‫سرویس خوبی زدین، یوکی-سان!
‫ایول!
‫خیلی ممنونم.
‫یوکی-سان گونی هم بپوشه، جذاب به‌نظر میاد.
‫باورم نمی‌شه باهامون هم‌سنه، پسر.
‫یوکی-سان یه سرویس تمیز دیگه زد!
‫خیلی باحاله!
‫تازه کجاشو دیدین. وقتی یوکی-سان ‫جدی می‌شه، کلاً به یه سطح دیگه می‌رسه.
‫اون خوشگل، باهوش و ورزشکاره...
‫اصلاً نسبت خانوادگی‌اش با هیتویوشی رو درک نمی‌کنم!
‫خب، حرف حق جواب نداره، ولی...
‫هنوزم به‌خاطر اون تجربه‌ی سینمای هالیوودی‌طور دیشب که...
‫جون یوکی-سان در خطر بود، هیجان‌زده‌ام.
‫اون یه قاتل بی‌رحم بود...
‫عضو چهارم نه اژدها:
‫شوئۀ گرگ سفید.
‫من دیگه کسی رو نمی‌کشم.
‫و اجازه هم نمی‌دم کسی به‌خاطر من بمیره!
‫هنوز کلی سؤال بی‌جواب دارم.
‫اما تاوقتی که یوکی-سان به مسیرش برای عادی‌بودن ادامه می‌ده...
‫چــــــــی؟!
‫داره تمام تلاششو می‌کنه!
‫نمیذارم حسادت و غبطه‌شون...
‫روم اثر کنه!
‫هوی، هیتویوشی!
‫هی!‌ نزدیک بودا.
‫اگه چیزیت می‌شد توی دردسر بزرگی‌ می‌افتادیما، نه؟
‫خصوصاً‌ در حضور یه شخص شخیصی.
‫الان فقط به‌خاطر یوکی-سان نیست که ‫همه یه نگاه خاصی بهم دارن.
‫اون هم تاحدودی بابتش مقصره.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫چه کمکی ازم برمیاد، نیتا سنسه؟
‫اوه، این‌طوری نباش.
‫باور کن نمی‌میری اگه یه‌خرده با معلم‌های ‫تازه‌وارد بیچاره مثل من مهربون‌تر باشی،
‫هیتویوشی-کون.
‫یکم برید اون‌ور!
‫تاحالا چیزی به اسم حریم شخصی به گوش‌تون نخورده؟!
‫و دلیل اینکه اوضاع تا این حد پیچیده شده، اینه که...
‫من اینجام!
‫تو دیگه کی هستی؟!
‫دست بردار.
‫چطور می‌تونی بعد از اون شب پرشور و حرارتی که ‫باهم گذروندیم، به این زودی منو فراموش کنی؟
‫منم، گریس.
‫نقشه اینه که من اینجا معلم ورزش جدید، نیتا سنسه‌ام‌ـــــ
‫از بچه‌های فامیلت که جای خواهر بزرگ‌تره، ‫و تازه به توکیو انتقالی گرفته.
‫ظاهرت و طرز حرف‌ زدنت کاملاً‌ فرق دارن!
‫و این حجم از جزئیات زیادیه!
‫اگه تخصص شوئه «نبرد تن به تن» باشه، ‫برای من «جاسوس‌بازی»ـــه.
‫علی‌الخصوص توی جعل هویت مهارت دارم.
‫تازه‌شم، این منِ واقعی‌ـــه.
‫یا نکنه دخترهایی که موهای بلند و مشکی دارن رو ترجیح می‌دی؟
‫درست مثل «یوکی-سان» جونت.
‫چـــــــی؟! نه، این‌طور نیـ...
‫از قیافه‌ات معلومه!
‫بچه‌ی خنده‌داری هستی.
‫فکر می‌کردم دیگه بیخیال شدی، ‫ولی انگار کارت هنوز باهام تموم نشده؟
‫می‌دونی، من عاشق خوش‌گذرونی‌ام.
‫آدم‌کش افسانه‌ای، شوئۀ بزرگ،
‫حالا داره به یه شهروند جغله‌ی ساده خدمت می‌کنه،
‫و علاوه بر اون می‌گه آدم‌کشی رو هم گذاشته کنار...
‫اگه به مناطق استوایی فرار می‌کردم، ‫هیچ‌وقت همچین چیز سرگرم‌کننده‌ای پیدا نمی‌کردم!
‫حرفم رو بد برداشت نکن، من قصد ندارم کسی رو ‫بکشم، و به‌هیچ‌وجه قصد ندارم خودم رو به کشتن بدم.
