده‌ایه.
‫اوه!‌ تو هم از اسمت خوشت اومد، ها؟
‫راحت می‌شه فهمید، و درضمن،
‫یه حس دلهره‌آوری ازش می‌گیرم.
‫واقعاً؟
‫کلم رو برام خرد کردین، نه؟ ‫دست‌تون طلا! کمک بزرگی کردین.
‫نه، کاری نکردم...
‫کم کم دارین به خدمتکار بودن عادت می‌کنین!
‫بقیه‌ش رو خودم انجام می‌دم!
‫چی شده، آگه‌موچی‌تارو؟ می‌خوای بازی کنی؟
‫شرمنده، رفیق. تا بعد شام منتظر بمون، باشه؟
‫هوی، هوی.
‫می‌خواین من حواسم بهش باشه؟
‫چـــــی؟! مطمئنین؟
‫لازم نیست به خودتون زحمت بدین...
‫مشکلی نیست!
‫می‌خوام عادی باشم.
‫خودتون گفتین، هیتویوشی-ساما.
‫اون فقط یه توله سگ مؤدبه،
‫با این‌حال، من چیزی جز یه سگ وحشی و درنده نمی‌بینم.
‫ولی هرچیزی که من از عادی‌بودن می‌دونم، ‫چیزهایی‌ــه که شما بهم گفتین، هیتویوشی-ساما.
‫صدالبته نمی‌تونم به این راحتی‌ها از شر این ترس خلاص شم. ولی خب...
‫می‌خوام به حرف‌هاتون اعتماد کنم.
‫خانم خدمتکار...
‫پس منم اعتماد می‌کنم!
‫بهتون اعتماد می‌کنم، خانم خدمتکار!
‫بهتون اعتماد می‌کنم! ‫بهتون اعتماد می‌کنم! بهتون اعتماد می‌کنم!
‫بله! بسپاریدش به من.
‫می‌تونم بغلش کنم؟
‫البته!
‫این... موچی‌ـــه؟
‫فقط از نظر ظاهری، خب؟! ‫وگرنه قطعاً یه سگه!
‫چقدر کوچولو و گرمه...
‫بدجوری ازتون ترسیده بودم.
‫ولی وقت گذروندن باهاتون باعث شد ‫بفهمم اشتباه می‌کردم.
‫خانم خدمتکار، شما درواقع دختر خیلی‌خوبی هستین!
‫حالا می‌فهمم چه احساسی داشتین.
‫با فکر کردن به اینکه قبلاً‌ از این می‌ترسیدم، ‫از خودم خجالت می‌کشم.
‫این اوکونومیاکی چقدر خوش‌مزه‌ست!
‫سسش... سسش...
‫چیز... خمیر با کلم و سس خیلی می‌چسبه، و...
‫انگار دایره‌ی لغاتش به سطح مهدکودک پس‌رفت کرده.
‫اوکونومیاکی... واقعاً لذیذه.
‫پس، می‌خواین یکی دیگه براتون درست کنم؟
‫نمی‌تونم بیشتر از این بهتون زحمت بدم...
‫ولی زبان بدن‌تون یه‌چیز دیگه می‌گه.
‫طبیعی‌ــه که درخصوص چیزی که دوست دارین، یکم خودخواهی کنین.
‫پس طبیعی‌ــه که بازم اوکونومیاکی بخواین!
‫حالا که اصرار دارین.
‫اگه درخواست‌های خودخواهانه‌ی دیگه‌ای هم دارین، ‫تا دستم به کاره، عرض کنین!
‫درخواست‌های خودخواهانه...
‫بهش به چشم یه جایزه‌ی ویژه بابت ‫دوست شدن با آگه‌موچی‌تارو نگاه کنین!
‫اگر این‌طوره، پس...
‫ازتون می‌خوام برای منم یه اسم انتخاب کنین، هیتویوشی-ساما.
‫می‌خواین براتون اسم بذارم؟
‫بله... همون‌طور که برای آگه‌ماچی‌تارو اسم گذاشتین.
‫فکر نکنم بتونم اسمی پیدا کنم که کاملاً بهتون بیاد،‌ ولی...
‫هوم... پیدا کردن یه اسم که دقیقاً درخور کسی باشه سخته.
‫خانم خدمتکار، تاریخ تولدتون کِیه؟
‫دقیق نمی‌دونم، ولی موقع یه زمستون به‌شدت سرد بود.
‫به‌طور محو یادمه بهم گفتن که توی ‫یه روز برفی بی‌سابقه، به‌دنیا اومدم.
‫زمستون! زمستون به‌دنیا اومدین، ها...
‫(یوکی به‌معنای برف) ‫پس، نظرتون درمورد یوکی-سان چیه؟
‫(شوئه به‌معنای برف) ‫یه قاتل خون‌سرد... اسمت رو میذارم شوئه.
‫راستش، من عاشق برفم!
‫خیلی سفید و زیباست، و...
‫تماشای بارش برف یه‌جورایی هیجان‌انگیز نیست؟
‫تازه‌شم، برف دراصل گرمه.
‫برف گرمه؟
‫یه‌جایی راجع‌بهش شنیدم.
‫وقتی برف روی زمین می‌شینه،
‫خاک و بذرهای زیرش یخ نمی‌زنن،
‫و وقتی بهار میاد، جوانه می‌زنن.
‫به‌نظرم رسید شاید به‌خاطر اینه که ‫برف با گرم نگه‌ داشتن‌شون، ازشون محافظت می‌کنه.
‫چرا اون‌موقع بدنم اون عکس‌العمل رو نشون داد؟
‫چرا همچین گرمایی رو از این دنیا حس کردم؟
‫چرا این شخص انقدر قلبم رو به تالاپ تولوپ میندازه؟
‫اگه اینجا بمونم...
‫اگه بیشتر باهاش وقت بگذرونم...
‫یه حسی بهم می‌گه ممکنه بتونم جواب سؤالاتم رو پیدا کنم.
‫یوکی...
‫خیلی ممنونم که همچین اسم زیبایی برام انتخاب کردین، هیتویوشی-ساما.
‫یوکی. یوکی.
‫پس لبخندش هم مثل یه دختر عادیه.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫اونی-چـــــان!
‫ریکو اومده!
2
قـــســـمـــت
.بدونی می‌خوای
『 』
لطفاً من رو به سرپرستی بگیرید
دامپزشکی
استخوان جویدنی
تازه
یوکویا
‫موچی خوش‌مزه‌ست!!!
تازه
ساخت ژاپن
کم‌چرب و هضم آسان لذیذ و مقوی
‫بهتون اعتماد می‌کنم! بهتون اعتماد می‌کنم! بهتون اعتماد می‌کنم! بهتون اعتماد می‌کنم! بهتون اعتماد می‌کنم! بهتون اعتماد می‌کنم!
سس کاتسودا
آرد اوکونومیاکی
اونی-چان
‫یه سگ به سرپرستی گرفتم.
‫اسمش آگه‌موچی‌تاروــه.
‫خیلی بامزه‌ست!