‫به عبارت دیگه، میزان خصومتم باهات صفره.
‫البته که ازت انتظار ندارم همین‌طوری بی‌دلیل بهم اعتماد کنی.
‫بیا یه توافقی کنیم.
‫یه توافق بین دوتا آدم‌کش...
‫اولاً، من دیگه به‌هیچ‌وجه به قصد کشتن به تو یا هیتویوشی-کون نزدیک نمی‌شم.
‫و درضمن...
‫می‌دونستم! می‌خواد با پیشنهاد یه مبلغ نجومی ‫یا اطلاعات به‌شدت محرمانه، معامله رو جوش بده؟!
‫من تا سه ماه، از بوفه‌ی مدرسه برات نون می‌خرم!
‫چی، نون؟! این دیگه چه پیشنهاد پیش‌پا‌افتاده‌ایه...
‫نه، نکنه یه‌جور رمز آدم‌کشی محرمانه باشه؟!
‫البته که منظورم از نون هر نونی نیست. چیزی که بهت پیشنهاد می‌دم...
‫نون کاتسوداست! درسته، تمام نون‌های کاتسودایی که می‌تونی بخوری!
‫قبول می‌کنم.
‫آه، قبول کرد.
‫پس توافق کردیم!
‫یوکی-سان؟!
‫از این بابت مطمئنید؟
‫نیازی به نگرانی نیست.
‫کشتن یه فرد عادی بدون دلیل اکیداً برای ما ممنوعه.
‫و حالا که متوجه شده به گرد پام هم نمی‌رسه،
‫آسیب‌زدن به شما هیچ‌ فایده‌ای براش نداره، هیتویوشی-ساما.
‫اگرچه، حتی اگه یک درصد احتمال همچین چیزی باشه،
‫من ازتون... محافظت می‌کنم...
‫آب دهن‌تونو پاک کنین، لطفاً.
‫ضمناً، هزارتا آدم‌کش رده دوی دیگه ‫مثل اون بیان سراغم، از پس‌شون برمیام.
‫لازم نیست خودتونو نگران کنین.
‫عجب؟
‫تف... من رو با علف هرز روی زمین یکی کرد.
‫خب، بگذریم.
‫من همچنان یواشکی شما بچه‌ها رو ‫زیر نظر می‌گیرم، پس بیاین باهم کنار بیایم، باشه؟
‫یا لاأقل، نقشه این بود، ولی...
‫راستشو بخوای، من حقیقتاً به‌شخصه هیچ‌وقت از زنگ ورزش خوشم نمی‌اومد.
‫ولی تا اونجایی که فهمیدم راحت‌ترین کارهایی که ‫می‌شه در طول روز از زیرشون در رفت، این و پرستار مدرسه‌ست.
‫قرار نبود یواشکی ما رو زیر نظر بگیری؟
‫مگه الان باهات پچ پچ نمی‌کنم؟
‫لطفاً درگوشی باهام حرف نزنین!
‫درضمن...
‫گمونم واقعاً اعصابشو خرد می‌کنه.
‫یوکی-سان!
‫سرویس می‌زنین یا نه؟
‫آهان آره! ببخشید!
‫مطمئنی صرفاً نگران این نیست که ‫باز یه حقه‌ی خنده‌دار سوار کنی؟
‫متوجه نشدی، نه؟
‫متوجه چی؟
‫آه، هیچی.
‫ولی، حالا که پرسیدی...
‫بهت همه‌چی رو...
‫می‌گم.
‫چــــی...
‫اوه...
‫ترکوندی، یوکی-سان!
‫درست از وسط تور گذشت! حرف نداری!
‫واقعاً‌ کی هستی، یوکی-سان؟
‫می‌خوای عضو باشگاهمون شی؟!
‫چیزه... خب...
‫من...
‫مــ ــ‌ من یه گند حسابی زدم.
‫خب، می‌دونم تقصیر تو نبود.
‫ولی آخه... یهو چی شد؟
‫خودم هم نمی‌دونم.
‫می‌دونم گریس نمی‌خواد صدمه‌ای بهتون بزنه، ولی...
‫هروقت شما رو کنار فرد دیگه‌ای از دنیای تبهکارها می‌بینم،
‫نمی‌دونم چرا یه حس کدورتی بهم دست می‌ده.
‫این هم جزئی از عادی بودنه؟
‫یا شاید...
‫مشکل از منه؟
‫متوجه نشدی، نه؟
‫خب، عادیه که همچین احساسی داشته باشین.
‫عادیه؟
‫هیتویوشی-ساما؟!
‫صبح بخیر...
‫هیتویوشی-ساما!
‫حوله...
‫حوله نرم و لطیفه!
‫ایول!
‫یه ماه از وقتی که داره حوله شستن رو یاد می‌گیره، می‌گذره.
‫یه‌بار، حوله‌های رنگی و سفید رو باهم توی لباس‌شویی انداخت.
‫یه بار دیگه هم به‌جای پودر لباس‌شویی، ‫مایع ظرف‌شویی توی لباس‌شویی ریخت.
‫حتی فراموش کرد دستمال‌کاغذی‌ها رو ‫قبل از شستن لباس‌ها از توی جیب‌شون دربیاره.
‫از شکست‌های زیادی سربلند بیرون اومده.
‫بالأخره تونستین لباس‌ها رو درست بشورین!
‫پیشرفت بزرگی کردین، یوکی-سان!
‫بله!
‫تو هم به‌خاطرشون خوش‌حالی، مگه نه، موچیتا؟
‫خیلی گرمه.
‫می‌رم تا بزنمش.
‫خب.
‫امشب برای شام چی بخوریم؟
‫شام...
‫چیزی به‌جز کلم توی یخچال نداریم، نه؟
‫کلم...
‫خرد کردن...
‫کلم خردشده...
‫و با کلم خردشده، تونکاتسو‌ــــ
‫یا شاید، باید یه جا برای سس کاتسودا نگه داریم!‌ موافق نیستین؟
‫فوکو-سان، دوتا تونکاتسو لطف می‌کنین!
‫به روی چشم.
‫مثل همیشه بابت خریدتون ممنونیم.
‫کم مونده سرخ بشن، می‌شه یه لحظه صبر کنین؟
‫شرمنده‌تونم.
‫چشم.
‫راستی...
‫اون دختر خوشگلی که باهات اومده، کیه؟
‫هیتویوشی-ساما. ســ ــ سس کاتسودا هست...
‫یه‌عالمه قوطی پر از سس کاتسودا هست!
‫آه، خب... ایشون خدمتکاری‌ان که توی خونه‌مون کار می‌کنن...
‫پس اینجا زادگاه سس کاتسوداست...
‫واقعاً متأثر شدم!
‫یه‌جورایی احساس‌تون رو درک می‌کنم.
‫شما هم بعضی‌وقتا این حس رو پیدا می‌کنین، هیتویوشی-ساما؟
‫آره. مثلاً خیلی وقت پیش که به دیدن یه نمایش قهرمانی رفته بودم.
‫می‌دونی، با دیدن چیزی که دوستش داری، دست خودت نیست، ‫حس می‌کنی قلبت داره از جاش کنده می‌شه.
‫این عادیه.
‫عادی...
‫ببخشید که منتظرتون گذاشتیم.
‫تونکاتسو آماده‌ست. می‌خواید ببرمش؟
‫آه، بله، لطف می‌کنین.
‫ببینین، هیتویوشی-ساما!
‫با اینکه دست‌هاشون به‌خاطر کهولت سن می‌لرزه،
‫درحدی که چاقو نگه داشتن برات خطرناک می‌شه...
‫لحظه‌ای که تونکاتسو رو می‌بره،
‫لرزش‌ دست‌هاشون متوقف می‌شه، و ‫سلاح‌شون رو با نهایت دقت به کار می‌برن.
‫اصلاً انتظار نداشتم تو این سن‌وسال انقدر یکدست ببرنش.
‫یعنی چه‌جور تعلیمی دیدن؟
‫نکنه یکی از ماها باشه؟
‫ا ــ ایشون آدم‌کش افسانه‌ایه که می‌گن ساکن ژاپنه؟
‫ببین چه‌جوری داره قربون صدقه‌شون می‌ره.
‫هوم؟ چیزی شده؟
‫آ ــ‌ آه، نه هیچی. فقط اینکه خدمتکارمون ‫طرفدار پروپاقرص سس کاتسوداست. مگه نه؟
‫عجب،‌ عجب. از شنیدنش خوش‌حالم.
‫آخه من اون سس رو درست می‌کنم.
‫پس شما خدای پشت این معجزه‌اید!
‫خب، ببخشید ولی دستور تهیه‌اش ایده‌ی همسرم بود. من فقط درستش کردم.
‫می‌دونین سس کاتسودا چقدر طرفدار داره!
‫غذاهای سوخاری‌تونم خیلی ترد و خوش‌مزه‌ان!
‫که اینطور؟ ممنونم.
‫چــ ــ‌ چیزه... من می‌خواستم ازتون تشکر کنم.
‫ازم تشکر کنین؟
‫تا همین چند وقت پیش، هیچ‌وقت غذاها رو به‌عنوان ‫چیزی که می‌تونن خوش‌مزه یا لذت‌بخش باشن، نمی‌دیدم.
‫ولی دقیقاً لحظه‌ای که این سس به نوک زبونم خورد، دنیام زیر و رو شد.
‫شاید فکر کنین دارم پیاز داغشو زیاد می‌کنم،
‫ولی واقعاً تا این اندازه برام مهم بود.
‫وقتی اون سس رو می‌چشم، کلمات نمی‌تونن احساسم رو بیان کنن.
‫در اعماق قلبم یه حس گرمایی به‌وجود میاد.
‫برای همین... خواهشاً یه‌بار دیگه اجازه بدین بگم...
‫لطفاً تشکرات صمیمانه و احترامم رو بپذیرین، کاتسودا فوکو-ساما.
‫خانم خدمتکار بودین، نه؟
‫بله.
‫الان خوش‌حالید، خانم خدمتکار؟
‫خوش‌حال؟
‫اون گرمایی که حس‌ می‌کنین، از سر خوش‌حالی‌ـــه.
‫و شاید از سر این خوش‌حالی‌ــه که...
‫تونستین متوجه طعم لذیذ سس بشین.
‫البته نمی‌تونم اینو با اطمینان بگم. شرمنده.
‫گرما...
‫بله... گمونم حق با شما باشه.
‫هی، خانم کوچولو.
‫یه پرز کوچیک روی شونه‌ات بود. روی شونه‌ات.
‫تونست... آروم نزدیکم شه جوری که متوجه نشم؟
‫همون‌طور که حدس می‌زدم، عمو کاتسودا...
‫یه مرد عادی نیست!
‫حالا که حرفش شد، یه‌مقدار سس تازه داریم.
‫می‌خواین بچشین؟
‫چی؟
‫بــ‌ ــ‌ بله، البته!
‫فقط یه‌کوچولو...
‫هیتویوشی-ساما...
‫این سس... خوش‌مزه‌ست. این سس...
‫خوش‌حالم که می‌شنوم.
‫ممنون بابت غذا.
‫من ظرف‌ها رو می‌شورم، پس لطفاً ‫یکم استراحت کنین، هیتویوشی-ساما.
‫باشه، ممنونم.
‫چطور بگم...
‫الان با دیدن اینکه یوکی-سان چقدر خوش‌حاله،
‫نمی‌تونم این حقیقت رو که یه‌زمانی یکی از ‫قوی‌ترین آدم‌کش‌ها بودن رو هضم کنم...
‫همون‌طور که حدس می‌زدم، تمام نتایج ‫جست‌وجو درمورد افسانه‌های چینیه.
‫شــ ــ شاید بهتر باشه از خود یوکی-سان بپرسم؟
‫آه، ولی...
‫شاید به‌ دلایلی نخواد راجع‌بهش حرف بزنه.
‫و درضمن...
‫اگرچه ممکنه سعی کرده باشه گذشته‌ی دردناکش رو پشت سر بذاره،
‫شاید چیزی نباشه که بتونه به همین راحتی‌ها فراموش کنه.
‫دلم نمی‌خواد آسیب روحی‌اش رو دوباره براش زنده کنم.
‫بهترین کار اینه که صبر کنم یوکی-سان ‫خودش بیاد گذشته‌اش رو باهام درمیون بذاره.
‫آره احتمالاً.
‫با این‌حال، بازم دلم می‌خواد بیشتر راجع‌بهش بدونم.
‫یوشی... هیتویوشی...
‫هروقت خواستی می‌تونیم همو ببینیم، باشه؟
‫ببخشید. تقصیر منه که اوضاع الان اینجوریه.
‫باید برم، باشه، هیتویوشی؟
‫نرو، مامان!
‫به‌زودی همو می‌بینیم، هیتویوشی.
‫تنهام نذار، مامان! مامان!
‫هیتویوشی-ساما.
‫حال‌تون خوبه؟
‫داشتین آه‌وناله می‌کردین، برای همین اومدم بهتون یه سر بزنم.
‫یهو افتادین روم، برای همین فوراً‌ گرفتمتون،‌ ولی...
‫بــ ــ ببخشید!
‫یه‌جورایی... داشتم یه خواب عجیب می‌دیدم،‌ و...
‫بازم داشتین خواب مادرتون رو می‌دیدین؟
‫آ ــ آره...
‫اگه این‌طوره،
‫چطوره روی زانوم بخوابین؟
‫معلومه از این کار خوش‌تون اومده ها!
‫نه! دیگه بیدار شدم، لازم نیست!
‫این چیه...
‫هـــــه... آه!
‫داشتین درمورد نه اژدها اطلاعات جمع می‌کردین؟
‫آره.
‫درموردشون کنجکاوین؟
‫فــ ــ فقط یه‌ذره!
‫داشتم به این فکر می‌کردم که چیز زیادی ‫درموردتون نمی‌دونم، برای همین...
‫درسته. خب، درخصوص نه اژدها...
‫راستشو بخواید، منم چیز زیادی درموردشون نمی‌دونم.
‫استادم بهم جا و پناه دادن و من رو وارد گروه کردن،
‫ولی حتی بعد از اینکه عضوش شدم، ‫فقط به دستورات استادم عمل می‌کردم.
‫تاحالا فقط چشمم به چندتا از اعضای دیگه افتاده،
‫و هیچ‌وقت اسمشون رو نفهمیدم و فرصت ‫این رو نداشتم که با هیچ‌کدومشون حرف بزنم.
‫این‌طور نیست که نخواد حرف بزنه، ‫درواقع اصلاً‌ چیزی نمی‌دونه، ها؟
‫برخلاف الان، اون‌موقع فقط از این طریق می‌تونستم زنده بمونم،
‫برای همین علاقه‌ی چندانی به بقیه نداشتم.
‫کم کم داشتم از کاری که می‌کردم و ‫دلیلم برای انجام این کار، غافل می‌شدم.
‫تنها دغدغه‌ام رها شدن به‌خاطر ناامید کردن استادم بود.
‫برای همینه هنوزم که هنوزه نتونستم ‫خودم رو با کل این سبک زندگی وفق بدم.
‫جیک جیک پرنده‌ها، آفتابی که از بین پرده‌ها به داخل خونه می‌تابه...
‫همه‌شون چیزهای خیلی کوچیکی توی زندگی‌ان، ‫ولی برای من درخشش فوق‌العاده‌ای دارن.
‫نمی‌تونم با این حقیقت که چقدر اعجاب‌انگیزن، کنار بیام.
‫بعضی‌وقتا حس می‌کنم فقط دارم یه خواب می‌بینم و هنوز بیدار نشدم.
‫درخشش این دنیا برای من همین‌قدر خیره‌کننده‌ست.
‫ولی وقتی صورت‌ شما رو می‌بینم هیتویوشی-ساما،
‫می‌تونم به خودم یادآوری کنم که الان، صرفاً یه دخترم ‫که داره عادی‌بودن رو یاد می‌گیره.
‫بی‌صبرانه منتظر رسیدن روزی‌ام که ‫این سبک زندگی برام یه عادت همیشگی شه.
‫اون‌موقع‌ست که حقیقتاً می‌تونم خودم رو عادی بدونم.
‫مــ ــ‌ منم همین‌طور!
‫هر روز صبح که صورتتون رو می‌بینم، احساس آرامش می‌کنم.
‫خیلی خوش‌حال شدم...
‫که بعد از تمام جریاناتی که پیش اومد،
‫بازم تصمیم گرفتین که اینجا بمونین.
‫به‌خاطر همینه که می‌خواستم بیشتر بشناسمتون.
‫پس، آه، بگذریم...
‫خیلی ازتون ممنونم...
‫که اومدین... اینجا.
‫خواهش می‌کنم.
‫پس یه چیز تازه راجع‌به خودم بهتون می‌گم.
‫دلیل اینکه دوست دارم روی زانوم بخوابین...
‫اینه که من رو یاد اولین‌باری که تونستم ‫یه کاری براتون انجام بدم، میندازه.
‫پس هرموقع که بازم کابوس دیدین،
‫من همیشه کنارتون می‌مونم تا روی زانوم بخوابین.
‫چیزه... این... هیچی.
‫ممنونم. خوش‌حال می‌شم.
‫پس منم یه‌چیزی راجع‌به خودم بهتون می‌گم.
‫راستش، خوابی که الان دیدم دقیقاً یه خواب بد نبود.
‫چه‌جور خوابی بود؟
‫به‌جای مامانم،
‫گمونم خواب یه قهرمانی رو دیدم که اومد نجاتم بده.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
قسمت ششم: تنهاتر از اونی هستی که فکر می‌کردم
حسادت
گروه آدم‌کشی نه اژدها
نگاه‌های خیره
پوزخند
میو
‫گند زدم...
حسودی کردن یوکی-سان برای اولین‌بار
یوکویا
سس کاتسودا
مغازه‌ی غذای فرعی کاتسودا
‫بوستان ‫نمایش قهرمان‌ها!
یوکویا
گروه آدم‌کشی نه اژدها
سس کاتسودا